توضیح دهنده - COP31 در ترکیه: آنچه در مورد نشست مهم آب و هوا باید بدانید

پس از یک سال سیل ویرانگر، موج های گرما مرگبار و خشکسالی های طولانی، دولت ها هفته آینده در شهر مدیترانه ای ترکیه در آنتالیا برای کنفرانس سالانه آب و هوای سازمان ملل متحد گرد هم می آیند.

کنفرانس 9 تا 20 نوامبر که به عنوان COP31 شناخته می شود، رهبران جهان، مذاکره کنندگان، کارشناسان آب و هوا، دانشمندان، رهبران کسب و کار و نمایندگان جامعه مدنی را گرد هم می آورد تا در مورد چگونگی کاهش انتشار گازهای گلخانه ای، تامین بودجه انتقال به انرژی پاک و محافظت از جوامع در برابر بدتر شدن اثرات آب و هوایی بحث کنند.

ترکیه میزبان کنفرانس و ریاست آن خواهد بود و مورات کوروم وزیر محیط زیست، شهرسازی و تغییرات آب و هوایی به عنوان رئیس COP31 نامزد شده است.

کریس بوون وزیر تغییرات آب و هوا و انرژی استرالیا مذاکرات را رهبری خواهد کرد.

اجلاس سران جهانی برای 11 تا 12 نوامبر برنامه ریزی شده است.

به گفته کوروم، 91 رئیس دولت و دولت حضور خود را تایید کرده اند و نمایندگانی از 196 کشور و نزدیک به 300 وزیر پیش بینی می کنند.

رجب طیب اردوغان، رئیس جمهور ترکیه، لوئیز ایناسیو لولا داسیلوا، رئیس جمهور برزیل و اندی برنهام، نخست وزیر بریتانیا، از جمله رهبرانی هستند که انتظار می رود در این مراسم شرکت کنند.

اولین COP سازمان ملل متحد در زمینه آب و هوا در سال 1995 در برلین برگزار شد. بیش از سه دهه بعد، دولت ها در آنتالیا برای سی و یکمین کنفرانس اعضای کنوانسیون چارچوب سازمان ملل در مورد تغییرات آب و هوا ملاقات خواهند کرد.

جلسات سالانه یک انجمن برای مذاکره درباره کاهش انتشار، اقدامات سازگاری و حمایت مالی و فنی مورد نیاز برای ارائه آنها فراهم می کند.

مهم ترین نتیجه آنها توافقنامه پاریس در سال 2015 بود که کشورها را متعهد کرد که گرمایش را بسیار کمتر از 2 درجه سانتیگراد نسبت به سطح قبل از صنعتی نگه دارند و در عین حال تلاش هایی را برای محدود کردن آن به 1.5 درجه سانتیگراد دنبال کنند.

شکاف بین این جاه طلبی و برنامه های فعلی قابل توجه است.

ارزیابی تغییرات اقلیمی سازمان ملل در 27 اکتبر نشان داد که انتظار می‌رود تعهدات فعلی انتشار گازهای گلخانه‌ای جهانی را تا سال 2035 در مقایسه با سال 2019 حدود 6 درصد کاهش دهد.

اجرای کامل تمام تعهدات فعلی می تواند این کاهش را تا حدود 9 درصد افزایش دهد.

سیمون استیل، رئیس اقلیم سازمان ملل متحد در بیانیه همراه گفت: «پیشرفت جمعی به وضوح ناکافی است.

گزارش شکاف انتشار 2026 برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد به طور جداگانه گرم شدن حدود 2.6 درجه سانتیگراد در این قرن را حتی اگر تعهدات ملی آب و هوا به طور کامل اجرا شود، پیش بینی می کند.

مسیر آن با کمترین بیش از حد موقت 1.5 درجه سانتیگراد مستلزم کاهش 18 درصدی انتشار جهانی تا سال 2030 و 45 درصدی تا سال 2035 نسبت به سطوح سال 2025 است.

همچنین بر افزایش حذف دی اکسید کربن برای بازگرداندن گرمایش به 1.5 درجه سانتیگراد تا پایان قرن متکی است.

دستور کار ریاست جمهوری ترکیه 10 موضوع را پوشش می دهد: انتقال انرژی پاک و برق رسانی. کاهش ضایعات و متان صفر؛ شهرهای مقاوم در برابر آب و هوا؛ صنعتی شدن سبز؛ جوانان و آموزش و پرورش؛ امنیت غذایی؛ اقیانوس ها و دریاها؛ سیستم های سلامت پویا و تاب آور؛ هم افزایی ریو؛ و پل اجرای آب و هوا.

پشتیبانی مالی، فناوری و ظرفیت سازی در همه موضوعات کار می کند.

دستور کار در کنار مذاکرات رسمی، به دنبال بسیج مشارکت های داوطلبانه، سرمایه گذاری و راه حل های عملی است.

اهداف پیشنهادی 2035 شامل افزایش سهم الکتریسیته از مصرف انرژی نهایی جهانی به 35 درصد، کاهش شدت مصرف انرژی در ساختمان‌ها به میزان حداقل 25 درصد و افزایش نرخ جهانی مصرف مواد دایره‌ای به حداقل 15 درصد است.

هدف پسماند به دنبال آن است که افزایش تولید سالانه زباله جامد شهری را تا سال 2035 به نصف کاهش دهد.

اولویت های دیگر عبارتند از آموزش جهانی آب و هوا، کشاورزی انعطاف پذیر، سیستم های بهداشتی قوی تر و حفاظت از اکوسیستم دریایی.

موضوع هم افزایی ریو به دنبال همکاری نزدیک تر در مورد تغییرات آب و هوا، تنوع زیستی و تخریب زمین است، در حالی که پل اجرای آب و هوا با هدف کمک به کشورها برای توسعه پروژه های آماده برای جذب منابع مالی است.

مذاکره کنندگان در مورد اینکه چه کسی باید اقدامات اقلیمی را تأمین مالی کند، چگونه از سوخت های فسیلی دور شوند و چگونه تعهدات ملی را به پروژه های روی زمین تبدیل کنند، با اختلاف نظر مواجه هستند.

کشورهای در حال توسعه هم برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای و هم برای آماده شدن برای بدتر شدن اثرات آب و هوایی به بودجه نیاز دارند.

UNEP گفت حتی ارائه درخواست COP30 برای تامین مالی سه برابری سازگاری تا سال 2035 تنها 20٪ تا 29٪ از نیازهای برآورد شده را پس از تعدیل تورم پوشش می دهد.

اینگر اندرسن، مدیر اجرایی UNEP هشدار داد: «جهان آماده انطباق با شرایط اقلیمی کنونی نیست، هرگز اهمیتی نداشته باشید که بیش از 1.5 درجه سانتیگراد چه چیزی را به همراه خواهد داشت.

در مورد سوخت های فسیلی، کشورها هنوز فاقد یک نقشه راه انتقالی مورد توافق جمعی هستند. برزیل پیشنهادات خود را در 3 نوامبر ارائه کرد، اما اینها مشارکت داوطلبانه ریاست جمهوری است، نه تعهدات مذاکره شده که کشورها را به یک برنامه مشترک ملزم می کند.

نشست های قبلی آب و هوای سازمان ملل، اهداف انتشار، تعهدات مالی و مکانیسم هایی را برای حمایت از کشورهای آسیب پذیر تعیین کرده اند، اگرچه اجرای آن هنوز ناهموار است.

پروتکل کیوتو که در COP3 در ژاپن در سال 1997 به تصویب رسید، اهداف الزام آور کاهش انتشار را برای اقتصادهای صنعتی تعیین کرد. با این حال، ایالات متحده هرگز این معاهده را تصویب نکرد.

توافقنامه پاریس که در COP21 در سال 2015 به تصویب رسید، کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه را در چارچوبی مشترک قرار داد تا گرمایش را بسیار کمتر از 2 درجه سانتیگراد نگه دارند و در عین حال تلاش هایی را برای محدود کردن آن به 1.5 درجه سانتیگراد دنبال کنند. کشورها موافقت کردند که هر پنج سال یک بار برنامه های ملی آب و هوایی را ارائه کنند.

حمایت مالی در COP27 در مصر در سال 2022 اهمیت بیشتری پیدا کرد، جایی که کشورها موافقت کردند صندوق خسارت و ضرر را برای کشورهای در حال توسعه که به ویژه در برابر اثرات آب و هوایی آسیب پذیر هستند، ایجاد کنند.

COP28 در دبی در سال 2023 خواستار «انتقال از سوخت‌های فسیلی در سیستم‌های انرژی» در کنار سه برابر شدن ظرفیت انرژی‌های تجدیدپذیر جهانی تا سال 2030 شد.

COP30 در بلم، برزیل، در سال 2025، 59 شاخص سازگاری را اتخاذ کرد و خواستار حداقل سه برابر کردن بودجه سازگاری تا سال 2035 شد.