توافق ترامپ با ونزوئلا از زبان فساد صحبت می کند | نظر

سال‌ها پیش، به‌عنوان یک «وکیل کودک»، ماه‌ها را در بررسی کشفیات قانون اعمال فساد خارجی (FCPA) سپری کردم. صدها ساعت خواندن ایمیل بین بازرگانان و مقامات خارجی. هیچ کس هرگز «رشوه» یا «رشوه» ننوشت، در عوض اینها یادداشت هایی با دقت در مورد «مفید بودن» یا «ارائه کمک» بودند. این نوع عبارتی است که توسط افرادی نوشته شده است که دقیقا می دانند چه کاری انجام می دهند، که می دانند چگونه با رمز صحبت کنند تا از زندان دور شوند. وقتی زمان کافی را صرف خواندن این زبان کردید، هرگز آن را فراموش نخواهید کرد.

من دوباره آن را هنگام خواندن توافقنامه نفتی ایالات متحده و ونزوئلا بین دونالد ترامپ و دلسی رودریگز، رئیس جمهور موقت ونزوئلا مشاهده کردم. در مجمع عمومی اخیر سازمان ملل، لبخندها، عکس ها و دست دادن های بی پایان بین این دو را نمی توان از دست داد، زیرا ذخایر استراتژیک نفت ایالات متحده به پایین ترین سطح خود از اکتبر 1982 رسیده است.

این چیزی است که من را بیشتر نگران می کند، بخشی که تقریبا هیچ کس درباره آن بحث نمی کند. در فوریه 2025، دولت ترامپ یک فرمان اجرایی برای توقف اجرای قانون اقدامات فساد خارجی (FCPA) به مدت 180 روز امضا کرد. درست چند روز قبل از آن، دادستان کل قبلا واحد اجرای سازمانی وزارت دادگستری و گروه ویژه نفوذ خارجی آن را منحل کرده بود و بی سر و صدا منابعی را که زمانی پس از نقض تحریم ها، لابی های خارجی و دزدسالاران می رفتند، از اولویت خارج کرده بود.

اجرای در نهایت، ماه‌ها بعد از سر گرفته شد، اما بر اساس قوانین جدیدی که دادستان کل را ملزم می‌کرد شخصا هر پرونده را امضا کند، و این امر عمدتا به کارتل‌ها محدود می‌شد و به شرکت‌های آمریکایی قابل شناسایی آسیب می‌رساند. نتیجه: اجرای مبارزه با فساد در آمریکا ضعیف تر است و اعتبار ما در مورد این موضوع در همه جای دنیا نیز ضعیف تر است.

FCPA هرگز کامل نبود. ایمیل هایی که من به عنوان یک وکیل جوان خواندم ثابت می کند که مردم تقریبا هر قانونی را پیدا می کنند. اما اهرم ناقص همچنان اهرم است. برای نزدیک به 50 سال، FCPA به دادستان‌ها ابزاری واقعی داد تا بازرگانان و شرکت‌های آمریکایی را هنگامی که از مرز خارج می‌شدند، پاسخگو نگه دارند. به دیگران استانداردی می داد تا وقتی چیزی روی سطح صیقلی و زیر آن کدر به نظر می رسید، معامله را با آن اندازه گیری کنند.

ما هر روز شاهد تأثیرات این شکاف اجرایی هستیم. پانصد میلیون دلار از اولین فروش نفت ونزوئلا از طریق حسابی در قطر جابه‌جا شد، بدون اینکه هیچ سابقه عمومی در مورد اینکه چه کسی آن را کنترل کرده یا چگونه خرج شده است. وزیر خزانه داری تحت سوگند به کنگره گفت که او در واقع نمی دانست از کدام حساب ها برای مدیریت درآمدها استفاده می شود، همه اینها علیرغم اینکه یک فرمان اجرایی صراحتا اداره خود را مسئول نگهداری آن وجوه می کرد.

اگر افراد مسئول این پول نمی توانند به مردم آمریکا بگویند که کجاست، چرا ونزوئلایی ها باور دارند که این پول هرگز به دست آنها می رسد؟

ثروت نفتی ونزوئلا هرگز به طور قابل اعتماد به مردم خود نرسیده است. سال‌ها سوءمدیریت و فساد آشکار، به‌علاوه تحریم‌ها، بخش بزرگی از این است که چرا کشور اکنون یک سوم آنچه در سال 1998 انجام داده بود تولید می‌کند.

من کارم را با این باور گذرانده‌ام که سیاست خوب و رشد اقتصادی واقعی در تضاد با مسئولیت‌پذیری نیست، بلکه به آن بستگی دارد. کنگره قوانینی را ارائه کرده است که خواستار حسابرسی مستقل از این درآمدهای نفتی است، و این اولین گام ضروری است، اما نه جایگزینی برای مقام اجرایی که باید از روز اول این معامله را تماشا می کرد. مردم ونزوئلا مستحق یک دولت و شریکی هستند که واقعا بتواند کار خود را نشان دهد. در حال حاضر هیچ کدام نمی توانند. صادقانه بگویم، هیچکدام حتی نیازی به تلاش ندارند.

آلخاندرا وای کاستیلو دستیار سابق وزیر بازرگانی ایالات متحده برای توسعه اقتصادی است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.