توضیح دهنده: چگونه افزایش سطح دریا یک "تهدید وجودی" برای انسان، میراث و طبیعت است

برای میلیون‌ها نفر در سراسر جهان، بالا آمدن سطح آب دریاها در حال تغییر شکل دادن به اقتصاد، معیشت و فرهنگ است.

اقیانوس‌های جهان در حال حاضر با سرعتی سریع‌تر از هر زمان دیگری در حداقل سه هزاره گذشته بالا می‌روند و تأثیر انسان «علت غالب» افزایش سطح آب دریاها حداقل از سال 1970 بوده است.

در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک این هفته، رهبران جهان قرار است بیانیه ای در سطح بالا در مورد "تهدیدهای وجودی" ناشی از افزایش سطح آب دریاها تصویب کنند.

در این بیانیه آمده است: "افزایش سطح دریا یک سناریوی دور نیست، بلکه برای بسیاری یک تجربه واقعی و زنده است."

به طور متوسط، سطح آب دریاهای جهان بین سال های 1901 تا 2018 20 سانتی متر (سانتی متر) افزایش یافته است.

این به دلیل ذوب شدن یخچال ها و صفحات یخ و گسترش آب دریا با گرم شدن آن و همچنین تغییر در ذخیره آب خشکی است.

سرعت افزایش در سال‌های اخیر افزایش یافته است و سطح اقیانوس‌ها از سال 1993 به میزان 10.6 سانتی‌متر افزایش یافته است.

افزایش سطح دریا می تواند به صورت محلی به دلیل فعالیت لرزه ای و آتشفشانی، استخراج آب های زیرزمینی و تغییرات سطح زمین ناشی از ذوب یخ متفاوت باشد.

بر اساس یک سناریوی انتشار متوسط، دانشمندان پیش‌بینی می‌کنند که سطح متوسط ​​جهانی دریاها تا سال 2100 به میزان 56 سانتی‌متر دیگر افزایش می‌یابد، نسبت به سطح پایه 1995-2014.

در اینجا، Carbon Brief برخی از راه‌های کلیدی که افزایش سطح آب دریاها جوامع و اکوسیستم‌ها را تهدید می‌کند، باز می‌کند.

شهرها و جوامع ساحلی

تنوع زیستی و اکوسیستم های ساحلی

کشورهای جزیره ای کوچک در حال توسعه

صخره های مرجانی

سایت های میراثی

محتویات مقاله

بزرگ کردن منو

بستن

شهرها و جوامع ساحلی

تنوع زیستی و اکوسیستم های ساحلی

کشورهای جزیره ای کوچک در حال توسعه

صخره های مرجانی

سایت های میراثی

شهرها و جوامع ساحلی

بر اساس گزارشی که دبیرکل سازمان ملل ماه گذشته منتشر کرد، حدود 770 میلیون نفر - 10 درصد از جمعیت جهان - در معرض "خطر حاد" اثرات منفی افزایش سطح دریا هستند.

(این گزارش، مکان‌هایی را که در معرض خطر حاد هستند، مکان‌هایی تعریف می‌کند که کمتر از پنج متر بالاتر از خط جزر و مد هستند.)

افراد در معرض خطر شامل ساکنان چندین شهر بزرگ جهان از جمله بمبئی و کلکته در هند و شنژن و گوانگژو در چین هستند. همچنین کل جمعیت بسیاری از کشورهای جزیره ای را در بر می گیرد. (نگاه کنید به: کشورهای جزیره ای کوچک در حال توسعه.)

دو راه برای در نظر گرفتن افزایش سطح دریا وجود دارد.

متوسط ​​افزایش سطح دریا در سطح جهانی مقداری است که سطح اقیانوس به طور متوسط ​​نسبت به خط پایه به سمت بالا حرکت کرده است.

افزایش نسبی یا محلی سطح دریا، میزان افزایش سطح اقیانوس در یک مکان مشخص است. این می تواند به دلیل تعدادی از عوامل، از جمله حرکت زمین و گردش اقیانوس، و همچنین تغییرات در سطح زمین، چرخش و کشش گرانشی ناشی از ذوب شدن صفحات یخ، از میانگین جهانی متفاوت باشد.

سطح بالاتر دریاها خطرات بی شماری را برای جوامع ساحلی به همراه دارد: آنها می توانند سیل و آبگرفتگی مداوم را افزایش دهند، موج های طوفان خطرناک را تقویت کنند و سواحل و صخره ها را فرسایش دهند. بالا آمدن سطح دریا همچنین باعث افزایش سطح آب در خشکی های ساحلی می شود که خطر سیل را تشدید می کند.

فرکانس 100 ساله "رویدادهای شدید سطح دریا" از سال 1900 تاکنون 12 برابر شده است. اینها رویدادهایی هستند که در آنها جزر و مد، موج طوفان و بالا آمدن نسبی سطح دریا ترکیب می شوند و سطح دریاهای فوق العاده بالا را ایجاد می کنند. تحت یک سناریوی انتشار متوسط، این رویدادها احتمالا حداقل سالیانه - و به طور بالقوه، حتی بیشتر - در بسیاری از نقاط تا پایان قرن رخ می دهد.

علاوه بر آسیب به خانه‌ها و دیگر ساختمان‌ها، زیرساخت‌های حیاتی - مانند سیستم‌های آب و پروژه‌های مدیریت فاضلاب - به طور فزاینده‌ای در برابر سیل در نتیجه افزایش سطح دریا آسیب‌پذیر هستند. سیل می‌تواند جوامع را از خدمات ضروری مانند بیمارستان‌ها و بازارها قطع کند و گروه‌های کم‌درآمد و دیگر گروه‌های حاشیه‌نشین را به طور نامتناسبی تحت تأثیر قرار دهد.

نفوذ آب دریا به داخل کشور منجر به نفوذ آب شور و تهدید کشاورزی در مناطق کم ارتفاع ساحلی می شود.

حرکت عمودی زمین نیز می تواند خطر بالا آمدن دریاها را افزایش دهد. این شامل جابجایی زمین در پاسخ به فعالیت های لرزه ای یا آتشفشانی یا به غرق شدن زمین است که به عنوان فرونشست شناخته می شود. تغییرات در سطح آب محلی به دلیل این نوع حرکات عمودی می تواند برابر یا از سهم افزایش سطح دریا ناشی از اقلیم باشد.

بسیاری از شهرهای ساحلی که بیشترین تغییرات را در سطح نسبی دریاها تجربه می کنند در شرق و جنوب شرق آسیا واقع شده اند. یکی از نمونه های قابل توجه جاکارتا، اندونزی است که در دهه گذشته تا 15 سانتی متر در سال فرو می رود، عمدتا به دلیل استخراج بیش از حد آب های زیرزمینی، که منجر به فروپاشی سفره های زیرزمینی می شود.

اما حتی با افزایش خطرات ناشی از افزایش سطح دریا، رشد جمعیت در مناطق ساحلی همچنان از مناطق داخلی پیشی می‌گیرد. بین سال‌های 2000 تا 2018، جمعیت جهان کمی بیش از 23 درصد افزایش یافته است. جمعیتی که در فاصله 5 کیلومتری از ساحل زندگی می کنند در همان زمان 28 درصد افزایش یافته است.

توسعه مرتبط با مناطق ساحلی به این معنی است که، حتی بدون افزایش سطح دریا در آینده، خسارات جهانی ناشی از سیل در 136 شهر ساحلی بزرگ جهان می تواند تا سال 2050 به 52 میلیارد دلار در سال برسد - از 6 میلیارد دلار در سال 2005.

در پاسخ به تهدیدات فزاینده ناشی از افزایش سطح دریا، جوامع در سراسر جهان تعدادی از اقدامات تطبیقی ​​را اجرا کرده اند.

سیستم حفاظت از سیل MOSE 1 ونیز، ایتالیا. اعتبار: جیمز هنکوک / عکس سهام آلامی

در سال 2003، شهر ونیز ایتالیا یک پروژه چند ساله برای ساخت سه سیل گیر را آغاز کرد که می توانست در هنگام جزر و مد بالا آورده شود تا از تالاب شهر در برابر تجاوز به دریای آدریاتیک محافظت کند. این سیستم برای اولین بار در اکتبر 2020 و سپس 48 بار دیگر در دو سال بعد فعال شد.

جوامع دیگر برای سازگاری با فناوری کمتر، از جمله ساخت دیوارهای دریایی، احیای جنگل‌های حرا و مرداب‌ها، بی انگیزه کردن توسعه در مناطق پرخطر و جابجایی ساکنان، ساختمان‌ها و زیرساخت‌ها به مناطق مرتفع یا داخلی انتخاب شده‌اند.

با این حال، سازگاری های موجود ممکن است برای محافظت از جوامع کافی نباشد. تحت یک سناریوی کم انتشار، این حفاظت ممکن است در طول 30 سال آینده 10 برابر بیشتر از آنچه در حال حاضر است نقض شود.

تنوع زیستی و اکوسیستم های ساحلی

اکوسیستم های ساحلی جهان به دلیل توسعه و افزایش سطح دریا به سرعت در حال نابودی هستند.

این ترکیب فشارها "فشرده ساحلی" نامیده می شود، جایی که اکوسیستم هایی که ممکن است در واکنش به افزایش سطح دریا به داخل خشکی منتقل شده باشند، مسیرهای خود را توسط ساختارهای ساخته شده توسط انسان مسدود می کنند.

فشار سواحل به از بین رفتن گسترده تالاب های جهان کمک کرده است.

بر اساس گزارش سال 2025 "چشم انداز تالاب جهانی" در سطح جهان، نزدیک به 28 میلیون هکتار از تالاب های ساحلی - از جمله مصب ها، مناطق جزر و مدی، حرا و علف های دریایی - از سال 1970 ناپدید شده اند. این منطقه تقریبا به اندازه اکوادور است.

اگرچه این گزارش تبدیل به کشاورزی را به عنوان بزرگترین عامل از دست دادن تالاب ها نام می برد، اما خاطرنشان می کند:

تغییرات آب و هوایی به طور فزاینده ای تأثیر سایر عوامل را بر تالاب ها و رفاه انسان از طریق تغییر در فراوانی و شدت رویدادهای شدید آب و هوایی، آتش سوزی های مرتبط، سیل و خشکسالی و از طریق افزایش سطح دریا تشدید می کند.

در قاره ایالات متحده، تنها 16 درصد از تالاب های ساحلی با نرخی فراتر از افزایش سطح آب محلی به داخل کشور مهاجرت می کنند. تقریبا سه چهارم سایت‌ها با نرخی حرکت می‌کنند که از افزایش سطح دریا پیشی نمی‌گیرد، در حالی که ۱۱ درصد در حال غرق شدن هستند.

جزایر کم ارتفاع به‌ویژه با افزایش سطح دریاها به‌دلیل مقدار زیادی خط ساحلی نسبت به مناطق خشکی‌شان تهدید می‌شوند. در عین حال، جزایر اغلب «نقاط داغ» تنوع زیستی هستند و بسیاری از گونه‌ها در هیچ کجای دنیا یافت نمی‌شوند. بیش از 20 درصد از گونه های گیاهی شناخته شده زمین تنها در جزایر یافت می شوند.

یک مطالعه در سال 2013 تأثیر مقادیر مختلف افزایش سطح دریا را بر روی 10 نقطه کانونی تنوع زیستی جزیره‌ای که شامل تقریبا 4450 جزیره جداگانه است، مدل‌سازی کرد. این نشان داد که در آینده با افزایش یک متری سطح دریا، حدود 6 درصد از مساحت زیستگاه جزیره به طور کامل زیر آب خواهد رفت، در حالی که بیش از 11 درصد از جزایر کانون شاهد کاهش سطح زمین حداقل به نصف خواهند بود. این مطالعه می گوید که این می تواند ده ها گونه را در معرض خطر انقراض قرار دهد.

پایه عینکی ساحلی (Dithyrea maritima). اعتبار: piemags/nature / عکس سهام Alamy

در سال 2024، محققان اولین انقراض شناخته شده یا انقراض محلی یک گونه گیاهی را در ایالات متحده به دلیل افزایش سطح دریا ثبت کردند. طوفان‌ها و طوفان‌ها – که با افزایش سطح دریا تقویت می‌شدند – شروع به کشتن تنها جمعیت کاکتوس کی لارگو در ایالات متحده در دهه 2010 کردند.

کاکتوس‌های باقی‌مانده از فرسایش خاک و نفوذ آب شور رنج می‌برند و نمونه‌های باقی‌مانده نهایی در سال 2021 در تلاش برای کشت آنها در گلخانه‌ها برداشته شدند. (سایر جزایر کارائیب، از جمله کوبا، هنوز هم جمعیتی از کاکتوس باقی مانده است.)

از آنجایی که گیاهان و جانوران بومی با افزایش سطح آب دریاها کاهش یافته یا حتی از بین می روند، اکوسیستم های ساحلی ممکن است در برابر استعمار گونه های مهاجم بیگانه آسیب پذیر شوند و به تنوع زیستی بیشتر آسیب بزنند.

و از آنجایی که جوامع ساحلی به دلیل بالا آمدن سطح دریا مجبور به جابجایی می شوند، با توسعه آنها در سرزمین های جدید، اثرات منفی برای تنوع زیستی وجود دارد. این تأثیرات ثانویه تنوع زیستی احتمالا در جنوب شرقی آسیا شایع است، زیرا تعداد زیادی از مردم در مناطق کم ارتفاع زندگی می کنند و ممکن است به دلیل بالا آمدن سطح دریا مجبور به مهاجرت شوند.

کشورهای جزیره ای کوچک در حال توسعه

در گزارش اخیر سازمان ملل آمده است که افزایش سطح دریا تهدیدی "حاد و نامتناسب" برای کشورهای جزیره ای کوچک در حال توسعه است. می افزاید:

حتی در سناریوهای متوسط، بالا آمدن دریاها بسیاری از مناطق ساحلی کم ارتفاع و ایالت های کوچک جزیره ای در حال توسعه را به طور فزاینده ای غیرقابل سکونت بدون سازگاری فوق العاده می کند.

تغییرات آب و هوایی در حال حاضر منجر به خسارات و آسیب به کشورهای جزیره ای کوچک شده است، که به ویژه در برابر تغییرات آب و هوایی به طور کلی و افزایش سطح دریا به طور خاص آسیب پذیر هستند.

این آسیب پذیری تا حد زیادی به دلیل جغرافیای این کشورهاست. چندین ایالت جزیره‌ای کوچک اقیانوس آرام از جزایر مرجانی حلقه‌ای شکل یا جزایر شنی تشکیل شده‌اند که تالاب‌ها را احاطه کرده‌اند. اینها اغلب دارای ارتفاع متوسط ​​1-2 متر از سطح دریا و حداکثر ارتفاع 3-5 متر از سطح دریا هستند.

نمای هوایی پانوراما از جزیره کانتون. کیریباتی اعتبار: Galaxiid / Alamy Stock Photo

برخی شواهد مدل‌سازی نشان داده‌اند که جزایر صخره‌ای می‌توانند در پاسخ به افزایش سطح دریا به صورت عمودی رشد کنند، زیرا امواجی که بر روی جزایر می‌روند رسوبات را از اقیانوس به سطح می‌رسانند. با این حال، قدرت چنین امواجی احتمالا این جزایر را برای ساخت و ساز نامناسب می کند.

تحقیقات دیگر نشان داده است که جزایر اقیانوس آرام به طرق مختلف به بالا آمدن سطح دریا واکنش نشان می دهند که پیامدهای «پیچیده»، مثبت و منفی دارند.

علاوه بر این، بیشتر کشورهای جزیره‌ای کوچک در اقیانوس آرام در منطقه‌ای واقع شده‌اند که پیش‌بینی می‌شود افزایش نسبی سطح دریا به دلیل ذوب یخ‌های قطب جنوب 11 تا 33 درصد بیشتر از افزایش متوسط ​​جهانی در سال 2100 باشد – صرف نظر از سناریو انتشار گازهای گلخانه‌ای.

اثرات این افزایش بیش از حد متوسط ​​سطح دریا در حال حاضر مشهود است.

در سال 1999، کیریباتی دو جزیره کوچک و خالی از سکنه را به دلیل بالا آمدن دریاها از دست داد. چندین جزیره خالی از سکنه در جزایر سلیمان تا سال 2014 ناپدید شده بودند، در حالی که شش جزیره دیگر به شدت توسط اقیانوس فرسایش یافته بودند که نیاز به جابجایی برخی از جوامع را ضروری کرد.

علاوه بر این، اکثر کشورهای جزیره ای کوچک در حال توسعه در قسمت هایی از اقیانوس واقع شده اند که اغلب توسط طوفان های گرمسیری مورد اصابت قرار می گیرند. افزایش سطح دریا می تواند موج طوفان را افزایش دهد و منجر به تخریب بیشتر در طول چنین طوفانی شود.

در گزارش سازمان ملل آمده است، با این حال، کشورهای در حال توسعه جزیره‌ای کوچک نیز آسیب‌پذیر هستند «زیرا آنها ابزاری برای رسیدگی به تأثیرات خود ندارند».

به گفته سازمان ملل، این کشورها تا سال 2035 سالانه به 6 میلیارد دلار برای سازگاری با تغییرات اقلیمی نیاز دارند. با این حال، آنها فقط 1.2 میلیارد دلار از بودجه انطباق عمومی در سال 2022-2023 دریافت کردند.

نمای هوایی از خسارات ناشی از طوفان دوریان، باهاما. اعتبار: AC NewsPhoto / عکس سهام آلامی

در حال حاضر، کشورهای در حال توسعه جزیره‌ای کوچک خسارت سالانه 1.64 میلیارد دلاری را به دلیل سیل‌های ساحلی تجربه می‌کنند که معادل 0.13 درصد از تولید ناخالص داخلی تجمعی آنهاست. اما، حتی اگر گرمایش به 1.5 درجه سانتیگراد بالاتر از دمای قبل از صنعتی شدن محدود شود، پیش بینی می شود که این خسارات سالانه به 24 میلیارد دلار افزایش یابد.

در عرصه سیاست بین‌الملل، سؤالاتی مطرح شده است که چه اتفاقی باید برای مرزهای دریایی کشورهای جزیره بیفتد، زیرا سرزمین آنها توسط دریا محصور شده است. این به این دلیل است که مالکیت‌های دریایی، مانند مناطق انحصاری اقتصادی، بر اساس مرزهای زمینی یک کشور تعیین می‌شوند.

با این حال، گزارش سال 2025 توسط کمیسیون حقوق بین‌الملل سازمان ملل، پیامدهای حقوقی افزایش سطح دریا را مورد بررسی قرار داد. به این نتیجه رسید که قوانین بین‌الملل اجازه می‌دهد تا مرزهای کشورها ثابت بماند، «علی‌رغم تغییرات خط ساحلی در نتیجه افزایش سطح آب دریاهای مرتبط با تغییرات آب‌وهوایی». همچنین خاطرنشان کرد:

"نیاز به توسعه راه حل های قانونی و عملی برای محافظت بهتر از افراد متاثر از بالا آمدن سطح دریا، از جمله افرادی که در محل می مانند و کسانی که در داخل یا خارج از آن آواره شده اند، وجود دارد."

سایر جزایر کوچک نیز در مواجهه با تهدیدات ناشی از افزایش سطح دریا با مشکلات مشابهی روبرو هستند.

صخره های مرجانی

صخره های مرجانی از جمله اکوسیستم هایی هستند که در برابر تغییرات آب و هوایی آسیب پذیرتر هستند.

آنها همچنین در حال حاضر به وضوح تحت تأثیر قرار گرفته اند - تقریبا به طور کامل به دلیل گرم شدن اقیانوس ها. اگرچه این اکوسیستم ها در ابتدا کاملا در آب فرو رفته اند، اما تحت تأثیر افزایش سطح دریا نیز قرار می گیرند.

با بالا آمدن اقیانوس، آب روی اکوسیستم های کم عمق عمیق تر می شود.

تأثیرات این امر دوگانه است. آب عمیق تر دمایی را که توسط صخره ها تجربه می شود کاهش می دهد. این می تواند به عنوان یک بافر در برابر امواج گرمای دریایی و گرمایش جهانی اقیانوس ها عمل کند.

در عین حال، افزایش عمق میزان نوری را که می‌تواند به جوامع مرجانی برسد کاهش می‌دهد که می‌تواند بر بقای آنها تأثیر بگذارد.

علاوه بر این، فرسایش به کمک افزایش سطح دریا، رسوب بیشتری را به آب های نزدیک به ساحل اضافه می کند. این ذرات می‌توانند روی مرجان‌ها بنشینند و مانع از توانایی آنها در تغذیه و تولید مثل شوند و همچنین در فتوسنتز توسط جلبک‌های zooxanthellae که به صورت همزیستی با مرجان‌ها زندگی می‌کنند، تداخل ایجاد کنند. با هم، این منجر به رشد آهسته تر مرجان ها و افزایش استرس در صخره ها می شود.

تاکنون، صخره‌ها در برخی از نقاط جهان توانسته‌اند همگام با افزایش سطح دریا، رشد عمودی با سرعت‌های شتابان و در نتیجه حفظ سطح مناسبی از در دسترس بودن نور، همگام شوند.

با این حال، مدل‌سازی نشان داده است که تعداد کمی از صخره‌ها ظرفیت حفظ فاصله خود از سطح را در سناریوی انتشار متوسط ​​دارند.

صخره مرجانی. اعتبار: imageBROKER.com / عکس سهام آلامی

با تخریب صخره های مرجانی، بستر دریا در زیر آنها می تواند فرسوده شود. این فرسایش به افزایش سطح آشکار سطح دریا در صخره های مرجانی در دریای کارائیب و همچنین ایالت های فلوریدا و هاوایی ایالات متحده کمک می کند.

افزایش سطح دریا همچنین ممکن است این توانایی را داشته باشد که رشد صخره‌ها را در محیط‌های کم عمقی که قبلا تصور می‌شد برای مرجان‌ها غیرقابل سکونت بود، تحریک کند. در خلیج سانیا در شمال دریای چین جنوبی، افزایش سطح دریا از اواسط دهه 1980 امکان استعمار مجدد صخره‌ای را فراهم کرد که بیش از پنج هزار سال خاموش بود.

اما فرصت‌های چنین استعماری مجدد به دلیل از دست دادن مرجان‌ها در جاهای دیگر بسیار کمتر است. از سال 1980، جهان نزدیک به 10 درصد از پوشش مرجانی خود را به دلیل گرم شدن اقیانوس ها از دست داده است. در بیانیه سازمان ملل آمده است:

هر کسری از درجه گرمایش جهانی خطرات برای صخره های مرجانی را افزایش می دهد.

سایت های میراثی

در طول تاریخ بشر، جوامع بسیاری در کنار رودخانه ها و خطوط ساحلی به دلیل فراوانی غذا و سهولت حمل و نقل توسعه یافتند. با این حال، نزدیکی آنها به دریا به این معنی است که بسیاری از این مکان‌ها در حال حاضر در خطر آسیب دیدن یا تخریب در اثر بالا آمدن سطح دریا هستند.

بر اساس گزارش افزایش سطح دریا سازمان ملل، میراث فرهنگی شامل «مکان‌های فیزیکی، میراث زنده، زمین‌های سنتی، محل دفن، میراث فرهنگی زیر آب، مکان‌های باستان‌شناسی و مقدس و مناظر ساحلی مهم فرهنگی است».

تونگاریکی، راپا نویی، شیلی. اعتبار: رابرت وایات / عکس سهام آلامی

مطالعات متعددی، مکان‌های میراث فرهنگی و طبیعی را که بیشتر در معرض خطر سیل و فرسایش ناشی از افزایش سطح دریا هستند، ترسیم کرده‌اند.

49 سایت میراث جهانی یونسکو در ارتفاعات کم در امتداد سواحل دریای مدیترانه قرار دارند. تقریبا هر یک از این موارد در حال حاضر در معرض خطر فرسایش یا حوادث شدید سیل هستند - 42 نفر با مشکلات فرسایش مواجه هستند، در حالی که 37 مورد در معرض خطر یک رویداد سیل 100 ساله قرار دارند. هر دوی این خطرات در باقیمانده قرن با ادامه افزایش سطح دریاها افزایش خواهند یافت.

مکان‌های در معرض خطر شامل مکان‌های باستان‌شناسی شهرهای باستانی کارتاژ در تونس امروزی و افسوس در ترکیه، ویرانه‌های پمپئی و هرکولانیوم در ایتالیا و کلیسای جامع قرون وسطایی سنت جیمز در شیبنیک، کرواسی است.

افزایش سطح دریا در ارتباط با گرم شدن 3 درجه سانتیگراد بالاتر از دمای پیش از صنعتی شدن، تقریبا یک پنجم کل سایت های میراث فرهنگی جهانی یونسکو را تحت تأثیر قرار می دهد. مکان های در معرض خطر عبارتند از یادبود صلح هیروشیما ژاپن، جزیره روبن آفریقای جنوبی، راپا نوی شیلی و خانه اپرای سیدنی. بسیاری از اینها در سطوح پایین تر گرمایش جهانی آسیب پذیر می شوند.

در آفریقا، 56 مورد از 284 مکان میراث فرهنگی و طبیعی در حال حاضر با تهدید ناشی از سیل یا فرسایش به دلیل افزایش سطح دریا مواجه هستند. انتظار می‌رود این تعداد تا سال 2050 تقریبا سه برابر شود - به 191 سایت در معرض خطر - تحت یک سناریوی انتشار متوسط. با این حال، کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای می‌تواند تعداد مکان‌های بسیار در معرض را - آن‌هایی که حداقل 75 درصد از مساحت آنها آسیب‌پذیر است- را به یک چهارم کاهش دهد.

در سطح جهان، 386 مکان میراث یونسکو در امتداد ساحل وجود دارد که حداکثر 20 متر بالاتر از سطح دریا هستند و بنابراین به طور بالقوه تحت تأثیر فرسایش سواحل و خطرات سیل قرار دارند.

این سایت های در معرض تهدید شامل 289 سایت میراث فرهنگی و 91 سایت میراث طبیعی، و همچنین شش سایت "مخلوط" هستند که هم به دلیل اهمیت فرهنگی و هم از نظر طبیعی به رسمیت شناخته شده اند.

اعلامیه سازمان ملل متحد خواستار اقدام برای کاهش آسیب به سایت‌های مهم است و می‌گوید:

حفاظت، صیانت و مستندسازی میراث فرهنگی در اولویت است.

مومباسا: نتایج کلیدی از کنفرانس اقیانوس ما در کنیا

24.06.2026

زندگی دریایی

پست مهمان: چگونه یک «عدم تعادل انرژی» رکورددار گرمایش جهانی است

10.06.2026

سیستم آب و هوا

AMOC: آیا گرمایش جهانی جریان های کلیدی اقیانوس اطلس را به سمت «فروپاشی» سوق می دهد؟

2026/04/24

AMOC

پست مهمان: چالش های پیش بینی سطح دریاهای جهانی آینده

17.02.2026

گرینلند

The post Explainer: چگونه افزایش سطح دریا یک "تهدید وجودی" برای انسان، میراث و طبیعت است اولین بار در Carbon Brief ظاهر شد.