تنگه هرمز همچنان منبع اهرمی برای ایران است

از زمان شروع جنگ ایران، حملات به کشتی‌های تجاری در تنگه هرمز، خدمه را در معرض خطر مرگ و جراحت قرار داده و شرکت‌های کشتیرانی را مجبور کرده است که تصمیم بگیرند که آیا اقدام به عبور کنند یا محموله‌ها را به تأخیر بیندازند و با هزینه‌های بالاتر مواجه شوند.

کشتی‌های تجاری علیرغم خطر به استفاده از تنگه ادامه می‌دهند، اما اینکه چقدر می‌تواند ادامه داشته باشد تا حدی به توانایی ایران در تداوم حملات خود و ظرفیت ایالات متحده برای محافظت از کشتی‌ها و تحمل هزینه آن بستگی دارد.

علی محمدی، کارشناس مسائل ایران مستقر در فرانسه، معتقد است که جغرافیای ایران و تجهیزاتی که استفاده می‌کند به آن اجازه می‌دهد به کشتی‌ها حمله کند.

اما او بار اقتصادی جنگ را محدودیت اصلی تهران می داند. وی ادامه داد: محدودیت ایران در تنگه هرمز بیشتر اقتصادی است تا نظامی، زیرا ادامه جنگ بر اقتصاد این کشور تاثیر بسزایی دارد.

با توجه به فقدان اطلاعات موثق در مورد ذخایر تسلیحاتی این کشور و توانایی این کشور برای تکمیل مجدد، مشخص نیست که ایران تا چه زمانی می تواند حملات را ادامه دهد. و حملات پراکنده در آبراه مهم نیز با بستن کامل تنگه متفاوت است. محمدی به دویچه وله گفت: «حتی اگر بسته شدن کامل تنگه هرمز امکان پذیر باشد، این امر پایدار نخواهد بود زیرا ممکن است هزینه های سیاسی زیادی برای ایران به همراه داشته باشد.

ایران نمی تواند به طور نامحدود دسترسی متحدانش به تنگه را مختل کند. این کارشناس گفت که ایران با تهدید کشتیرانی می تواند هزینه رویارویی را افزایش دهد و در مذاکرات به دنبال اهرم فشار باشد، اما این ممکن است موفقیت را تضمین نکند یا امتیازاتی را به همراه داشته باشد.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

داده‌های گزارش هفتگی مرکز عملیات تجارت دریایی بریتانیا (UKMTO) که در 6 نوامبر منتشر شد، 325 ترانزیت گزارش شده از طریق هرمز را بین 29 اکتبر تا 4 نوامبر نشان می‌دهد. این رقم در هفته گذشته 277 مورد افزایش داشته است که حدود 17 درصد افزایش داشته است.

UKMTO ارزیابی کرد که هنوز تقریبا 65٪ کمتر از سطح قبل از جنگ است.

دالگا خاتین اوغلو، کارشناس انرژی و اقتصاد کلان ایران، گفت: اما تعداد کشتی ها به تنهایی نمی تواند توضیح دهد که چه اتفاقی برای تامین انرژی می افتد زیرا حجم محموله و مسیرهای مورد استفاده نیز اهمیت دارد.

او به دویچه وله گفت: «اگر فقط به نفت خام نگاه کنیم، صادرات خاورمیانه از تمام مسیرها، از خلیج عمان و تنگه هرمز تا دریای سرخ، تا حد زیادی به سطح قبل از جنگ رسیده است. در چند هفته در ماه های سپتامبر و اکتبر، آنها حتی از این سطوح نیز فراتر رفتند.

ارزیابی او صادرات کلی نفت خام منطقه را از همه مسیرها، نه فقط محموله هایی که از تنگه هرمز عبور می کنند، پوشش می دهد.

خاتین اوغلو گفت که تصویر محصولات نفتی تصفیه شده متفاوت است. قبل از جنگ، خاورمیانه حدود 6.2 میلیون بشکه در روز فرآورده های نفتی صادر می کرد. این رقم اکنون تقریبا به نصف رسیده است. صادرات گاز طبیعی مایع (LNG) نیز آسیب دیده است. این کارشناس تاکید کرد: از سپتامبر، صادرات قطر و امارات حدود 10 درصد کمتر از سطح قبل از جنگ بود.

خاتین اوغلو گفت که بازیابی صادرات انرژی هزینه های مرتبط با ناامنی مداوم را حذف نکرده است.

وی تاکید کرد: اگرچه صادرات نفت از کشورهای خاورمیانه به سطح قبل از جنگ نزدیک شده است، اما هزینه های حمل و نقل و بیمه بسیار بالا باقی مانده است.

این به معنای افزایش هزینه برای واردکنندگان آسیایی حتی زمانی که نفت خام در دسترس است.

محمدی گفت که کاهش هزینه ها و بازگرداندن اعتماد تجاری به ایمنی این تنگه به ​​چیزی بیش از حضور نظامی آمریکا نیاز دارد.

وی گفت: «تنها یک راه حل برای مسئله تنگه هرمز وجود دارد و آن پایان دادن به جنگ است که همراه با توافقی پایدار که امنیت پایدار را به ارمغان می آورد».

خاتین اوغلو نیز دیدگاه مشابهی داشت. او گفت: «شما نمی توانید انتظار داشته باشید که قیمت نفت صرفا با اتکا به حمایت آمریکا از کشتی ها در تنگه هرمز به سطح قبل از جنگ بازگردد.