توضیح دهنده - قرارداد "زندگی بی نهایت": توافق گرینلند ترامپ به چه معناست

پس از ماه ها تهدید به کنترل گرینلند، دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، توافقی را اعلام کرد که به واشنگتن کنترل "دائمی" بر امنیت جزیره قطب شمال می دهد.

انتظار می رود که توافقنامه امنیتی در حال ظهور بین ایالات متحده، دانمارک و گرینلند، حضور نظامی آمریکا را گسترش دهد، قدرت های رقیب را از ایجاد پایگاه ها یا دستیابی به منافع حساس محدود کند و به طور بالقوه به واشنگتن اجازه دهد تا تأسیسات اضافی بسازد.

با این حال، مالکیت گرینلند را به ایالات متحده نمی دهد.

پس از اعلام ترامپ، نخست وزیران دانمارک و گرینلند در بیانیه ای مشترک گفتند که این توافق، حاکمیت و تمامیت ارضی پادشاهی دانمارک و حق تعیین سرنوشت گرینلندی ها را حفظ می کند.

ترامپ با این وجود این ترتیب را به عنوان یک پیروزی گسترده ایالات متحده معرفی کرد و گفت که واشنگتن "کنترل دائمی بر امنیت" در گرینلند و توانایی "انجام آنچه لازم است" برای دفاع از آن را به دست آورده است.

این متن هنوز منتشر نشده است و انتظار می رود این توافق در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل روز سه شنبه امضا شود.

یک مقام وزارت خارجه آمریکا که نخواست نامش فاش شود، به بی‌بی‌سی نیوز گفت که این توافقنامه دسترسی دائمی، استقرار و حق پرواز در گرینلند را تضمین می‌کند.

ایالات متحده در حال حاضر از حقوق نظامی گسترده ای در این جزیره بر اساس توافقنامه دفاعی 1951 با دانمارک برخوردار است، که به واشنگتن اجازه می دهد تا تأسیسات نظامی، استقرار پرسنل و انجام پروازها را در مناطق دفاعی تعیین شده ایجاد و عملیاتی کند.

بنا بر گزارش ها، توافق جدید با اجازه به ایالات متحده برای ساخت تاسیسات نظامی اضافی بدون دریافت مجوز جداگانه از دانمارک یا گرینلند، فراتر خواهد رفت. همچنین اگر گرینلند در نهایت مستقل شود، این قانون همچنان به قوت خود باقی خواهد ماند.

ترامپ آن را «توافقنامه زندگی نامحدود» توصیف کرد و گفت: «پایانی وجود ندارد!»

تعداد نیروهای اضافی ایالات متحده، محل پایگاه های احتمالی و نوع تاسیساتی که واشنگتن قصد ایجاد آنها را دارد، هنوز نامشخص است.

همچنین مشخص نیست که آیا این حضور گسترده مستلزم استقرار دائمی است یا تأسیساتی که عمدتا برای تمرینات، نظارت و دوره‌های تنش شدید استفاده می‌شوند.

ناتو از این توسعه استقبال کرد و گفت که باعث ارتقای امنیت، ثبات و همکاری در منطقه می شود.

در همین حال، شبکه تلویزیونی عمومی دانمارک DR گزارش داد که واشنگتن در نظر دارد طبق این توافق دو پایگاه نظامی جدید در گرینلند ایجاد کند.

مکان آنها تأیید نشده است، اما ایالات متحده بارها به فرودگاه Narsarsuaq در جنوب گرینلند علاقه نشان داده است، جایی که مهندسان نظامی آمریکایی طبق گزارش ها بررسی های فنی را انجام داده اند.

Narsarsuaq قبلا از سال 1941 تا 1958 میزبان یک تأسیسات نظامی بزرگ ایالات متحده به نام Blue West One بود. باند آن بعدا به دانمارک منتقل شد و به یک فرودگاه غیرنظامی تبدیل شد.

مته فردریکسن، نخست وزیر دانمارک و یپه برووس، وزیر دفاع دانمارک از تایید این گزارش خودداری کردند.

فردریکسن به DR گفت: «تا زمانی که یک توافقنامه امضا نشده باشد، نمی‌توانیم درباره این موضوع اظهار نظر کنیم.

بر اساس گزارش بی‌بی‌سی، بنا بر گزارش بی‌بی‌سی، طبق گزارش‌ها، این توافق کشورهای غیرعضو ناتو را از ایجاد پایگاه یا حفظ حضور نظامی در گرینلند منع می‌کند.

همچنین سرمایه‌گذاری‌های حساس کشورهایی که دشمن ایالات متحده محسوب می‌شوند، به ویژه روسیه و چین را محدود می‌کند.

ترامپ گفت: «هیچ حریف آمریکایی هرگز نمی‌تواند در گرینلند پایگاه داشته باشد، در گرینلند حضور نظامی داشته باشد، یا سرمایه‌گذاری حساسی در گرینلند انجام دهد، بدون تأیید صریح کتبی ما».

آنچه به عنوان "سرمایه گذاری حساس" واجد شرایط است، فاش نشده است.

همچنین مشخص نیست که آیا واشنگتن یک وتو رسمی دریافت خواهد کرد یا اینکه آیا تصمیمات همچنان به طور مشترک با دانمارک و گرینلند اتخاذ خواهد شد.

در عمل، کپنهاگ از قبل پروژه های مربوط به منافع چین را که نگرانی های امنیتی ایالات متحده مطرح شد، مسدود کرده است.

در سال 2016، دانمارک پیشنهاد شرکت معدنی چینی جنرال نایس برای خرید یک پایگاه دریایی از کار افتاده در جنوب گرینلند را به دلیل نگرانی های امنیتی رد کرد.

در اولین دوره ریاست جمهوری خود در سال 2019، او پیشنهاد خرید این جزیره را داد، ایده ای که دانمارک آن را "بیهوده" رد کرد.

پس از بازگشت به قدرت در سال 2025، ترامپ درخواست خود را برای کنترل ایالات متحده بر این قلمرو مهم استراتژیک احیا کرد.

در مارس 2025، او آشکارا پیش بینی کرد که گرینلند در نهایت بخشی از ایالات متحده خواهد شد. ترامپ در پاسخ به این سوال که آیا معتقد است الحاق اتفاق خواهد افتاد یا خیر، گفت: فکر می کنم این اتفاق خواهد افتاد.

این لفاظی ها در ژانویه 2026 تشدید شد. ترامپ گفت که واشنگتن بدون توجه به مخالفت کپنهاگ و نووک عمل خواهد کرد.

او گفت: «ما خواه ناخواه در مورد گرینلند کاری انجام خواهیم داد، زیرا اگر این کار را نکنیم، روسیه یا چین گرینلند را تصاحب خواهند کرد.»

دولت گرینلند پاسخ داد که تحت هیچ شرایطی نمی تواند تسلط آمریکا را بپذیرد و تاکید کرد که این جزیره بخشی از پادشاهی دانمارک باقی مانده است.

این رویارویی پس از تهدید ترامپ علیه کشورهای اروپایی که با طرح‌های گرینلند او مخالف بودند، به یک مناقشه فراآتلانتیک گسترده‌تر تبدیل شد.

مقامات اتحادیه اروپا هشدار دادند که تعرفه های آمریکا و هرگونه اقدام نظامی علیه گرینلند می تواند به روابط ترانس آتلانتیک آسیب برساند، به نفع چین و روسیه باشد و آینده ناتو را تهدید کند.

کاجا کالاس، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا گفت: «اگر امنیت گرینلند در خطر باشد، می‌توانیم در داخل ناتو به این موضوع رسیدگی کنیم.»

ترامپ بعدا در جریان سخنرانی در مجمع جهانی اقتصاد در داووس از چشم انداز زور عقب نشینی کرد و گفت: من از زور استفاده نمی کنم.

تماس های دیپلماتیک طی ماه های بعد ادامه یافت.

در ماه مه، ینس فردریک نیلسن، نخست وزیر گرینلند به فرستاده ویژه ترامپ گفت که گرینلند از همکاری با واشنگتن استقبال می کند، اما حق تعیین سرنوشت این کشور «قابل مذاکره نیست».

موقعیت گرینلند بین آمریکای شمالی و اروپا آن را برای نظارت بر قطب شمال و اقیانوس اطلس شمالی بسیار مهم می کند.

جغرافیای آن یک موقعیت استراتژیک برای شناسایی پرتاب موشک، ردیابی هواپیماها و شناورها، انجام نظارت فضایی و حفاظت از مسیرهای دریایی فراهم می کند.

در طول جنگ سرد، ایالات متحده 17 تاسیسات نظامی و بیش از 10000 پرسنل در جزیره داشت. اکثر آنها متعاقبا بسته شدند و پایگاه فضایی پیتوفیک در شمال غربی گرینلند به عنوان تأسیسات نظامی اصلی واشنگتن باقی ماند.

این پایگاه که قبلا به عنوان پایگاه هوایی Thule شناخته می شد، میزبان بیش از 100 پرسنل آمریکایی است و نقش کلیدی در هشدار موشکی، دفاع موشکی و نظارت فضایی ایفا می کند.

ترامپ همچنین گرینلند را به سیستم دفاع موشکی پیشنهادی «گنبد طلایی» خود مرتبط کرده است که هدف آن حفاظت از ایالات متحده در برابر حملات موشکی است.

گرینلند تا حد زیادی ذخایر دست نخورده ای از مواد معدنی کمیاب دارد که در فناوری های دفاعی، وسایل نقلیه الکتریکی و سیستم های انرژی تجدیدپذیر استفاده می شود.

اهمیت استراتژیک آن در حال افزایش است زیرا ذوب یخ ها مسیرها و منابع کشتیرانی قطب شمال را در دسترس تر می کند.

روسیه در حال حاضر زیرساخت های نظامی منطقه ای خود را گسترش داده است، در حالی که چین به دنبال حضور اقتصادی و علمی بیشتر است و خود را یک "کشور نزدیک قطب شمال" توصیف می کند.