تنگه تایوان در آستانه جنگ نیست: شمارش معکوس «تهاجم 2027» یک سراب است

بارزترین ویژگی نشست ماه سپتامبر بین شی جین پینگ، رئیس جمهور چین و دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده در واشنگتن، آن چیزی نبود که مورد بحث قرار گرفت - تجارت، تعرفه ها، رقابت تکنولوژیکی - اما آنچه که مطرح نشد. تایوان به طور کامل غایب نبود - هر دو طرف آن را در فهرست کم‌اهمیت "موافق با مخالفت" که موضوع را تعریف می‌کند، لمس کردند - اما به‌طور آشکاری از ردیف بالای دستور کار غایب بود.

کارشناسان همچنان تنگه تایوان را خطرناک ترین نقطه اشتعال جهان معرفی می کنند. دستور کار اجلاس سران غیر از این را پیشنهاد می کند.

این بدان معنا نیست که مسئله تایوان ناپدید شده است. تایوان همچنان "هسته اصلی منافع" پکن است و تنش در سراسر تنگه همچنان یکی از ویژگی های اصلی روابط ایالات متحده و چین است. دقیقا به این دلیل که این موضوع بسیار حساس است، هم واشنگتن و هم پکن انگیزه های قوی برای حفظ ثبات دارند.

سال‌هاست که جهان غرب برای سال 2027 شمارش معکوس می‌کند. این سال برای ناظران، برنامه‌ریزان نظامی و مفسران چین که آن را لحظه حرکت پکن علیه تایوان می‌دانند، اهمیت طلسم‌آمیزی پیدا کرده است.

روایت «2027» اولویت‌های جهانی را تحریف می‌کند و باعث ایجاد وحشت غیرضروری می‌شود. شمارش معکوس بودجه ها و حالت های بازدارنده را شکل می دهد - به همین دلیل است که اشتباه گرفتن جدول زمانی عواقب جدی برای همه طرف های رابطه دارد.

شکاف بین این پیش‌بینی‌ها و واقعیت روی زمین نشان می‌دهد که بسیاری از ناظران احتمال وقوع جنگ را اغراق کرده‌اند.

من در فوجیان، استان چین که مستقیما در آن سوی تنگه تایوان قرار داشت، بزرگ شدم، زمانی که سایه رویارویی نظامی زندگی روزمره را شکل داد. در آن زمان، جنگ کمتر شبیه یک احتمال بود تا یک انتظار.

خط ساحلی فوجیان امروز داستان بسیار متفاوتی را روایت می کند. این استان در میانه‌ی رونق زیرساخت‌های غیرنظامی قرار دارد: فرودگاه بین‌المللی Xiamen Xiang'an - واقع در سه کیلومتری Kinmen تحت کنترل تایوان - در حال گسترش است. کریدورهای جدید ریلی سریع السیر به موازات خطوط ساحلی موجود در حال اجرا هستند.

پارک‌های صنعتی، مراکز لجستیک و خوشه‌های فناوری در حال ظهور هستند. بیشتر پول توسط دولت هدایت می شود، اما سرمایه خصوصی در کنار آن انباشته می شود.

این ساخت و ساز در حال تبدیل منطقه ای است که زمانی یک منطقه دفاعی ساحلی بود به یکی از مرفه ترین مناطق چین. فوجیان اکنون در میان هشت استان برتر در تولید ناخالص داخلی کل و چهارمین استان در سرانه تولید ناخالص داخلی قرار دارد. تطبیق چنین سرمایه گذاری بلندمدتی با تصور یک رویارویی نظامی قریب الوقوع دشوار است.

این رونق ثابت نمی کند که درگیری غیرممکن است، اما مفروضاتی را نشان می دهد که افق برنامه ریزی پکن را هدایت می کند. کشورهایی که برای یک جنگ قریب الوقوع آماده می شوند، بسیج نظامی و سخت گیری استراتژیک را در اولویت قرار می دهند. در مقابل، فوجیان به عنوان موتور بلندمدت یکپارچگی اقتصادی، نوآوری و اتصال بین تنگه در حال توسعه است.

به همین دلیل است که من مدت‌ها به «سناریوی تهاجم 2027» که بسیار مورد بحث قرار گرفته بود، تردید داشتم. پکن به مدرن سازی ارتش خود و حفظ گزینه زور ادامه می دهد. اما چشم انداز فیزیکی فوجیان منعکس کننده یک استراتژی است که برای صبر به جای فوریت تنظیم شده است.

پکن در حال انجام یک بازی صبورانه شطرنج است، نه چکرز. با وجود کندی اقتصاد و فشارهای داخلی بازار کار، چین همچنان به شرکت‌های فوجیان یارانه و مشوق می‌دهد تا جوانان تایوانی را برای کار در این استان استخدام کنند.

این استراتژی هویج های اقتصادی را با فشار منطقه خاکستری جفت می کند. اگر تایپه از عبور از خط قرمز نهایی اعلام استقلال رسمی خودداری کند، به نظر می رسد پکن به استراتژی بلندمدت ادغام خود مطمئن است. این یک دیدگاه حاشیه ای نیست: بسیاری از تحلیلگران ژئوپلیتیک، اقتصاددانان و محققان موافق هستند که پکن به دلیل هزینه های سیاسی و اقتصادی هنگفت جنگ از توسل به زور خودداری خواهد کرد.

دور دوم ترامپ مدیریت تاکتیکی تایوان را تغییر داده است. برای این کاخ سفید معامله گر، بسته تسلیحاتی 14 میلیارد دلاری به تایپه که مدت ها به تعویق افتاده است، کمتر به عنوان یک راه حل ایدئولوژیک تلقی می شود تا به عنوان یک ابزار چانه زنی برای "معامله بهتر".

یکی از فشارسنج‌های تاریخی مثلث واشنگتن- پکن- تایپه این است که چگونه با رهبران تایوانی در هنگام عبور از ایالات متحده رفتار می‌شود. در مقابل، محدودیت‌ها یا تاخیرهای اخیر تاکید بیشتری بر مدیریت روابط با پکن و اجتناب از تشدید غیرضروری دارد.

به عنوان مثال، در تابستان سال 2025، طبق گزارش‌ها، دولت ترامپ از دادن چراغ سبز به یک ایستگاه ترانزیت پرمخاطب در نیویورک – و یک ایستگاه در دالاس – برای رئیس‌جمهور تایوان، لای چینگ-ته، خودداری کرد، که باعث شد تایپه سفر را لغو کند، حتی اگر تایپه آن را انکار کند که دلیل لغو آن بوده است.

هیچکدام از اینها به معنای فروپاشی روابط امنیتی ایالات متحده و تایوان نیست. همانطور که دوستان تایوانی با من در کنار قهوه شوخی می کنند، زمان کافی را در لابی هتل های پنج ستاره تایپه بگذرانید تا با پیمانکاران دفاعی آمریکایی برخورد کنید و کارهای لجستیکی و بوروکراتیک مرتبط با فروش مداوم تسلیحات را انجام دهید.

با این حال، این تدارکات بی سر و صدا یک پارادوکس استراتژیک را آشکار می کند: واشنگتن و پکن هر دو در حال آماده شدن برای درگیری هستند که فعالانه تلاش می کنند از آن اجتناب کنند. تایوان انفجاری ترین مسئله در این رابطه باقی می ماند - و خطر بسیار آن چیزی است که انگیزه متقابل را برای پایدار نگه داشتن آن ایجاد می کند.

نقش مرکزی تایوان در اکوسیستم نیمه هادی جهانی دلیل دیگری برای شک در شمارش معکوس است. تجزیه و تحلیل مرسوم، تسلط تراشه را به عنوان منبع بی ثباتی در نظر می گیرد.

با این حال، ما باید استدلال مخالف را جدی بگیریم: اینکه هزینه‌های اقتصادی و تکنولوژیکی ایجاد اختلال در صنعت تراشه‌های تایوان دلایل قدرتمندی برای خویشتن‌داری هم برای واشنگتن و هم برای پکن ایجاد می‌کند.

نام آن را «تخریب متقابل تضمین شده سیلیکونی» بگذارید. این اصطلاح ناقص است، اما منطق آن ساده است: هیچ یک از طرفین نمی توانند به راحتی اکوسیستم نیمه هادی متمرکز در تایوان را بدون آسیب رساندن شدید به آینده اقتصادی و فناوری خود غیرفعال کنند.

شکاکان اعتراض خواهند کرد که هیچ یک از اینها هدف نهایی پکن را تغییر نمی دهد. آنها درست هستند. رهبران چین هرگز هدف اتحاد مجدد را رها نکرده اند و هیچ کس نباید احتمال زور را رد کند. یکپارچگی اقتصادی، وابستگی متقابل نیمه هادی ها و تعامل دیپلماتیک نیز احتمال اشتباه محاسباتی را از بین نمی برد.

با این حال، شواهد برای یک درگیری قریب الوقوع بسیار ضعیف تر از آن چیزی است که پیش بینی ها نشان می دهد. با نزدیک شدن به سال 2027، تنگه تایوان همچنان پر از مشکلات است. اما شمارش معکوس برای جنگ که بر بسیاری از تفسیرهای عمومی غالب است مانند یک سراب به نظر می رسد.

نظرات بیان شده در نظرات Fortune.com صرفا نظرات نویسندگان آنها است و لزوما منعکس کننده نظرات و اعتقادات Fortune نیست.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد