توضیح دهنده DW Science در مورد شبکه حالت پیش فرض: وقتی روی چیزی تمرکز نمی کنید مغز شما چه می کند و چرا آن مهم است.

آیا می دانید وقتی گوشی خود را قفل می کنید و صفحه سیاه می شود؟ انگار هیچ کاری نمیکنه ولی هیچ کاری نمیکنه این پیام‌های شما را همگام‌سازی می‌کند، برنامه‌ها را به‌روزرسانی می‌کند و سایر فرآیندهای پس‌زمینه را اجرا می‌کند.

تصور کنید در اتوبوس نشسته اید، از پنجره به بیرون خیره شده اید، دوش می گیرید یا راه می روید، و این احساس را دارید که هیچ کاری انجام نمی دهید و اجازه می دهید ذهنتان منحرف شود؟

خوب، ذهن شما، مغز، زمانی که احساس می کند هیچ کاری انجام نمی دهید، کارهای زیادی انجام می دهد.

مرور خاطرات شما، شکل دادن به احساس شما از اینکه چه کسی هستید، تصور آینده‌های احتمالی، کمک به درک افراد دیگر و ایجاد ارتباط بین ایده‌ها است.

این شبکه حالت پیش فرض مغز شما (DMN) است.

دانشمندان در دهه 1990 و اوایل دهه 2000 آزمایش های تصویربرداری از مغز را انجام دادند تا دریابند که کدام مناطق مغز در حین انجام کارهای سخت مانند حل یک مسئله ریاضی یا تمرین حافظه فعال هستند.

اما برای اندازه‌گیری آن، به یک خط پایه نیاز داشتند. آنها باید میزان فعالیت مغز را در زمان استراحت و در حین انجام وظایف سخت بدانند.

بنابراین، در بین کارها، از شرکت کنندگان خواستند استراحت کنند، چشمان خود را ببندند، به نقطه ثابتی روی دیوار خیره شوند یا سعی کنند اصلا به چیزی فکر نکنند.

و آنها فعالیت مغزی شرکت کنندگان را هم در هنگام حل یک کار و هم در انجام هیچ کاری اندازه گیری کردند. به این ترتیب دانشمندان متوجه شدند که مغز در زمان های بالا و پایین فعال است.

آنها متوجه شدند که وقتی شرکت کنندگان شروع به تمرکز بر روی یک کار جدید کردند، پس از انجام هیچ کاری، برخی از نواحی مغز روشن شدند و مناطق دیگر کم رنگ شدند. این نشان می‌دهد که آن نواحی که کم‌نور شده‌اند باید در حالی که شرکت‌کننده ظاهرا - از نظر جسمی و ذهنی - در حال استراحت بوده، فعال بوده‌اند.

این درک در نهایت منجر به کشف شبکه حالت پیش فرض یا DMN شد.

DMN بسیار مهم است زیرا به مغز شما کمک می کند تا زندگی و تجربیات شما را درک کند.

این به شما کمک می کند تا خاطرات را به هم متصل کنید و دوباره مرور کنید، درباره اینکه چه کسی هستید فکر کنید، تصور کنید چه اتفاقی ممکن است در سناریوهای آینده بیفتد، افراد دیگر را درک کنید، از تجربه معنا بسازید، و ایده ها را به روش های جدید پیوند دهید.

تمام خاطرات، تجربیات، دانش، احساسات و اطلاعات اجتماعی شما را به داستان درونی شما تبدیل می کند. به آن داستان به عنوان یک مدل دائما در حال تکامل و به روز شده از اینکه چه کسی هستید و چگونه با دنیای اطراف خود درگیر می شوید، فکر کنید.

اما درک این نکته مهم است که DMN بیش از یک ناحیه از مغز را درگیر می کند. این گروهی از مناطق مغز است که وقتی روی یک کار خارجی متمرکز نیستید روشن می شوند.

بازیکن دیگری در مغز شما وجود دارد که به عنوان یک سیستم نظارتی عمل می کند. می توانید فکر کنید که دائما می پرسید "آیا چیزی وجود دارد که به توجه من نیاز دارد؟"

تصور کنید در حین رانندگی در حال رویاپردازی هستید و ناگهان ماشینی وارد لاین شما می شود.

در کسری از ثانیه، رویای شما ناپدید می شود و توجه شما به جاده باز می گردد. آن پخش کننده شبکه برجسته (SN) نامیده می شود.

شبکه برجسته به شما کمک می‌کند سیگنال‌های مهمی مانند صدا، اشتباه، درد، احساس، تهدید یا چیزی که در بدن شما اتفاق می‌افتد را متوجه شوید، و کمک می‌کند مغز را به سمت توجه و سیستم‌های کنترل در مواقعی که نیاز به عمل است تغییر دهید.

سیستم‌های DMN، SN و توجه/کنترل دائما در تعامل هستند.

و DMN فقط با هر کار سختی کاملا خاموش نمی شود. بخش‌هایی از آن همچنین می‌تواند زمانی که وظایف شامل حافظه، داستان‌ها، معنا یا افراد دیگر می‌شود، کمک کند.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

تلفن های هوشمند بسیاری از لحظات خالی کوچک روزهای ما را پر کرده اند - انتظار برای اتوبوس، ایستادن در صف، تنها غذا خوردن، دراز کشیدن روی مبل. ما دائما به دستگاه های خود نگاه می کنیم.

بنابراین، منطقی به نظر می رسد که بپرسیم: آیا ما آن لحظات کسالت را که DMN وارد می شود، از بین می بریم؟

شاید، اما، تا کنون، شواهد محکمی مبنی بر اینکه پیمایش مستقیما با کاهش زمان DMN بر سلامت روان تأثیر می گذارد، وجود ندارد.

آنچه ما می دانیم این است که استفاده مشکل ساز از گوشی هوشمند می تواند استرس، اضطراب، تغییر کار و اختلال در خواب را افزایش دهد.

و از دست دادن خواب و استرس نیز شواهد واضح تری برای تغییر اتصال مغز مرتبط با DMN دارند.

وقتی ذهن شما سرگردان است، ممکن است یک ایده جدید عالی ایجاد کند.

اما ممکن است یک کار شرم آور را که پنج سال پیش انجام دادید نیز تکرار کند. دوباره و دوباره.

در افسردگی، بخش انعکاس خود در DMN می‌تواند در حلقه‌های منفی تکراری گرفتار شود که متوقف کردن آن‌ها سخت است - چیزی که به عنوان نشخوار فکری شناخته می‌شود.

دانشمندان همچنین دریافته‌اند که بیماری آلزایمر نواحی کلیدی DMN را هدف قرار می‌دهد، به‌ویژه آن‌هایی که مسئول حافظه زندگی‌نامه شما و یادآوری سایر جنبه‌های گذشته هستند. که ممکن است به توضیح اینکه چرا مشکلات حافظه تا این حد در بیماری اهمیت دارد کمک کند.

از خواب خود محافظت کنید و استرس را جدی بگیرید. از دست دادن خواب و استرس شواهد مستقیمی برای اختلال در اتصال مرتبط با DMN دارند.

بعد از انجام کارهای سخت ذهنی، مانند مطالعه، استراحت های آرام واقعی داشته باشید. حتی می تواند به شما در حفظ حقایق برای امتحان کمک کند.

سعی کنید بی حوصلگی را به عنوان این کار فعال ضروری و پرانرژی در مغز خود در نظر بگیرید که روایت درونی شما و احساس خود را می سازد، خاطرات را تثبیت می کند، ارتباطات ایجاد می کند و جرقه خلاقیت می دهد.

بدون چک کردن گوشی خود در صف منتظر بمانید. دفعه بعد که سوار اتوبوس می شوید یا بدون گوش دادن به چیزی پیاده روی می کنید از پنجره به بیرون نگاه کنید.

همچنین می‌توانید زمان‌بندی DMN را امتحان کنید. این ممکن است نزدیک ترین چیز به هک مغز واقعی باشد.