توافقنامه تجاری آسه آن و هند و نارضایتی های آن

حتی در حالی که هند شور و نشاط مجددی را برای توافقات تجارت آزاد پذیرفته است، یک معامله تجاری در حافظه هندی ها نامطلوب باقی مانده است. توافقنامه 2009 ASEAN و هند کالا در تجارت (AITIGA) یکی از قدیمی ترین موافقت نامه های تجاری است که توسط هند پس از آزادسازی امضا شده و همچنین یکی از بحث برانگیزترین آن است. به طور معمول برای نهادی که ترجیح می دهد اختلافات دیپلماتیک را در پشت صحنه حل و فصل کند، دیپلمات های هندی و مقامات تجاری علنا ​​در انتقاد از AITIGA سرسخت هستند.

روایتی که غالبا تکرار می‌شود در مورد این توافق ظاهر شده است: در اوایل دهه 2000، مذاکره‌کنندگان هندی بی‌تجربه وارد یک معامله نامتقارن شدند و بازارهای خود را باز کردند در حالی که در ازای آن اندکی دریافت کردند. در نتیجه، کسری تجاری هند با آسه آن افزایش یافت. علاوه بر این، چین از AITIGA برای انتقال کالاهای خود به هند از طریق آسیای جنوب شرقی استفاده کرد. این روایت ناشی از به خاطر سپردن نادرست تاریخ است. AITIGA به جای ابزاری قدرتمند برای ASEAN و چین برای نفوذ به بازار هند، در واقع ابزاری کم عمق و ضعیف است.

علاوه بر این، دقیقا به این دلیل که هند آن را به این شکل ترجیح می دهد، سطحی است. دهلی نو با گفتن مکرر یک داستان جایگزین، ترس های غیرمنطقی در مورد همکاری اقتصادی با آسیای جنوب شرقی ایجاد کرده و تنش های غیرضروری را در این رابطه ایجاد کرده است. افسانه AITIGA به عنوان یک معامله بد برای هند هزینه دیپلماتیک دارد. هند در سال 1996، 13 سال قبل از امضای AITIGA، کسری تجاری خود را با آسه آن آغاز کرد. این کسری ناشی از تغییر اقتصاد جنوب شرقی آسیا از کشاورزی به اقتصادهای تولیدی است.

کاهش ارزش پول ناشی از بحران مالی آسیا در سال 1997، کسری را بیشتر افزایش داد. در حالی که رقم مطلق کسری تجاری طی سه دهه گذشته افزایش یافته است، نسبت واردات به صادرات هند-آسه آن تقریبا مشابه آنچه در دهه 1990 بود باقی مانده است. پس از بحران 1997، آسه آن به دنبال ادغام اقتصادی خود با همسایگان آسیای شرقی بود. در اوایل دهه 2000، این کشور به دنبال قراردادهای آزاد تجاری ASEAN+1 با شش همسایه نزدیک خود: چین، هند، ژاپن، کره جنوبی، استرالیا و نیوزلند شد.

هند از موج اول ادغام منطقه ای پس از 1997 حذف شده بود - ASEAN Plus Three، ابتکار بازارهای اوراق قرضه آسیایی، و طرح چیانگ مای برای مبادله ارز. هند که مشتاق بود موج دیگری از یکپارچگی منطقه ای را از دست ندهد، با مذاکره در مورد FTA موافقت کرد. برخلاف افسانه، مقامات هندی مذاکره کنندگان سرسختی بودند. از این گذشته، هند چندین دهه تجربه مذاکره در مورد معاملات اقتصادی در گات، سازمان تجارت جهانی و جاهای دیگر را داشت. مذاکرات پر پیچ و خم بود و بسیار بیشتر از دیگر توافقنامه های آزاد تجاری آسه آن + 1 طول کشید. علاوه بر این، عدم تطابق رویکرد وجود داشت.

از یک طرف، آسه آن مشتاق دستیابی به بازار هند، خواستار گسترش دامنه FTA بود. از سوی دیگر، هند به دنبال محافظت از صنعت داخلی خود با محدود کردن دامنه توافق بود. کسب‌وکارهای هندی نسبت به جستجوی دسترسی بیشتر به بازار در آسیای جنوب شرقی چندان گرم نبودند. مذاکرات سخت هند تضمین کرد که AITIGA کم عمق ترین توافقنامه آزاد تجاری ASEAN+1 است. در حالی که سایر توافقات طرفین را متعهد به پوشش حذف تعرفه بیش از 90 درصد بودند، پوشش وعده داده شده AITIGA حدود 79 درصد بود.

آسه آن منعکس کننده بی میلی هند برای باز کردن بازارهایش بود. به عنوان مثال، منتقدان هندی AITIGA اغلب به این واقعیت اشاره می کنند که اندونزی تنها 48.7 درصد پوشش حذف تعرفه را به هند وعده داده است. قابل ذکر است که اندونزی پوشش بالای 91 درصد را به سایر شرکای آسه آن+1 از جمله استرالیا که در آن زمان با آن کسری تجاری داشت، ارائه کرد. AITIGA همچنین با سخت‌گیرانه‌ترین قوانین مبدأ در میان تمام FTAهای ASEAN+1 به پایان رسید.

این تنها توافقی است که انطباق دوگانه (35 درصد محتوای محلی و تغییر در عنوان فرعی تعرفه) را برای کالاها برای واجد شرایط بودن برای رفتار ترجیحی می‌طلبد. قوانین انطباق پیچیده و دامنه کمتر آن منجر به اجتناب صادرکنندگان از استفاده از AITIGA شد. در AITIGA، هند به آنچه می خواست رسید - توافقی که نشان دهنده تعهد هند به سیاست نگاه شرق بود بدون اینکه صنعت داخلی خود را در معرض رقابت بین المللی بیش از حد قرار دهد. در حالی که اقتصاددانان ممکن است در مورد اینکه آیا حمایت گرایی هند سیاست اقتصادی خوبی است یا خیر، بحث کنند، این بحث از نقطه نظر دیپلماتیک بی ربط است.

به هر دلیلی، مدیران اقتصادی هند ترجیح می دهند از بازار هند محافظت کنند. AITIGA نتیجه طبیعی چنین ترجیحی بود. با این حال، ساختن روایتی از توافق به عنوان یک توافق بد که در آن هند فریب خورده است، از نظر دیپلماتیک مضر است. برای شروع، اعتبار هند را در منطقه به عنوان یک شریک قابل اعتماد و شایسته از بین می برد. هند تقریبا به محض امضای AITIGA شروع به انتقاد از آن کرد. دو طرف توافق کردند که در سال 2015 بازنگری این توافق را آغاز کنند اما هنوز آن را به نتیجه نرسانده اند. چنین فرآیندهای طولانی مدت و آویزان تصویر هند را از بین می برد.

وضعیت محاصره شده AITIGA زمانی که در مقابل دیگر FTA های ASEAN+1، به ویژه با چین قرار می گیرد، ظاهر بدی پیدا می کند. پکن مذاکرات آزاد تجاری خود با آسه آن را تقریبا همزمان با دهلی نو آغاز کرد. با این حال، نه تنها مذاکرات را نسبتا سریع به پایان رساند، بلکه چین و آسه آن از آن زمان تاکنون دو بار این توافق را ارتقا داده اند. امروز، ASEAN-China FTA ابزار قدرتمندی است که با طیف وسیعی از مسائل از تجارت دیجیتال گرفته تا فناوری سبز سروکار دارد. روایت AITIGA به عنوان یک ضرر برای هند، دهلی نو را به یک بازیگر اقتصادی کم اعتماد در جنوب شرقی آسیا تبدیل کرده است.

تردید ناشی از خروج هند از مشارکت اقتصادی جامع منطقه ای و همچنین عدم تمایل این کشور به انعقاد قراردادهای آزاد تجاری دوجانبه با کشورهای آسیای جنوب شرقی مانند تایلند و اندونزی مشهود بوده است. امروز، حتی در حالی که هند به دنبال قراردادهای آزاد تجاری در خاورمیانه و اروپا است، آنقدر مطمئن نیست که به دنبال یک معامله تجاری در آسیای جنوب شرقی باشد. بدیهی است که تنش‌ها در مورد AITIGA به سایر جنبه‌های همکاری اقتصادی آسه‌آن و هند سرایت کرده است، حتی آن‌هایی که به نفع هند هستند.

به عنوان مثال، توافقنامه تجارت خدمات ASEAN و هند در سال 2014 به ارتقای فوری نیاز دارد تا همه پیشرفت‌ها در اقتصاد دیجیتال را در نظر بگیرد. با توجه به اینکه هند از مازاد خدمات با آسیای جنوب شرقی برخوردار است، دهلی نو باید مشتاقانه این روند را هدایت کند. با این حال، تا کنون دو طرف حتی بحث درباره این موضوع را آغاز نکرده اند. افسانه های خودساخته پیرامون آیتیگا بر سیاست نگاه/عمل شرق هند سایه افکنده است. دهلی نو باید آنها را کنار بگذارد تا به بازیگری مطمئن تر، معتبرتر و متعهدتر در منطقه تبدیل شود.