تنها چیز تکان دهنده در مورد نمایش گاگوسیای جردن ولفسون این است که چقدر خسته کننده است

اولین نمایش گالری جوردن ولفسون در نیویورک در یک دهه جمعه گذشته، دقیقا یک هفته پس از بیست و پنجمین سالگرد 11 سپتامبر به گاگوسیان رسید و سه مجسمه جدید مربوط به آن روز سرنوشت ساز را با خود آورد. یکی از آنها یک مدل معماری از مرکز تجارت جهانی را نشان می دهد که به رنگ سیاه و سفید نمایش داده شده است. دیگری تصویری از برج‌های دوقلو در هنگام غروب دارد، پیکسل‌هایی که انگار از اعماق اینترنت بیرون کشیده شده‌اند. و یکی دیگر از برج آزادی، سطح فلزی ساختمان که با نور خورشید می درخشد را نشان می دهد.

این آثار ولفسون کلاسیک هستند، از این نظر که برای برانگیختن واکنشی طراحی شده‌اند: شاید مروارید زدن یا دست‌نویسی خودپسندانه. با این حال، آنها یک شانه بزرگ از من می گیرند.

آخرین نمایشگاه ولفسون به دلیل کسل کننده بودنش تکان دهنده است، چیزی که من درباره هیچ یک از نمایش های قبلی این هنرمند نمی گفتم. قطعات قبلی او شامل یک هیولای سایبورگ بود که به شکلی تحسین‌برانگیز جلوی آینه می‌چرخد، یک عروسک کودک زنجیر شده که بارها خود را به زمین می‌کوبید، و یک نمایش ترسناک واقعیت مجازی که به بینندگان اجازه می‌داد تا ببینند که هنرمند با چوب بیسبال و پاهایش به سر مردی می‌کوبد. سال گذشته، او یک بار دیگر از VR استفاده کرد، این بار برای اینکه بینندگان بتوانند بدن خود را عوض کنند — بدون هشدار قبلی. مطمئنا نمی‌توانید ولفسون را به بازی امن متهم کنید.

ولفسون که در حدود یک دهه گذشته در این زمینه تحریک‌آمیز کار کرده است، آثار پرشور انتقادی، حضور در دو بی‌ینال ویتنی، یک مجموعه‌دار وفادار، و همکاری با پرادا را به دست آورده است، که همگی او را به پدیده‌ای با جذابیت فراتر از دنیای هنر تبدیل کرده‌اند. (مقامات او در صنعت او نیز چشمگیر است: از سال 2022، او توسط گاگوسیان و دیوید زویرنر نمایندگی شده است، که نیت فریمن در نمایه اخیر ولفسون در Vanity Fair آن را "شاهکار هنری در سطح EGOT" نامیده است.) به خاطر توانایی او در ارائه چیزی که در نهایت ولفسون را تکان دادم جایزه دریافت کرد.

با استانداردهای او، اصلا تعجب آور نیست. او نمایشگاه گاگوسی خود را "نمایش مجسمه سازی بسیار سنتی" نامید و تقریبا دقیقا همین است.

نمای نصب نمایشگاه جردن ولفسون 2026 در گاگوسیان در نیویورک. عکس اوون کانوی/با احترام گاگوسیان

این نمایشگاه بدون عنوان تماما از مجسمه های آلومینیومی تشکیل شده است که بیشتر آنها به دیوار یک اتاق بدون پنجره تکیه داده اند. تمام مجسمه‌ها در گوشه‌های خود میخ‌هایی دارند و تقریبا همه آنها در مرکز صیقلی شده‌اند که باعث می‌شود بازتابنده به نظر برسند. صرفه جویی در دو اثر، همه با چاپ های بزرگ عکاسی درج شده اند.

تابلویی در جلوی گالری درباره «محتوای بالغ» و «لبه‌های تیز» هشدار می‌دهد و به بزرگسالان دستور می‌دهد تا کودکانی را که به نمایش می‌آورند نظارت کنند. (به اندازه کافی انصافا، از آنجایی که اینستاگرام پست های برخی از آثار را به دلیل محتوای غیر دوستانه خانواده حذف می کند.) زمانی که طول راهروی طولانی را طی کردم تا به گالری برسم، نگهبانی جلوی من را گرفت و به من هشدار داد که به میخ های مجسمه ها دست نزنم. من قصد انجام این کار را نداشتم، اما فکر می‌کنم برای کاری که فکر می‌کند خیلی سخت است، یک هشدار دیگر لازم است.

این قطعات به مینیمالیسم بازمی گردند که سطوح سخت و مواد صنعتی سنگین آن، بینندگان را با احتمال مرگ و عذاب تهدید می کند. تأثیر در دو اثر بدون عکس که ولفسون در مرکز گالری قرار داده است، شدیدتر است. هر دو شبیه رمپ هایی هستند که به جایی نمی رسند. (Richard Serra's Elevational Wedge را در نظر بگیرید، محصول سال 2001، اما کوتاهتر و با شیب تندتر.) در آثار کنار دیوارها، ولفسون تصاویری را تنظیم کرده است که به دیگر لحظات تاریخی هنر در طول زمان اشاره دارد.

نمای نصب نمایشگاه جردن ولفسون 2026 در گاگوسیان در نیویورک. عکس اوون کانوی/با احترام گاگوسیان

برای مثال، یک اثر روی «ساخت بهشت» جف کونز، مجموعه‌ای از نقاشی‌ها و مجسمه‌های 1989-1991 وجود دارد که در آن هنرمند و ستاره پورن، سیچیولینا، شریک عاشقانه‌اش، به صورت گرافیکی در موقعیت‌های مختلف جنسی نشان داده شده‌اند. ولفسون در اینجا تصویری گرفته است که در آن کونز برهنه در حال حجامت ران‌های سیچیولینا نشان داده می‌شود که فرج او را در معرض دید همگان قرار می‌دهد.

سپس ولفسون نقاشی را از طریق یک ژنراتور هوش مصنوعی اجرا کرد و کونز را بازسازی کرد به طوری که اکنون با چشمان ماهری و گونه‌های برافروخته به اصطلاح «Pixar DILF» ظاهر می‌شود. این یک خط لنگ یک اثر هنری است، به ویژه به این دلیل که ولفسون یکی از زیباترین نقاشی‌های «ساخته شده در بهشت» را انتخاب می‌کند.

ولفسون همچنین با یکی دیگر از جسوران آن دوران روبرو می‌شود: رابرت مپلتورپ، که عکس‌هایش که خرده فرهنگ‌های S&M را مستند می‌کند، محکومیت سیاستمداران بلندپایه آمریکایی را به دنبال داشت و به جنگ فرهنگی دامن زد. اما ولفسون یک بار دیگر مسیر کم‌خطرتر را طی می‌کند و به جای عکسی واضح‌تر، عکسی از دو لاله در یک فضای خالی سیاه در سال 1984 را تصاحب می‌کند. چک لیست گاگوسیان در یک حرکت غیرمعمول احترام آمیز برای این هنرمند پسر بد، بیان می کند که ولفسون از این عکس با اجازه بنیاد رابرت مپلتورپ استفاده کرده است.

در همان نزدیکی، قطعه‌ای وجود دارد که فیلیپ گاستون را هدف قرار می‌دهد، که نقاشی او در سال 1969، استودیو، با حضور یک کلنسمن در سه‌پایه، تحت درمان با هوش مصنوعی قرار گرفته است. مجسمه وولفسون در سال 2020 مردم را دیوانه می کرد، زمانی که گالری ملی هنر یک بازنگری گاستون در واشنگتن دی سی را به تعویق انداخت، زیرا این نگرانی وجود داشت که بینندگان متوجه استفاده نقاش از تصاویر KKK نشوند. اما در سال 2026؟ قطعه ولفسون حدود شش سال دیرتر از آن به دست می‌آید تا کسی را آزار دهد.

نمای نصب نمایشگاه جردن ولفسون 2026 در گاگوسیان در نیویورک. عکس اوون کانوی/با احترام گاگوسیان

ولفسون فکر می کند این همه کار درباره چیست؟ دانستن آن سخت است زیرا او نمی گوید. اما اگر از من بپرسید که آیا بین کونز، مپلتورپ و گاستون خط میانی وجود دارد، این است که همه این هنرمندان هنرشان را، چه منصفانه یا نه، به‌عنوان دکلاس توصیف کرده‌اند. همچنین ممکن است از صفت مشابهی برای بسیاری از موضوعات ولفسون استفاده کنید: باب دیلن (در اینجا با پک های تولید شده توسط هوش مصنوعی تقویت شده است)، پورنوگرافی دوران ویکتوریا، شرک موزیکال، حتی پیر آگوست رنوار، که هنرش در سال 2015 با جنبش اعتراضی Renoir Sucks at Painting مواجه شد.

این نمایش را می‌توان به‌عنوان جشنی از زیبایی‌شناسی «بد» در نظر گرفت، که در اینجا به جایگاه هنر عالی ارتقا یافته است. و در واقع، این نمایش با یک تصویر بی ارزش تمسخر شد - تصویری از یک خیابان شهر نیویورک پر از زباله در طول اعتصاب کارگران بهداشت در سال 1968. اما به نظر من، هنر این نمایش واقعا متعهد به بد بودن نیست. با وجود برآمدگی های نوک تیز، مجسمه ها به اندازه کافی سیخ نیستند که اثری از خود بر جای بگذارند. و علیرغم معاشقه آنها با موضوعات حساس، هیچ یک از آثار - حتی آثار 11 سپتامبر - به اندازه کافی مبتذل نیستند که ولفسون را در آب داغ قرار دهند.

به نمایش گذاشتن انبوهی از زباله های داغ و بخار پز ممکن است بیش از نمایش این مجسمه ها تجاوزکارانه باشد.