توصیه هایی در مورد استفاده از صفحه نمایش کودکان می تواند بسیار زیاد باشد. هیچ رویکرد «درست» واحدی وجود ندارد

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

چه زمانی کودک شما باید شروع به درگیر شدن با صفحه نمایش کند؟ چه مدت باید از آنها استفاده کنند؟ آیا آنها می توانند به تنهایی تماشا کنند یا بازی کنند؟ آیا قبل از خواب باید فاصله ای وجود داشته باشد؟

توصیه های زیادی برای والدین در مورد استفاده از صفحه نمایش کودکان وجود دارد—و این موضوع پیچیده تر می شود.

توصیه متناقض است، اغلب تجویزی است و می تواند برای هدایت استرس زا باشد.

تحقیق جدید من به نحوه صحبت ما درباره کودکان و صفحه نمایش می پردازد. نصیحت چگونه تغییر می کند و والدین چگونه می توانند آن را درک کنند؟

برای سال‌ها، توصیه‌هایی درباره کودکان خردسال و صفحه نمایش بیشتر درباره سن و زمان بود. به طور کلی، به والدین گفته شد که تا سن 2 سالگی کودک از نمایشگرها اجتناب کنند و سپس استفاده از صفحه نمایش را به دو ساعت در روز محدود کنند.

این پیام هنوز هم رایج است. اما به دلیل فرض یکسان بودن استفاده از صفحه نمایش و همه کودکان، به طور گسترده مورد انتقاد قرار گرفته است. همچنین نتایج مثبتی مانند بازی و ارتباط اجتماعی را نادیده می گیرد.

تحقیق من بحث عمومی در مورد صفحه نمایش و کودکان خردسال (از تولد تا 8 سالگی) را تحلیل کرد. من به دستورالعمل‌های رسمی، محتوای TikTok، گزارش‌های خبری استرالیا، مقالات آنلاین و مطالب بازاریابی برای کالاها و خدمات کودکان نگاه کردم. من همچنین با 34 والدین در مورد پیام هایی که دریافت می کنند و تأثیر آن بر آنها مصاحبه کردم.

توصیه هایی برای والدین در مورد کودکان خردسال پیدا کردم و صفحه نمایش از دو طریق کلیدی گسترش یافته است.

اول، دیگر فقط مربوط به سن و زمان نیست، بلکه زمان و نحوه استفاده از صفحه نمایش است.

به عنوان مثال، به والدین گفته می شود که نمایشگرها را در هنگام غذا خوردن و قبل از خواب ممنوع کنند. در طول فعالیت های دیگر نباید صفحه نمایش در پس زمینه روشن باشد. و آنها باید مطمئن شوند که محتوا "آهسته" و "قابل پیش بینی" است.

ثانیا، نصیحت دیگر فقط برای اجتناب از «مضرات» نیست، بلکه به حداکثر رساندن «منافع» است. به والدین گفته می شود که استفاده از صفحه نمایش "باید آموزشی" باشد و استفاده "فعال" از صفحه نمایش بهتر از "غیرفعال" است. همچنین به آن‌ها گفته می‌شود که به‌جای تماشای انفرادی صفحه نمایش، والدین باید مطالب را با فرزندشان تماشا کنند و در مورد آن صحبت کنند – توضیح دادن چیزها، آواز خواندن و مکث برای پرسیدن سؤال.

این نوع توصیه ها توسط دولت ها و سازمان های بهداشتی صادر می شود و در رسانه های سنتی، مقالات آنلاین و محتوای رسانه های اجتماعی منتشر می شود.

در حالی که این توصیه با نیت خوب است، تحقیقات من نشان می دهد که می تواند فشار و عدم اطمینان بیشتری ایجاد کند.

برای شروع، متناقض است. توصیه‌هایی درباره به حداکثر رساندن مزایا به والدین اطمینان می‌دهد که استفاده از صفحه‌نمایش خوب است، در حالی که توصیه‌های دیگر می‌گوید هر استفاده از صفحه نمایش می‌تواند تأثیرات منفی زیادی، از اختلال در رشد مغز گرفته تا مشکلات کنترل حرکتی، داشته باشد.

حتی وقتی توصیه متعادل به نظر می رسد، جزئیات به سرعت گیج کننده می شوند. به عنوان مثال، بسیاری از توصیه‌ها در حال حاضر توصیه می‌کنند از نمایش‌های «با محرک بالا» به نفع نمایش‌های «با تحریک کم» اجتناب کنید. اما بحث‌های بی‌پایانی آنلاین در مورد اینکه چه چیزی به عنوان محرک بالا به حساب می‌آید و چگونه نمایش‌های خاص باید دسته‌بندی شوند (آیا "Bluey" با استیک بالا است؟) وجود دارد.

تحقیقات من نشان داد توصیه‌های جدیدتر همچنین مدیریت استفاده از صفحه نمایش کودکان را استرس‌زا، خسته‌کننده‌تر و احساس گناه می‌کند.

نه تنها به والدین گفته می شود که ساعت را تماشا کنند، بلکه باید در مورد بهترین محتوا تحقیق کنند، در حین تماشای کودکان با آنها صحبت کنند و مطمئن شوند که استفاده از صفحه نمایش در زمان های "اشتباه" یا در مکان های "نادرست" اتفاق نمی افتد. برخی از توصیه‌ها حتی به والدین می‌گویند که با شمارش ثانیه‌ها بین برش‌های ویرایش، بررسی کنند که آیا برنامه‌ها سریع هستند یا خیر.

همه این توصیه ها به والدین می گوید که بدون اطلاع از شرایط منحصر به فرد خود چه کاری انجام دهند.

ما می دانیم که بچه ها به روش های مختلف با رسانه های صفحه نمایش بازی می کنند و درگیر می شوند. و ما می دانیم که بچه ها می توانند در نحوه واکنش آنها به تجربیات رسانه ای یکسان متفاوت باشند.

خانواده ها نیز ارزش ها، سبک زندگی و شرایط متفاوتی دارند. به عنوان مثال، برای برخی از والدین مجردی که من با آنها مصاحبه کردم، بچه‌هایی که خودشان یک برنامه را تماشا می‌کردند برای همه نجات‌بخش بود.

در اینجا دو نکته وجود دارد که ممکن است هنگام مواجهه با توصیه‌های یکسان به خاطر بسپارید.

در تحقیقاتم، با دو والدین با کودکان نوپا همسن صحبت کردم. قانون اصلی یکی از خانواده ها این بود که "صبح تلویزیون نداشته باشیم" (خاموش کردن آن باعث هرج و مرج شد). دیگری «فقط تلویزیون در صبح» بود (این برای همه بهترین کار را داشت). هر دو خانواده از طریق آزمون و خطا به این موضوع پی بردند. مثال‌هایی مانند این یادآوری عالی هستند که زمینه همه چیز است.

ممکن است شنیدن «رویکرد درستی وجود ندارد» مفید نباشد، اما تغییر از آنچه توصیه می‌گوید درست است به آنچه برای فرزندتان مهم است، می‌تواند کار را ساده‌تر کند.

نیازی نیست بدانید که «آبی» تحریک «زیاد» است یا «کم».

نیازی نیست بدانید که یک کودک معمولی باید چه مقدار از صفحه نمایش داشته باشد—فقط باید بدانید که آیا زمانی که کودک شما با رسانه های صفحه نمایش می گذراند به چیزهای مهم دیگری در زندگی او اجازه می دهد یا خیر.

نیازی نیست بدانید که استفاده از صفحه نمایش بیشترین "مزایا" را دارد - فقط باید بدانید که آیا کودک شما به طور کلی در حال بازی، رشد و تفریح ​​است، با صفحه نمایش یا بدون صفحه.

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.