تورنت زیرزمینی

وقتی جین برای اولین بار در مورد حافظه و تخیل، یک مستند نادر دهه 1990 درباره کتابخانه کنگره شنید، او را مجذوب خود کرد. اما این نویسنده کانادایی در 30 سالگی نتوانست فیلم را در هیچ کجا پیدا کند - نه در سرویس های استریم، نه در یوتیوب، نه در سایت های دزدان دریایی - و دسیسه او به وسواس تبدیل شد.

جین که نگران بود تبدیل به یک فیلم گمشده شود، تصمیم گرفت سایت‌های حراج را جست‌وجو کند، هر فهرست کتابخانه‌ای را که فکرش را می‌کند جستجو کند و حتی برخی از آشنایان آنلاین خود را برای یافتن نسخه‌ای از آن به خدمت بگیرد. برنامه او این بود که "آن را با افراد دیگر به اشتراک بگذارد تا اطمینان حاصل شود که در آینده حفظ خواهد شد"، همانطور که او می گوید. جین ابزار عالی برای این کار را می دانست: یک ردیاب تورنت خصوصی.

"من از نظر اخلاقی در مورد دزدی دریایی در تعارض هستم. اغلب در مورد آن احساس گناه می کنم."

ردیاب های خصوصی اساسا سخنرانان دنیای دزدی دریایی آنلاین هستند. آنها که عمدتا به صورت شفاهی تبلیغ می‌شوند، به رازداری، انحصارطلبی و قوانین سختگیرانه جامعه تکیه می‌کنند تا از هر چیزی که پشت درهای بسته در حال وقوع است از چشمان کنجکاو عمومی محافظت کنند. چیزی که این جوامع را متحد می کند این است که همه آنها از بیت تورنت برای تجارت رسانه ها بین اشتراک گذاران فایل همفکر استفاده می کنند.

اما تمرکز آن‌ها طیف گسترده‌ای دارد، از ردیاب‌های همه‌منظوره با کاتالوگ‌های آنقدر گسترده که نت‌فلیکس را مانند یک سرویس خاص جلوه می‌دهند تا بسیاری از جوامع تخصصی برای دسته‌هایی مانند فیلم‌های چینی، ورزش‌های موتوری، ابزار جلوه‌های بصری، دوره‌های آموزش الکترونیکی و پورن ژاپنی. حتی یک ردیاب خصوصی فقط برای موسیقی فرانک زاپا وجود دارد.

ردیاب‌های خصوصی به خاطر کاتالوگ‌های عظیم و دقیق سازمان‌دهی‌شده شناخته می‌شوند، که مدیون کاربرانی مانند جین هستند، که مانند هر دزد دریایی دیگری که برای این داستان با آنها صحبت کردم، به دلیل ترابایت داده‌های دارای حق نسخه‌برداری که به اشتراک گذاشته‌اند، ترجیح دادند با نام مستعار شناسایی شوند. اینها افرادی هستند که مایلند برای یافتن فیلم‌های فراموش شده، ضبط‌های نادر کنسرت، یا کتاب‌هایی که چاپ نشده‌اند، تلاش بیشتری کنند. او می‌گوید: «بسیاری از کاربران ردیاب خصوصی کاملا دچار تب آرشیو شده‌اند.

در ابتدا، جین شانسی برای یافتن یک کپی فیزیکی از آن مستند دست نیافتنی که شامل مصاحبه با استیو جابز و جولیا چایلد است، نداشت. هیچ کس آن را در eBay نمی فروخت. کتابخانه عمومی محلی او آن را نداشت. همچنین هیچ کتابخانه عمومی دیگری در آمریکای شمالی این کار را نکرد. و هنگامی که او سرانجام یک دی وی دی را پیدا کرد که در دسترس عموم بود، آن را در Bibliotheca Alexandrina - بازسازی مدرن امروزی مصر از کتابخانه باستانی که مدت ها مترادف با رسانه های گم شده بود، پیدا کرد. جین می‌گوید: «این موضوع مرا به خود مشغول کرد. "این فیلم مبهم که من به دنبالش هستم فقط در کتابخانه اسکندریه موجود است!"

در نهایت، جین حافظه و تخیل را برای فروش در یک بازار آنلاین کوچک برای رسانه های تاریخی پیدا کرد. جین فورا یک کپی خرید و آن را آپلود کرد. او می‌گوید: «به نظر می‌رسید که یک نوار دیجیتالی یک نوار VHS به شدت تخریب شده است. من هنوز بالای ماه بودم [که] این مستند تاریخی مهم را نجات دادم.»

همه کسانی که از ردیاب های خصوصی استفاده می کنند با غیرت آماتور-بایگانی جین شریک نیستند. برخی به سادگی برای دسترسی آسان به فیلم‌های دزدی دریایی، نمایش‌های تلویزیونی یا دیگر اشکال سرگرمی در آن هستند. اودل، دانشجوی کالج مستقر در ساحل غربی، می گوید: «هدف من در ابتدا این بود که منبع بهتری برای بازی های ویدیویی داشته باشم. من به سرعت متوجه شدم که [ردیاب های خصوصی] می توانند جایگزین هر چیز دیگری شوند. دیگران در جستجوی جامعه‌ای از همفکران سینما یا طرفداران موسیقی به ردیاب‌ها می‌پیوندند.

و از آنجایی که آنها خود را در دنیای تجارت غیرقانونی رسانه ای غوطه ور می کنند که تا حد زیادی از دید عموم محافظت می شود، به نظر می رسد بسیاری از آنها نوعی اشکال عجیب و غریب را پیدا می کنند.

"درهای بسته زیادی در اینترنت وجود ندارد."

آن‌ها در ردیاب‌هایی که به آن‌ها ملحق شده‌اند با زحمت به رتبه‌های بالاتر می‌روند و سپس از سرمایه اجتماعی تازه به‌دست‌آمده خود برای دسترسی به سایت‌های انحصاری‌تر استفاده می‌کنند، جایی که همان مسابقه موش‌ها دوباره از نو شروع می‌شود. میسی، یک کاربر ردیاب خصوصی از پاکستان می‌گوید: «انحصار قطعا نقشی را ایفا می‌کند. «شما می‌خواهید زمانی وارد آن ردیاب‌های «نخبگان» انحصاری‌تر شوید، فقط به خاطر آن.»

جین که اکانت‌های فعالی را روی ۱۴ ردیاب خصوصی نگه می‌دارد، می‌گوید: «قطعا تلاش دائمی برای ارتقاء سطح وجود دارد.

در میان افرادی که برای این داستان با آنها صحبت کردم، در واقع تعداد کمی است. برخی از کاربران ردیاب خصوصی ده‌ها حساب کاربری دارند، ترابایت داده دانلود می‌کنند، هزاران تورنت را در یک زمان به اشتراک می‌گذارند، تلاش‌های وسواسی را برای دستیابی به رسانه‌های گمشده خود آغاز می‌کنند و از برنامه‌ها و ابزارهای خودکار استفاده می‌کنند که دزدی دریایی روزمره را شبیه بازی کودکانه می‌کند.

در دنیایی که سرویس‌های استریم امکان دسترسی به فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی بی‌شماری را با مبلغی بیشتر از شماره کارت اعتباری شما فراهم می‌کنند، ردیاب‌های خصوصی می‌توانند کمی شبیه به عقبگرد به نظر برسند. اشاره ای به زمان دیگری، زمانی که گزینه های قانونی واقعا وجود نداشتند و اشتراک گذاری فایل در اتاق های چت خصوصی یا سرورهای FTP محافظت شده با رمز عبور اتفاق می افتاد.

جین که پس از شنیدن در مورد آنها از دوستان علاقه مند به پیوستن به ردیاب های خصوصی شد، می گوید: "درهای بسته زیادی در اینترنت وجود ندارد." جین به سرعت متوجه شد که نمی‌تواند برای جدیدترین و بهترین ردیاب‌های فیلم ثبت‌نام کند، ردیاب‌هایی که فقط برای کاربران تأیید شده با سابقه رفتار خوب در سرورهای دیگر باز است. بنابراین او طرحی را طراحی کرد تا ابتدا به یک ردیاب خصوصی نرم‌تر برای کتاب‌های صوتی بپیوندد و از آنجا به سمت بالا حرکت کند.

کاربرانی که زیر معیارهای خاصی قرار می‌گیرند، اغلب امتیاز دانلودشان را محدود می‌کنند و به‌ویژه تخلفات فاحش منجر به ممنوعیت‌های فوری می‌شوند.

حتی دسترسی به اولین سرور با موانعی همراه بود. وب سایت های ردیاب خصوصی به ندرت فرم های ثبت نام در دسترس را دارند. برخی فقط هر چند هفته یا چند ماه یکبار درهای خود را به روی کاربران جدید باز می کنند، در حالی که برخی دیگر از فرآیندهای بررسی ویژه برای اطمینان از مناسب بودن متقاضیان استفاده می کنند. گاهی اوقات این بدان معنی است که متقاضیان باید ثابت کنند که در سایر ردیاب ها وضعیت خوبی دارند. گاهی اوقات آنها باید از مجموعه های رسانه های شخصی خود اسکرین شات بگیرند تا نشان دهند که واقعا به ردیاب مورد نظرشان علاقه دارند.

و گاهی اوقات حتی مصاحبه‌های واقعی وجود دارد که متقاضیان باید قبل از دریافت حساب‌های خود به آن بپردازند.

ردیاب موسیقی خصوصی قدیمی What.CD از متقاضیان در مورد فرمت‌های صوتی و تنظیمات رمزگذار MP3 سؤال می‌کرد و حتی یک راهنمای مطالعاتی منتشر کرد تا به آنها کمک کند برای آن آماده شوند. و اولین ردیاب خصوصی جین از او خواسته بود که ابتدا به یک چت روم IRC بپیوندد، جایی که مدیران از او درباره قوانین سرور سؤال کردند. او می‌گوید: "خیلی استرس‌زا بود! شبیه یک مصاحبه شغلی بود."

همه ردیاب‌های خصوصی این نوع مصاحبه‌ها را ندارند، اما مانند اولین سرور جین، اکثر آنها قوانین زیادی دارند. به طور کلی کاربران باید نسبت آپلود به دانلود مشخصی را حفظ کنند و بسیاری از سایت‌ها خواستار آن هستند که به همان اندازه که مصرف می‌کنند پهنای باند خود را تامین کنند. (قوانین و الزامات دقیق متفاوت است، و بسیاری از ردیاب‌ها همچنین محتوای «رایگان» را ارائه می‌دهند - فایل‌هایی که می‌توان آنها را بدون تأثیر منفی بر نسبت کاربر دانلود کرد.) دانلود سریع یک فایل بدون اشتراک‌گذاری آن نیز مورد انتقاد قرار می‌گیرد، همانطور که توزیع ناشناس دعوت‌نامه‌ها برای افراد خارجی نیز مورد انتقاد قرار می‌گیرد.

کاربرانی که زیر معیارهای خاصی قرار می‌گیرند، اغلب امتیاز دانلودشان را محدود می‌کنند و به‌ویژه تخلفات فاحش منجر به ممنوعیت‌های فوری می‌شوند. اودل می‌گوید: «فروش دعوت به عنوان یک نقض بزرگ امنیت در نظر گرفته می‌شود. انجام این کار نه تنها شما را از سرور اخراج می کند، بلکه شهرت شما را در جاهای دیگر نیز خدشه دار می کند. اودل توضیح می‌دهد: «کارکنان ردیاب‌هایی که این کار را روی آن انجام داده‌اید معمولا با کارکنان برخی دیگر از ردیاب‌ها ارتباط برقرار می‌کنند، که می‌تواند منجر به محرومیت شما از آن مکان‌ها نیز شود.

اگر قوانین را دنبال کنید و سخاوتمندانه به اشتراک بگذارید، این شانس را دارید که در رتبه های بالاتری قرار بگیرید، که سپس درها را به روی ردیاب های دیگر باز می کند. این به تنهایی، و الزام به حفظ نسبت آپلود به دانلود سالم، می‌تواند منجر به دانلود و سپس توزیع مجدد فایل‌ها (که در زبان ردیاب به عنوان “seeding” نیز شناخته می‌شود) افراد را فقط برای حفظ آمارشان، کند. اودل می‌گوید: «بعضی مکان‌ها از شما می‌خواهند تا قبل از اینکه به رتبه‌ای مشخص دسترسی پیدا کنید، [مقدار معینی] ترابایت را ذخیره کنید. "این می تواند منجر به دانلود بسیاری از مواردی شود که در غیر این صورت هرگز مصرف نمی کردم، فقط برای افزایش این تعداد."

برای موفقیت در اقتصاد ردیاب باید چیزهایی را بکارید که علاقه ای به مصرف آنها ندارید.

اودل تخمین می زند که او حدود 500 ترابایت داده را از 30 یا بیشتر ردیاب خصوصی که در حال حاضر روی آنها فعال است دانلود کرده است. در پایان، او خیلی کم آن را تماشا کرده است. او می گوید: «احتمالا کمتر از یک درصد است.

این اختلاف غیر معمول نیست. جین اذعان می‌کند: «من بیش از 2000 تورنت را تولید می‌کنم و تقریبا به هیچ یک از آنها علاقه شخصی ندارم. میسی به من می‌گوید که در هر زمان حدود 3000 تورنت را می‌فرستد و چیزهایی را که قصد تماشای آن را ندارد بارها دانلود کرده است.

جین توضیح می دهد: «این سایت ها چگونه ساخته می شوند. برای موفقیت در اقتصاد ردیاب باید چیزهایی را بکارید که علاقه ای به مصرف آنها ندارید. برخی از کاربران ردیاب خصوصی از ابزارهای خودکار برای کمک به حفظ نسبت خود استفاده می‌کنند، مانند اسکریپت‌هایی که کانال‌های اختصاصی IRC را تماشا می‌کنند تا به سرعت بر روی هر تورنت تازه منتشر شده، صرف نظر از محتوای آن، پرش کنند. این در زبان ردیاب "مسابقه" نامیده می شود و می تواند به بهبود نسبت کمک کند. هرکسی که بخواهد بعدا آن فایل را دانلود کند، آن را از همان دانلودکنندگان اولیه دریافت خواهد کرد.

مخصوصا کاربران متعهد حتی یک seedbox اختصاصی اجاره می‌کنند - یک سرور خصوصی که در یک مرکز داده از راه دور قرار دارد و فقط برای دانلود و سپس کاشت تورنت استفاده می‌شود.

توانایی دانلود بیشتر تنها یکی از دلایل تلاش برای بهبود نسبت و قرار گرفتن در ردیاب های خصوصی است. جین می گوید: «من این کار را فقط برای سرگرمی انجام می دهم. «مثل این است که یک بازی ویدیویی انجام می‌دهید و شاهد بالا رفتن امتیازتان هستید.» و درست مانند برخی از بازی های ویدیویی، کیفیت اعتیادآور خاصی در همه این ها وجود دارد. جین می‌گوید: «استفاده از ردیاب‌های خصوصی من را به یاد بسیاری از بازی‌های MMORPG مانند World of Warcraft یا RuneScape می‌اندازد، جایی که شما واقعا باید برای ارتقاء سطح بازی کنید. "آهسته، خسته کننده و تکراری است. با این حال شما این اجبار سیری ناپذیر را برای بالا بردن سطح احساس می کنید."

ردیاب های خصوصی BitTorrent بلافاصله پس از ایجاد خود BitTorrent در 25 سال پیش ظاهر شدند. این در اوج جنگ‌های اشتراک‌گذاری فایل بود، زمانی که هالیوود و شرکت‌های بزرگ ضبط، اپراتورهای شبکه همتا به همتا را یکی پس از دیگری به دادگاه می‌کشیدند. دعواهای صنعت سرگرمی منجر به تعطیلی Napster در سال 2001، Audiogalaxy در سال 2002 و Kazaa در سال 2006 شد.

این بسته شدن میلیون ها اشتراک کننده فایل را به استقبال بیت تورنت سوق داد که به نوبه خود سایت های تورنت را در تیررس دارندگان حقوق و وکلای آنها قرار داد. Suprnova، یک سایت تورنت عمومی که میلیون ها کاربر به آن مراجعه می کنند، در پایان سال 2004 در میان فشار قانونی تعطیل شد. و در سال 2006، مقامات به خلیج دزدان دریایی یورش بردند.

برخی از مدیران سایت تورنت به فشار قانونی فزاینده با کشیدن پل متحرک به جوامع دزدی دریایی خود پاسخ دادند. آنها به جای اینکه به هر کسی اجازه دهند تورنت ها را دانلود کنند، کاربران را ملزم به ثبت نام کردند و در برخی موارد فقط کاربران جدیدی را پذیرفتند که از یک عضو مورد اعتماد انجمن دعوت شده بودند.

هیچ‌کس دقیقا نمی‌داند که در حال حاضر چند ردیاب خصوصی فعال و فعال هستند، یا چند نفر از آنها برای اصلاح رسانه‌های غیرقانونی خود استفاده می‌کنند. اما در حالی که دزدی دریایی بیت تورنت به طور کلی از زمان ظهور نتفلیکس، اسپاتیفای و سایر سرویس‌های استریم پولی کاهش یافته است، ردیاب‌های خصوصی همچنان قوی هستند.

یک داشبورد زنده که توسط یک توسعه‌دهنده نرم‌افزار ردیاب نگهداری می‌شود، در حال حاضر حدود 530 ردیاب خصوصی را فهرست می‌کند، از جمله برخی با صدها هزار کاربر ثبت‌شده. گفته می شود که یک ردیاب موسیقی که فقط به عنوان [REDACTED] در این داشبورد فهرست شده است، میزبان 3.7 میلیون تورنت است یا برای دانلود کار می کند. یک ردیاب فیلم محبوب که در این لیست گنجانده شده است بیش از 1 میلیون تورنت دارد که فقط بین 40000 کاربر ثبت شده معامله می شود.

"گاهی اوقات مردم چیزی را درخواست می کنند یا درخواست می کنند که دیگر یا هرگز به صورت تجاری در دسترس نیست، و جایزه بزرگی به آن اختصاص می دهند."

یکی از اولین ردیاب‌های خصوصی قابل‌توجه، Oink’s Pink Palace بود، یک انجمن اشتراک‌گذاری موسیقی فقط با دعوت با ۱۸۰۰۰۰ کاربر ثبت‌شده گزارش شده. در میان آنها، ترنت رزنور، مدیر گروه Nine Inch Nails بود، که در سال 2007 به Vulture گفت که این سایت "مانند بزرگترین فروشگاه ضبط دنیا" بوده است، و دسترسی به "تقریبا هر چیزی را که می توانید تصور کنید […] در قالبی که می خواهید ارائه می دهد."

بسیاری از جوامع ردیاب خصوصی با دقت کاتالوگ هایی را تنظیم می کنند که سایت های دزدی دریایی در دسترس عموم را شرمنده می کند. ماروین، یک توسعه‌دهنده نرم‌افزار 23 ساله از شمال غربی اقیانوس آرام، می‌گوید: «تجربه ردیاب خصوصی بسیار بهتر است. او می‌گوید که سایت‌های تورنت عمومی اغلب دارای تبلیغات هستند و پیمایش و جستجو برای آنها سخت است. میسی موافق است، و به من گفت که از ردیاب‌های خصوصی قدردانی می‌کند «نه فقط به دلیل مقدار محتوا [در دسترس]، بلکه به دلیل کیفیت، سازمان‌دهی و نحوه مرتب‌سازی همه چیز».

سرپرستی که در این جوامع خصوصی اتفاق می افتد بسیار یک تلاش گروهی است. بسیاری از ردیاب‌های خصوصی به اعضای خود این فرصت را می‌دهند که فایل‌هایی را که می‌خواهند دیگران آپلود کنند، با پاداش‌هایی (اعتبارهای دانلودی که در غیر این صورت باید فایل‌های دیگری را برای آنها آپلود می‌کردید) برای اولین بارگذاری‌کننده درخواست کنند. هر چه فایل نادرتر باشد، جایزه بزرگتر است. و هر چه جایزه بزرگتر باشد، شکار آن پرونده دست نیافتنی دیوانه کننده تر است.

آیا باید به شرکت های بزرگ بایگانی فرهنگ ما اعتماد کرد؟

یکی از تلاش‌های معروف برای چنین جایزه‌ای در سال 2013 آشکار شد، زمانی که یکی از کاربران سرور What.CD که از آن زمان بسته شده بود، درخواستی را برای «اقیانوس پر از توپ‌های بولینگ» ارائه کرد، داستانی از نویسنده کاچر در چاودار، جی.دی. سالینجر که خود نویسنده از انتشار آن خودداری کرده بود. برای مدت طولانی، تنها نسخه شناخته شده «اقیانوس پر از توپ های بولینگ» در کتابخانه فایراستون دانشگاه پرینستون بود، جایی که بازدیدکنندگان می توانستند سند را بخوانند اما کپی نکنند.

توطئه - سلینجر در 45 سال آخر عمرش حتی یک اثر منتشر نکرد - همراه با این واقعیت که به وضوح حداقل یک نسخه در آنجا وجود داشت، باعث ایجاد جنون در بین کاربران What.CD شد، و بر اساس گزارش ها، این جایزه به 6 ترابایت بزرگ افزایش یافت. برخی در حین بازدید از کتابخانه پرینستون، طرح هایی را برای حفظ هر کلمه از داستان به وجود آوردند، در حالی که برخی دیگر زمین را برای نسخه های دیگر جستجو می کردند.

چند ماه بعد، یکی از کاربران What.CD آماده دریافت جایزه بود. کاربر در یادداشتی به همراه تورنتی که در مجموع سه داستان منتشر نشده سلینجر از جمله «اقیانوس پر از توپ های بولینگ» را شامل می شود، نوشت: «هفته های زیادی طول کشید تا متوجه شوم این کتاب وجود دارد و چندین هفته دیگر برای به دست آوردن آن نیاز دارم». کپی ها در eBay نشان داده شد، جایی که آپلود کننده What.CD به سرعت آن را گرفت.

داستان این عمل غیر محتمل بایگانی مرتد به سرعت در سرتاسر جهان خبرساز شد و تا به امروز در جامعه ردیاب خصوصی افسانه ای است. (آپلودکننده کتاب از قضا هرگز نتوانست جایزه عظیم خود را مطالبه کند، زیرا مدیران سایت پس از جلب توجه بیش از حد بیرونی تورنت را حذف کردند).

بسیاری از رسانه‌هایی که امروز منتشر می‌شوند، از طریق سرورهای خصوصی ادامه خواهند داشت، دقیقا مانند بسیاری از فیلم‌های صامت که امروز داریم به‌عنوان قرقره‌های ذخیره شده در اتاق زیر شیروانی مردم یافت می‌شوند.»

اودل می‌گوید: «گاهی اوقات مردم چیزی را درخواست می‌کنند یا درخواست می‌کنند که دیگر یا هرگز به صورت تجاری در دسترس نیست، و جایزه بزرگی به آن تعلق می‌گیرد. "مردم در مورد سرنخ‌های احتمالی تحقیق می‌کنند، از طریق ایمیل با کارگردان‌های تصادفی فرانسوی ارتباط برقرار می‌کنند، و در نهایت بدون هیچ‌چیز برمی‌گردند. سپس، چند سال بعد، شخصی به‌طور تصادفی هر چیزی را که جستجو می‌شود در یوتیوب آپلود می‌کند، بدون توضیح بیشتر."

اودل به من گفت که شخصا در این نوع شکارهای رسانه ای شرکت نمی کند. او می‌گوید: «اما چیزهایی را دیده‌ام که به‌عنوان «مهم» طبقه‌بندی می‌کنم از این طریق بازیابی شده‌اند. "دزدی دریایی اتفاقا در حفظ و نگهداری بسیار خوب است."

ابیگیل دی کوسنیک، استاد دانشگاه برکلی، که به عنوان بخشی از تحقیقات خود در مورد بایگانی های آنلاین سرکش، ردیاب های خصوصی را مورد بررسی قرار داده است، موافق است. او می‌گوید: «تعداد زیادی از رسانه‌هایی که امروز منتشر می‌شوند از طریق سرورهای خصوصی باقی خواهند ماند، دقیقا مانند بسیاری از فیلم‌های صامت که امروز داریم به‌عنوان قرقره‌هایی که در اتاق زیر شیروانی افراد ذخیره می‌شوند. من فکر می‌کنم که ردیاب‌های تورنت خصوصی، که [دانلود] بسیاری از فیلم‌های هنری، فیلم‌های مستقل، فیلم‌های کم‌هزینه‌تر، فیلم‌های بسیاری از کشورها را ممکن می‌سازد، نقش بزرگی در تشکیل آرشیوهای آینده محصولات فرهنگی قرن بیستم و بیست و یکم ایفا خواهند کرد.»

دارندگان حق چاپ، بدون تعجب، اغلب دیدگاه های کمتری نسبت به جامعه ردیاب خصوصی دارند. لاریسا کنپ، معاون اجرایی و مدیر ارشد حفاظت از محتوای انجمن تصاویر متحرک (MPA) می‌گوید: «ردیاب‌های خصوصی بخشی از یک اکوسیستم دزدی دریایی گسترده‌تر هستند». محتوایی که برای اولین بار در یک جامعه بسته ظاهر می‌شود می‌تواند به سرعت به سایت‌های استریم، سایبرلاک‌کننده‌ها، سرویس‌های IPTV و دیگر پلت‌فرم‌های غیرمجاز مهاجرت کند و دسترسی و تأثیر آن را به‌طور قابل‌توجهی تقویت کند.»

گروه های صاحب حقوق بارها و بارها با سطوح مختلف موفقیت دنبال ردیاب های خصوصی و مدیران آنها رفته اند. Oink’s Pink Palace، ردیاب خصوصی محبوب موسیقی، در سال 2007 در پی یورش‌هایی در هلند و بریتانیا تعطیل شد. مدیر Oink، آلن الیس، دستگیر شد و به عنوان بخشی از اقدامات اجرایی به توطئه برای کلاهبرداری متهم شد، اما بعدا در دادگاه بی گناه شناخته شد. شاتر کردن ردیاب نیز کمک چندانی به توقف اشتراک‌گذاری فایل نکرد.

Oink به سرعت توسط What.CD جایگزین شد، که برای نزدیک به یک دهه آنلاین باقی ماند تا در نهایت در سال 2016 پس از حمله به مرکز داده خود بسته شد.

این روزها، جوامع به اشتراک گذاری فایل خصوصی به اندازه یک دهه پیش در اخبار نیستند. بخشی از آن صرفا یک موضوع اولویت است. ردیاب های خصوصی اغلب تعداد کاربران ثبت نام شده را محدود می کنند. برخی از محبوب ترین جوامع تنها 40000 یا کمتر عضو فعال دارند. از سوی دیگر، سایت‌های عمومی مانند The Pirate Bay هنوز هم میلیون‌ها اشتراک‌گذار فایل را جذب می‌کنند، و این امر ارسال ده‌ها هزار اخطار حقوقی برای کاربران نهایی را برای مجریان حقوق کپی رایت تجاری آسان‌تر می‌کند - رویه‌ای که به‌ویژه در اروپا رایج است.

با این حال، گروه‌هایی مانند MPA و بازوی ضد دزدی دریایی آن ACE، از پیگیری انجمن‌های اشتراک‌گذاری فایل خصوصی و ادمین‌های آنها دست برنداشته‌اند. Knapp می‌گوید: «ردیاب‌های خصوصی فراتر از توان اجرایی نیستند. "دسترسی بسته می‌تواند تحقیقات را دشوارتر کند، اما قرار گرفتن در معرض قانونی یا عملیاتی را برای افرادی که آنها را اداره می‌کنند از بین نمی‌برد. در سال‌هایی که در مجریان قانون فدرال بودم، آموختم که ناشناس بودن به ندرت آنقدر که مردم فکر می‌کنند کامل است. یک جامعه خصوصی یک بندر امن نیست.

هر عملیاتی، مهم نیست چقدر بسته است، همچنان به افراد، خدمات میزبانی و دامنه، ابزارهای ارتباطی و معمولا راهی برای انتقال پول بستگی دارد. هر یک از اینها یک ارتباط است و این ارتباطات همان چیزی است که محققین دنبال می کنند.»

همچنین سؤالات اخلاقی درگیر شدن در دزدی دریایی وجود دارد که وقتی هزاران فایل را به صورت 24/7 به طور فعال به اشتراک می گذارید، پاسخ به آنها آسان تر نمی شود. جین می گوید: «من از نظر اخلاقی در مورد دزدی دریایی در تعارض هستم. "من اغلب در مورد آن احساس گناه می کنم." جین سعی می کند با خرید فعال رسانه ای که دوست دارد، مقداری از گناه خود را کاهش دهد.

دیگران نسخه مشابهی از این را به من گفتند، در حالی که همچنین تاکید کردند که دزدی دریایی به سادگی کاربر پسندتر و راحت تر از خدمات قانونی است. این به ویژه برای کاربران کشورهای در حال توسعه صادق است. میسی که انتخاب هایش در پاکستان محدود است، می گوید: «بخش بزرگی از آن برای من دسترسی است. "محتوای زیادی وجود دارد که به سادگی به صورت قانونی در اینجا در دسترس نیست."

در سال‌هایی که در اجرای قانون فدرال کار کردم، متوجه شدم که گمنامی به ندرت آنقدر که مردم فکر می‌کنند کامل است.»