توصیف خشم جوشانی که با تماشای The Lost Children of Tuam احساس کردم دشوار است
هر فرد ایرلندی که فیلم را ببیند احتمالا با مؤسسات شرم آور ایرلند ارتباط دارد. مادربزرگ من "زندانی" بود
نمیدانم آیا تا به حال به یک رویداد سینمایی رفتهام که قبل از پخش اولین صحنهها روی پرده، تشویقهای ایستادهای وجود داشته باشد. در اولین نمایش ایرلندی فیلم The Lost Children of Tuam چندین دقیقه برای موضوع فیلم، کاترین کورلس، مورخ گالوی که مرگ تقریبا 800 کودک را در خانه مادر و نوزاد Bon Secours در توام کشف کرد، تشویق شد.
او در مقابل حضار ایستاد، که توسط لیام نیسون تهیه کننده و کارگردان فرانک بری کوتوله شده بود، به قول خودش «غرق»، در عین حال کاملا متین و متمرکز در ایراد سخنرانی خود به خاطرات کودکانی که در خانه توام مردهاند، اما فاقد هرگونه سوابق دفن بودند. حفاری در محلی در حال انجام است که تا کنون بقایای 99 کودک در یک گور دسته جمعی پیدا شده است.
این فیلم من را به وحشت انداخت. اندرو بنت بازیگر که نقش آیدان همسر کورلس را بازی میکند، در یک جلسه پرسش و پاسخ پس از نمایش فیلم گفت که او فقط قبل از بازی در نقش از نکات اصلی رسوایی توام آگاه بوده و با دیدن فیلم فرزندان گمشده توام، میدانم منظور او چیست. در 12 سالی که کار کورلس برای اولین بار خانه مادر و نوزاد را روی نقشه بینالمللی قرار داد، داستان در میان رسواییها و افشاگریهای دیگر درباره رفتار آسیبپذیرترین قشر ما توسط کلیسای کاتولیک و دولت، به یک خط در ذهن من تبدیل شد.
این فیلم توام را دوباره به تمرکز تیز برانگیخته است و توصیف خشم جوشانی که با تماشای داستان سرایی مختصر و در عین حال دقیق احساس کردم، که بازتاب کار پرزحمت خود کورلس است، دشوار است.
کاترین کورلس: من همیشه کمی مصمم بودم. وقتی بزرگ شدم خیلی اذیت شدم
جلسه پرسش و پاسخ همچنین نشان داد که قربانیان و بستگان بسیاری از توام و سایر خانههای مادر و نوزاد در میان مخاطبان وجود دارد، و برخی به درستی از این موضوع حمایت میکنند که سطح تحقیق در مورد توام باید در بسیاری از مؤسسات مشابه در سراسر کشور اعمال شود. خانه سابق بسبورو در کورک با مجوز برنامه ریزی برای ساخت آپارتمان در محلی که محل دفن 859 کودک و 19 زن ناشناخته مانده است، در صدر دستور کار قرار دارد.
این احتمال وجود دارد که هر فرد ایرلندی که این فیلم را تماشا کند، ارتباطی با مؤسسات شرم آور ایرلند داشته باشد. مادربزرگ من در سال 1916 در کارگاهی در آتلون، کو وستمیت به دنیا آمد، بدون اینکه پدری در پرونده تولدش ذکر شود. در سال 1926، طبق سرشماری، او در سن 9 سالگی "زندانی" در مدرسه دخترانه صنعتی سنت جوزف در سامرهیل در آتلون بود. در آن زمان پدرش در فهرست "مرده" قرار گرفت. برخی از «زندانیان» همکار او تنها دو سال داشتند.
شرایط زندانی شدن مادربزرگ در سامرهیل مشخص نیست، و من قصد دارم روند درخواست سوابق مدرسه صنعتی او را طی کنم. وضعیت او به عنوان "زندانی" نشان می دهد که او به جای پذیرش داوطلبانه توسط خانواده، به دستور دادگاه به سنت جوزف فرستاده شده است. من میدانم که او ارتباط خود را با خانوادهاش حفظ کرد و با وجود سختیهای تربیتی، احتمالا به دلیل زمان و موقعیت جغرافیایی از رختشوئیهای مجدلیه و خانههای مادر و نوزاد فرار کرد.
در سال 1916، زمانی که ننهبزرگ به دنیا آمد، سیستم کارگاه در حال از بین رفتن بود و مرکز آتلون بهعنوان بیمارستان تب و همچنین خانهای برای افراد مسن و بیبضاعت عمل میکرد. خانه های مادر و نوزاد در نزدیکی توام و کسل پولارد به ترتیب تا سال 1925 و 1935 باز نشدند. اگرچه هویت پدر مادربزرگ هرگز ثبت نشده است، اما هرگز در سوابق ناچیز او به عنوان "نامشروع" یاد نمی شود. سرشماری سال 1926 تمام کودکان خانه توام را نامشروع ذکر کرده است. تنها و غیر مادی "جنایت" آنها.
مدرسه صنعتی سنت جوزف توسط خواهران رحمت اداره می شد و یکی از اعضای خانواده به یاد می آورد که "بزرگ همیشه از راهبه ها متنفر بود" به دلیل رفتارش در موسسه. هفتاد سال پس از حضور او در آنجا، من در مدرسه کاونت مرسی در کیلدر تحصیل می کردم. راهبههای کادر آموزشی مجرد بودند و اگرچه خاطرات من از آنها چندان گرم نیست، نمیتوانم از رفتارم فراتر از برخی افراد که به شدت فاقد همدلی هستند، کمبود کلی آموزش جنسی و تعهد عمیق به بسیاری از تودهها شکایت کنم.
لیام نیسون: من عصبانی تر و عصبانی تر شدم. من یک ایرلندی هستم من یک پسر محراب بودم. اما من وحشت کردم"
من در آن مدرسه بودم که بسبورو آخرین خانه مادر و نوزادی شد که در سال 1998 بسته شد، چیزی که من و دوستم در فیلم The Lost Children of Tuam به آن علاقه داشتیم. ما روی صندلیهایمان نشسته بودیم و در مورد احتمال اینکه «لیام نیسون مهمان» در ردیف پشت سرمان به پاملا اندرسون تبدیل شود. ما آنها را خشمگین، آتش زده و شرمنده کشورمان به خاطر رفتار هولناکش با زنان و کودکان زیر ابر تنبیهی و سرکوبگر کاتولیک رها کردیم.
فرزندان گمشده توام از جمعه 25 سپتامبر در سینماهای سراسر کشور اکران می شود
متن اصلی (انگلیسی)
It is difficult to describe the seething rage I felt watching The Lost Children of Tuam
Any Irish person who sees the film will likely have some connection to Ireland’s shameful institutions; my grandmother was an ‘inmate’