تونگا و ساموآ می توانند کشور مبدأ قرن جدید باشند

جمعه، 11 سپتامبر، 7:50 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، Rabbitohs 10، Knights 20

شنبه، 12 سپتامبر، 4:05 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، واریرز 16، دلفین 26

شنبه، 12 سپتامبر، 7:50 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، کوسه 26، کابوی 16

یکشنبه، 13 سپتامبر، 16:05، امتیاز نهایی، پانترز 19، خروس 12

شنبه، 19 سپتامبر، 7:50 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، خروس 46، کوسه 10

یکشنبه، 20 سپتامبر، 16:05، امتیاز نهایی، رزمندگان 10، شوالیه‌ها 12

جمعه، 25 سپتامبر، 19:50، امتیاز نهایی، دلفین 20، خروس 36

یکشنبه، 27 سپتامبر، 16:00، امتیاز نهایی، پانترز 14، شوالیه 22

یکشنبه، 4 اکتبر، 7:30 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، خروس 19، شوالیه 18

ساموآ و تونگا در مسابقات جام جهانی لیگ راگبی به جهنم برای چرم رفتند. (گتی ایماژ: کامرون اسپنسر)

اغلب اوقات نمی توانید احساس کنید که تاریخ دقیقا در اطراف شما اتفاق می افتد، اما وقتی ساموآ با تونگا ملاقات می کند این اتفاق می افتد.

دو کشور جزیره ای در پرشورترین مصاف جام جهانی لیگ راگبی به مصاف هم رفتند و در نهایت این تونگا بود که با برتری 20 بر 18 به مقام قهرمانی دست یافت.

دو نیمه نهایی کلاسیک برگزار می شود، جایی که ساموآ با استرالیا و تونگا با نیوزلند بازی خواهند کرد، اما این نسبت به اتفاقی که یکشنبه در پاراماتا رخ داد، اهمیت دارد.

تمام آنچه تونگا داشت را گرفت و سپس کمی بیشتر طول کشید و نتیجه آن تا دقیقه پایانی مسابقه ای بود که با قدرت گذشته تغذیه می شد و چشم اندازی طلایی از فردا را به تصویر می کشید.

همانطور که State of Origin زمانی لیگ راگبی را با ایجاد مسابقاتی که به بزرگی لیگ راگبی می‌توانست تغییر داد، بازی‌هایی مانند این ثابت می‌کنند که ساموآ و تونگا می‌توانند همین کار را انجام دهند.

این می تواند خاستگاه قرن جدید باشد، رقابتی بی پایان که هر ساله خود را از نو می سازد، زیرا هر طرفدار - ساموآیی، تونگانی و غیره، زنگ زده و معمولی - می تواند در تقویم به عنوان یکی از بزرگترین شب های لیگ راگبی حلقه بزند.

می تواند به راحتی ورزشگاه ها را پر کند، همانطور که قلب ها را پر می کند. جمعیت برای این یکی بالاترین برای هر رویداد ورزشی در استادیوم جدید پاراماتا بود و اگر مکان بزرگتر بود، در مجموع 45000 نفر لنگ پارک سال گذشته را تحت الشعاع قرار می داد.

این یک موقعیت عالی بین تونگا و ساموآ در پاراماتا بود. (گتی ایماژ: کامرون اسپنسر)

چشم‌ها را به خود جلب می‌کند، توجه را می‌طلبد و صفرها را به معاملات تلویزیونی اضافه می‌کند - به این معنی که می‌تواند سودآور باشد، در دنیایی که بازی‌ها به محتوای موجود در ترازنامه کاهش می‌یابد، این به تنهایی باعث می‌شود موارد بیشتری وجود داشته باشد.

این مسابقه ای بود که به وعده هایش در مورد خون و آتش و سرعت و مهارت عمل کرد و درست بود که احساس بی انتها بودن می کرد زیرا لیگ راگبی فقط جدیدترین چارچوب برای چیزی است که قرن ها اتفاق افتاده است.

آنچه در زمین و سکوها اتفاق می افتد بیان رابطه ای است که بین تونگا و ساموآ از قبل وجود داشته است.

زمانی که استعمارگران آمدند قدیمی بود، و لحظاتی وجود دارد که می‌توانی آنقدر کاملا و واضح قدرت آن را احساس کنی که بتوانی دست دراز کنی و آن را لمس کنی.

این در نگاه فولاد تیم لافای، اسطوره بازنشسته ساموایی بود که در خانه ای با دیوار بزرگ شد و تیم را با لباس سنتی به بیرون هدایت کرد.

در صدای سرودها، نت هایی که بلند شد و اشک هایی که سرازیر شد و پرچم هایی که به اهتزاز در آمدند و خروش گوشتخواران چالش های فرهنگی بود.

در تکل های وحشیانه بود، زیرا هر دو تیم ضرباتی را انجام دادند که سگ گرسنه را از کامیون گوشت بترساند. فقط تماشا کافی بود تا صبح با کبودی از خواب بیدار شوی.

تلاش Jarome Luai برای مبارزه خوب در کلاس وزنی خود و Demitric Vaimauga پاپ، انتخاب بی‌رحمانه‌ای بود، اما تلاش خود Vaimauga روی Spencer Leniu در نیمه دوم تقریبا رعد و برق بود.

بیشتر از همه، به شکلی بود که این بازی با گذشت زمان احساس می کرد روی لبه چاقو قرار دارد.

هر دو تیم قرار بود هفته آینده دوباره بازی کنند، اما برای لحظاتی کوتاه به نظر می‌رسید که فردا برای کسی که در پایان کار اشتباهی به پایان برسد وجود نخواهد داشت - زیرا آنها یک بازی را نمی‌بازند، بلکه بخشی از خودشان را خواهند باخت.

سرعت ساموآ آنها را جلو انداخت و به نظر می‌رسید که آنها قوی‌تر به خانه می‌روند، فقط برای اینکه قدرت تونگا برای آخرین بار نشان دهد که آدین فونوآ-بلیک با مار لنیو را برای تلاش برنده پشت سر گذاشت.

بازی برگشت در فینال جام جهانی ممکن است، حتی با وجود اینکه هر دو تیم به احتمال زیاد خارجی هستند، اما صرف نظر از این موضوع باید به زودی دوباره اتفاق بیفتد. مردم این را می خواهند و عرضه باید تقاضا را برآورده کند.

یافتن فضایی برای فوتبال بین‌المللی با توجه به فصل پر فشار باشگاهی دشوار است، اما احتمالات بازی‌های منظم تونگا-ساموآ بی‌پایان است، نه فقط در مورد اینکه چه اتفاقی می‌افتد، بلکه در مورد جایی که ممکن است اتفاق بیفتد.

این نمایشی است که می‌تواند در جاده‌ها نیز اجرا شود - نه تنها در قلعه‌های قدیمی سیدنی، بریزبن و اوکلند یا مناطق جدید مانند ملبورن، بلکه بسیار فراتر از آن، برق می‌اندازد.

این بازی می‌تواند به مکان‌های بسیار زیادی برود، زیرا می‌تواند به هرجایی برود که مهاجران پاسیفیکا خود را پیدا کرده‌اند و اگر لیگ راگبی راهی به سمت آمریکا می‌خواهد که فراتر از این است که استرالیایی‌ها به دنبال پونت و پیس باشند، این همان است.

رژه‌های پیش از بازی تا دوردست‌هایی مانند هیوستون، سالت لیک سیتی و سانفرانسیسکو برگزار می‌شد، زیرا جوامع تونگان و ساموآ بلندگوها و پرچم‌های خود را به خودروهای خود پیچیدند و به یانکس‌ها اطلاع دادند که در آن سوی جهان چه اتفاقی می‌افتد.

آنها این کار را هر بار انجام می دهند زیرا عمق عشق به مردمشان بی پایان است و در حالی که هر دو تیم به حدی تکامل یافته اند که هر بازی ای که انجام می دهند یک رویداد عادلانه است، وقتی آنها با هم هستند نوعی کیمیاگری خاص رخ می دهد.

برای برخی از بازیکنان این بازی بزرگ‌تر از یک فینال بزرگ است، و هر زمان که سرمایه‌گذاری احساسی روی این نوع تماشایی در این مقیاس داشته باشید، اگر همیشه آن را انجام ندهید، گناه است.

یک بازی سالانه یک شروع خواهد بود. یک سری سه مسابقه در فواصل منظم بهتر است.

آنچه ساموآ و تونگا با هم دارند فراتر از این ورزش است. این بازی ها تازه ترین چرخش یک داستان قدیمی هستند.

اما این چه داستانی است و لیگ راگبی باید راهی پیدا کند تا آن را تا آنجا که ممکن است بازگو کند.