توهم تاد

محمد بن زاید نگران ایران بود – در واقع آنقدر نگران بود که تصمیم گرفت با آینده کشورش قمار کند. ولیعهد ابوظبی و رهبر بالفعل امارات متحده عربی در فوریه 2007 به ژنرال ارشد نیروی هوایی آمریکا گفت: «ما در محله خطرناکی زندگی می‌کنیم. او گفت که تلاش ایران برای دستیابی به سلاح هسته‌ای باید «با تمام ابزارهای موجود» به تعویق بیفتد. اما MBZ، همانطور که ولیعهد شناخته می‌شود، کاملا آگاه بود که مخالفت عمومی با جاه‌طلبی‌های همسایه بسیار بزرگ‌ترش - و شریک تجاری 7 میلیارد دلاری - می‌تواند برای کشور کوچک او هزینه داشته باشد.

او به ژنرال مایکل موزلی گفت: «من کشورم را در معرض خطر قرار می دهم و خودم را در نقطه خطرناکی قرار می دهم. بنابراین او یک درخواست فوری از ایالات متحده داشت. او می خواست تا تابستان 2009 یک سپر موشکی چندلایه کامل برای محافظت از امارات در برابر انتقام ایران ایجاد کند.

مقامات آمریکایی به سختی توانستند شادی خود را پنهان کنند. درخواست MBZ نتیجه یک کمپین یک ساله برای به خدمت گرفتن امارات در تلاش برای محدود کردن برنامه هسته ای ایران بود. آنها فهمیدند که اگر امارات نتواند از خود در برابر رگبار موشکی ایران دفاع کند، بعید است که این اتفاق بیفتد. به مدت یک دهه، شرکت آمریکایی تولید کننده تسلیحات Raytheon تلاش می کرد، اماراتی ها را متقاعد کند که در سیستم دفاع هوایی پاتریوت خود سرمایه گذاری کنند، اما مقامات امارات نسبت به کارایی آن تردید داشتند.

با این حال، تا سال 2007، ایالات متحده چیز جدیدی برای ارائه داشت - سیستمی که از نظر فناوری آنقدر پیشرفته بود که هنوز به طور کامل وجود نداشت.

رویای سپر ضد موشکی بالستیک به ابتکار دفاع استراتژیک دولت ریگان برمی گردد. در آن زمان، ایده شلیک یک موشک برای اصابت موشک دیگر در میانه پرواز، مانند شلیک گلوله برای اصابت گلوله دیگر، به عنوان «جنگ ستارگان» مورد تمسخر قرار گرفت. اما در اواخر دهه 1990، پس از اینکه جنگ ستارگان بی سر و صدا رها شد، دانشمندان لاکهید مارتین ثابت کردند که واقعا ممکن است گلوله به گلوله برخورد کند. آنها سیستم خود را Terminal High Altitude Area Defense یا THAAD نامیدند. برای موبایل طراحی شده بود.

محصول نهایی مجموعه ای بزرگ و مستطیل شکل از لوله های پرتاب بود که بر روی پشت یک کامیون حمل و نقل نظامی با دماغه دراز حمل می شد. لوله های پرتاب می توانند مانند بستر یک کامیون کمپرسی به سمت عقب بچرخند و قبل از شلیک موشک ها را به سمت آسمان هدایت کنند. به سختی با تکنولوژی بالا به نظر می رسید. یک سیستم دفاعی منطقه ارتفاع بالای تئاتر ارتش (THAAD) در روز چهارشنبه 29 آوریل 1998 در کاپیتول هیل نمایش داده می شود. (جو مارکیت / AP) در اوایل آن روز در سال 2007، تکنسین‌های ریتون و لاکهید به MBZ توضیح داده بودند که، علی‌رغم ظاهر متواضع پرتاب‌کننده، این پرتابگر، پایه اصلی یک سیستم پیشرفته است.

THAAD به عنوان بخشی از شبکه ای از دستگاه ها عمل می کرد. پس از اینکه ماهواره‌های فضایی پرتاب موشک را شناسایی کردند، سیستم‌های راداری غول‌پیکر زمینی موشک را در حال پرواز ردیابی می‌کنند. یک باتری متحرک THAAD می تواند رهگیرهای خود را نشانه گرفته و شلیک کند. سپس یک حسگر مادون قرمز در مخروط دماغه موشک تاد به چشمان آن تبدیل می‌شود، زیرا یک کامپیوتر درونی مسیر خود را در کسری از ثانیه تنظیم می‌کند.

[ بخوانید: چگونه ایالات متحده مزیت استراتژیک خود را هدر داد]

پنتاگون سیستم جدیدی به نام دوطرفه دفاع هوایی ابداع کرده بود که از THAAD به عنوان بخشی از یک دفاع سه لایه استفاده می‌کند که توسط سامانه پاتریوت و دفاع هوایی کوتاه برد یا SHORAD پشتیبانی می‌شود. همه اینها به یک سیستم راداری هشدار اولیه جدید متصل می شوند که می تواند موشک های ورودی را شناسایی کند. تاد در اوج این سامانه قرار داشت زیرا می توانست موشک هایی را در اتمسفر بالایی هدف قرار دهد. پاتریوت می‌توانست موشک‌هایی را رهگیری کند و در ارتفاعات پایین‌تر به آن‌ها برخورد کند. SHORAD می تواند از سربازان محافظت کند.

دیپلمات‌های آمریکایی و برنج نظامی تاکید نکردند که این سیستم به تازگی برای تولید تایید شده است. اولین موشک های تاد حتی تا سال 2011 تحویل داده نمی شد. اما MBZ فروخته شد. تنها 46 ثانیه طول می کشد تا یک موشک ایرانی به امارات برسد و تاد می تواند از پالایشگاه های نفت، آسمان خراش ها، موزه ها و فرودگاه های کشور محافظت کند. بر اساس اسناد وزارت امور خارجه، اماراتی‌ها به زودی سیستم‌های دفاع موشکی ایالات متحده را به «اولویت اصلی» هزینه‌های نظامی خود تبدیل کردند. یکی از کابل ها در سال 2009 گزارش داد: برای اماراتی ها، ایران یک وسواس اولیه است.

امارات متحده عربی اولین کشور خارجی خواهد بود که تاد را خریداری و مستقر می کند.

در سال 2022، زمانی که یک رهگیر تاد موشک‌های حوثی‌ها را به سمت امارات متحده عربی سرنگون کرد، این معامله ارزش خود را ثابت کرد. تا آن زمان، عربستان سعودی نیز در سال 2017 تاد را خریداری کرده بود. دو سال بعد، در سال 2019، اسرائیل در یک تمرین آموزشی THAAD شرکت کرد و در سال 2023 یک باتری THAAD از ایالات متحده به آن قرض داده شد. در اوایل سال 2026، THAAD چتری بود که از منافع ایالات متحده در سراسر خاورمیانه و همگان محافظت می کرد. به نظر می رسید که نوید امنیت را می داد.

اما جنگ با ایران نقص این طرح را آشکار کرده است. THAAD هرگز برای محافظت از کل کشور طراحی نشده است. هرچقدر هم که این سیستم توانمند باشد، با یک ماموریت محدود در ذهن ایجاد شد: محافظت از نیروهای ایالات متحده در نبرد برای مدت زمان بسیار محدود. ارتش که بر سیستم‌های پدافند هوایی مانند تاد نظارت می‌کرد، سیستمی می‌خواست که بتواند موج اولیه حملات موشکی را به‌اندازه‌ای طولانی دفع کند که جت‌های جنگنده و ناوشکن‌های دریایی آمریکا به طور کامل پاسخ دهند.

جان فراری، ژنرال بازنشسته ارتش که در زمان فرماندهی برد موشک‌های وایت سندز بر سیستم تاد نظارت می‌کرد، به من گفت: "آنچه باید انجام می‌دادید این بود که از اولین گلوله زنده بمانید، درست است؟ از استقرارهای نظامی با ارزش خود، بنادر، درست در برابر حمله اولیه محافظت کنید، و سپس آنها را نابود کنیم، و جنگ به پایان رسید."

در جنگ با ایران، THAAD دقیقا همانطور که طراحی شده بود عمل کرده است - اما اصلا آنطور که وعده داده شده بود. این سیستم در روزهای اولیه درگیری عملکرد خوبی داشت و موشک های بالستیک ایران را با دقت چشمگیری رهگیری می کرد. اما ایالات متحده بسیاری از پرتابگرهای موشکی ایران را منهدم نکرده است و جنگ هنوز به پایان نرسیده است. و علیرغم برنامه ریزی برای چنین درگیری به مدت دو دهه، ایالات متحده نتوانست اقدامات لازم را برای تبدیل THAAD به سیستمی انجام دهد که بتواند تا زمانی که به آن متکی باشد محافظت کند.

ایالات متحده نه انباری از رهگیرهای THAAD به اندازه کافی بزرگ جمع آوری کرد که بتواند آن را در طول جنگ ببیند، و نه متوجه شد که چگونه می تواند به اندازه کافی سریع رهگیرهای جدید را بسازد تا در هنگام شلیک آنها جایگزین آنها شود. اینها به سختی شکست های منحصر به فرد هستند. در سرتاسر ارتش ایالات متحده، با ادامه جنگ با ایران، سیستم‌های مهندسی شده بسیار دقیق، مهمات لازم برای کارکرد آن‌ها را تمام می‌کنند. اما این شکست ها در هیچ کجا به اندازه THAAD شدیدتر یا پیامدتر نیستند.

طبق اسناد پنتاگون، در سال 2024، پس از نزدیک به 20 سال خرید، ایالات متحده انباری از 534 موشک رهگیر تاد نداشت. بر اساس اعلامیه های فروش تسلیحات و سوابق پنتاگون، اماراتی ها بین 190 تا 290 موشک تاد داشتند. سعودی ها که به تازگی اولین باتری THAAD خود را راه اندازی کرده بودند، انباری با اندازه نامعلوم داشتند. معلوم شد که این ذخایر یک منبع ملی گرانبها برای هر سه کشور است. با این حال، در طول سال گذشته، ذخایر به سرعت کاهش یافته است.

هزینه مهمات به طور جدی تابستان گذشته آغاز شد، زمانی که اسرائیل و ایالات متحده به ایران حمله کردند و موجی از حملات موشکی را برانگیخت که رهگیرها را تحریک کردند. این هزینه ها در سال جاری، زمانی که هر دو کشور به شدت به ایران حمله کردند و جنگی برای تخلیه مهمات به راه انداختند، شتاب گرفت. در طول 10 ماه درگیری در خاورمیانه، ایالات متحده انباری از موشک های تاد را سوزاند که ساخت آن تقریبا 9 سال طول کشید. بر اساس برآوردهای اخیر CNN، نزدیک به 80 درصد از این ذخایر از بین رفته است. کاهش به یک تقلا منجر شده است.

ارتش موشک‌های تاد را از کره جنوبی برای پر کردن ذخایر در خاورمیانه چرخانده است، در حالی که پنتاگون امیدوار است میلیاردها دلار در مسابقه تولید موشک‌های تاد بیشتر سرمایه‌گذاری کند - پروژه‌ای که در بهترین سناریو در سال 2030 به پایان خواهد رسید.

ذخایر مهمات برای مدت طولانی یکی از عناصر نادیده گرفته شده استراتژی نظامی ایالات متحده بوده است. بودجه نویسان پنتاگون از موارد پرطرفدارتر مانند جت های جنگنده جدید و ناوشکن های دریایی حمایت می کنند. و تهیه مهمات متکی بر یک پایگاه صنعتی شکننده ایالات متحده است که با نقاط شکست مواجه است. آنها توسط پیمانکاران دفاعی بزرگ ایالات متحده تولید می شوند - مانند لاکهید مارتین که THAAD را می سازد - مدل های تجاری آنها را از افزایش تولید حتی زمانی که کمبود موشک مشهود است محدود می کند.

کسری موشک تاد بخشی از یک وضعیت اضطراری بزرگتر است که منعکس کننده الگوهایی است که در سراسر عرضه مهمات ایالات متحده کاهش می یابد. ایالات متحده و متحدانش نیز از طریق تدارکات رهگیرهای پاتریوت، که اغلب در هماهنگی با تاد شلیک می شوند، آتش زده اند. بر اساس گزارش مرکز مطالعات استراتژیک و بین المللی، موشک تاماهاوک، یک موشک تهاجمی، با چنان سرعتی مورد استفاده قرار گرفته است که ذخایر قبل از جنگ تا چهار سال دیگر تکمیل نخواهد شد. ذخایر موشک های تهاجمی دیگر با نام هایی مانند JASSM و PrSM تا حدی تخلیه شده است که ماه ها طول می کشد تا دوباره پر شوند.

[ بخوانید: تنها متغیری که می تواند جنگ را رقم بزند]

کاهش موشک در سراسر شبکه اتحاد نظامی آمریکا طنین انداز شده است. جان هیلن دستیار سابق وزیر امور خارجه به من گفت که هدف بسیاری از فروش تسلیحات، پیوند دادن ارتش متحدان ایالات متحده با نیروهای ایالات متحده است. هیلن که نقشی کلیدی در فروش امارات متحده عربی در THAAD داشت، گفت: «بخشی از چارچوب دیپلماتیک ما تضمین همکاری بهتر در موقعیت‌های واقعی بود. همانطور که بریتانیایی ها می گویند، داشتن همان کیت برای مردم مفید است. با فروش THAAD و سایر سیستم‌های قابل همکاری با سیستم‌های مورد استفاده ارتش آمریکا به متحدان کلیدی ایالات متحده، ایالات متحده.

امیدوار بود آنها را به مدار آمریکا نزدیکتر کند.

اما کشورهایی که به این باشگاه ملحق شده‌اند اکنون دریافته‌اند که عضویت آنها دسترسی سریع به موشک‌های ایالات متحده را تضمین نمی‌کند. پس از حمله روسیه به اوکراین در سال 2022، سوئیس مجموعه ای از رهگیرهای پاتریوت را سفارش داد، اما اخیرا به او گفته شد که انتظار تاخیری 4 تا 5 ساله را داشته باشد. سوئیسی ها اکنون به دنبال تامین کنندگان دیگر هستند. ارتش لهستان اخیرا درخواست ایالات متحده برای ارسال موشک های رهگیر خود را به خاورمیانه برای پر کردن منابع رد کرد. دانمارک پس از تصمیم گیری برای اولویت بندی سرعت خرید و انتخاب یک سیستم متفاوت ساخت اروپا، از سفارش 8.5 میلیارد دلاری پاتریوتز صرف نظر کرد.

بلافاصله پس از آغاز عملیات خشم حماسی آمریکا در ماه فوریه علیه ایران، عربستان سعودی یک پیمان امنیتی جدید با اوکراین برای دسترسی به سلاح‌های ارزان‌تر ضد پهپاد کیف را اعلام کرد. بسیاری از متحدان آمریکا اکنون به دنبال طرح B هستند.

هر رهگیر THAAD اساسا با دست، قطعه به قطعه، در یک مرکز تولید لاکهید مارتین در تروی، آلاباما مونتاژ می شود. لاکهید با استناد به نگرانی‌های امنیتی ملی از ارائه تور در کارخانه خودداری کرد، اما عکس‌های داخل کارخانه نشان می‌دهد که چرا تولید این کارخانه بسیار زمان‌بر و گران است. ردیف‌هایی از موشک‌های مونتاژ شده در سطح زمین قرار گرفته‌اند و فضای داخلی نیمه باز آن‌ها هزارتوی لوله‌ها، مدارها، سیم‌ها و حسگرها را در معرض دید قرار می‌دهد. کارمندان روی صندلی های چرخدار در کنار موشک ها می نشینند و قطعات جدید را با زحمت به هم متصل می کنند.

اگر یک اتصال معیوب باشد، یا یک برد مدار بد باشد، نتیجه بدتر از بی فایده است - یک رهگیر که از دست می‌دهد فقط هدر نیست، بلکه فرصتی تلف شده برای نجات جان انسان‌ها است. قیمت هر موشک حدود 12 میلیون دلار است.

همانطور که مونتاژ ممکن است پیچیده باشد، کارخانه لاکهید در تروی در واقع یکی از ساده‌ترین بخش‌های زنجیره تولید THAAD است. پایگاه صنعتی پشت THAAD به صدها تامین کننده باز می گردد که ریزتراشه ها، حسگرهای مادون قرمز، موتورهای موشک و پیشرانه سوخت تخصصی را ارائه می کنند. ساختن این اکوسیستم صنعتی تقریبا به اندازه اختراع موشکی که بتواند موشک را مورد اصابت قرار دهد پیچیده بود. این پیچیدگی سال ها مانع تولید THAAD شد.

به عنوان مثال، در سال 2016، یک تامین کننده شخص ثالث فرآیند تولید کانکتوری را تغییر داد که بدون اطلاع به لاکهید مارتین وارد THAAD شد. این امر باعث ایجاد مشکلاتی شد که تولید THAAD را برای ماه ها متوقف کرد.

برای پیچیده تر کردن مسائل، THAAD در نوعی هزارتوی بوروکراتیک متولد شد که به نظر می رسد تنها پنتاگون قادر به ایجاد آن است. خود این موشک توسط شعبه پنتاگون ساخته و خریداری شد که برای سرعت بخشیدن به نوآوری موشکی با فناوری پیشرفته ایجاد شد و در سال 2002 توسط دولت جورج دبلیو بوش به آژانس دفاع موشکی تغییر نام داد. اما هنگامی که آژانس رهگیرهای THAAD را طراحی و خریداری کرد، آنها را برای عملیات به ارتش تحویل داد.

این امر از همان ابتدا تنش حل نشده ای را در سیستم تاد ایجاد کرد، به گونه ای که ذخایر را محدود می کرد: آژانس دفاع موشکی با بودجه زیادی کار می کرد. ارتش عادت داشت که سکه ها را نیشگون بگیرد.

سرلشکر فراری، که بر تدارکات THAAD برای ارتش نظارت داشت، به من گفت که ارتش در برابر ریختن پول به برنامه THAAD به دلیل هزینه آن مقاومت نشان می دهد. زمانی که MDA لایحه THAADهای جدید را به ارتش ارائه کرد، او خراشید. فراری گفت: "تو می گویی: رفیق، می دانی، من اینجا هستم و در مک دونالد غذا می خورم، و تو در رستوران سه ستاره میشلن، درست است؟ مثل اینکه، من نمی توانم این هزینه را بپردازم، درست است؟ و این تنش بود." ارتش از آن زمان برای به عهده گرفتن هزینه های بالای THAAD تلاش کرده است.

بر اساس گزارش دفتر پاسخگویی دولت، کار تعمیر و نگهداری باتری THAAD مستقر در گوام به جای آشیانه مناسب، در زیر یک برزنت انجام شد.

خرید موشک‌های رهگیر نیز طی سال‌ها به دلیل مأموریت استراتژیک زیربنایی تاد که فقط برای محافظت در برابر اولین گلوله مورد نیاز بود، مانع شد. این استفاده کوتاه مدت، ذخیره عظیم موشک های گران قیمت را توجیه نمی کرد. اولین مفهوم Salvo در خرید THAAD زمانی ساخته شد که پنتاگون خط مقدم برنامه اکتساب موشک را تنظیم کرد، حتی زمانی که THAAD به عنوان قطعه اصلی سپر دفاع از میهن برای کشورهای خارجی تبلیغ می شد.

خطوط پایه برنامه را می‌توان در طول سال‌ها مورد بازبینی قرار داد، اما آنها تمایل دارند که اینرسی پایدار را به دست آورند که ادامه دارد. این تصویر ارائه شده توسط نیروی هوایی ایالات متحده، ایستگاه پرتاب ترمینال دفاع منطقه ای در ارتفاع بالا (THAAD) ارتش ایالات متحده را نشان می دهد که در حال آماده شدن برای بارگیری بر روی یک اسکادران حمل و نقل هوایی چهارم C-17 Globemaster III در فورت بلیس، تگزاس، 23 فوریه 2019 است. (Staff Airlift Sgt./D.S. پس از سال 2011، زمانی که کنگره و کاخ سفید اوباما بر سر بودجه اختلاف داشتند، خرید THAAD محدودتر شد.

کنگره طرحی برای کاهش بودجه به نام «تصرف» ابداع کرده بود که قرار بود یک ابزار چانه‌زنی رادیکال باشد و کاهش هزینه‌های پنتاگون را اعمال کند که کاخ سفید آن را غیرقابل قبول می‌داند. اما مذاکرات شکست خورد و توقیف فرا رسید.

فرانک کندال بر خرید تسلیحات در پنتاگون در دوره توقیف نظارت داشت. او چندین ماه از هر سال را به جلسات تجارت اسب دوانی در میان شاخه‌های نظامی و دفاتر مختلف زیر نظر وزیر دفاع که برای پول در بودجه سالانه مبارزه می‌کردند، می‌گذراند. هر شاخه نظامی بودجه ایده آل خود را در ماه ژوئن ارائه کرد. هر سرویسی یک لیست آرزو داشت، اما هیچ وقت پول کافی برای رفت و آمد وجود نداشت. شاخه های خدماتی تمایل داشتند برای سیستم های تسلیحاتی برتر خود مانند جت های جنگنده، تانک ها و ناوشکن ها بجنگند.

در بهترین سناریو، ذخایر موشک به عنوان اولویت پایین تری در نظر گرفته شد. بیشتر اوقات، آنها به عنوان بهترین خط بودجه برای کاهش قیمت در نظر گرفته می شدند تا بتوانند پلتفرم های گران تر را تهیه کنند. شماره گیری یا کاهش تعداد موشک های خریداری شده در یک سال معین آسان بود، و آنها را به هدفی برای بریدگی تبدیل می کرد.

کندال به من گفت: "می‌توانی آن را کمی تکه تکه کنی. مثل بریدن سالامی است، درست است؟ تو کمی آن را کوتاه کنی، کمی پول بگیری." مهمات چیزهایی هستند که مردم آنقدرها برایشان مبارزه نمی کنند.»

انبار THAAD ایالات متحده در طول سالیان متمادی به صورت قطره ای آهسته ساخته شد. بر اساس اسناد تدارکات پنتاگون، تا سال 2014، ایالات متحده 48 رهگیر THAAD داشت. در سال مالی 2015، تنها سه موشک تاد به MDA تحویل داده شد. سال بعد، 43 موشک دیگر تحویل داده شد. با توجه به اسناد تدارکاتی که نشان می‌داد واقعا چند رهگیر تحویل داده شده است (573 مورد سفارش داده شده بود) تا سال 2022، ایالات متحده یک انبار تقریبا 460 رهگیر THAAD ساخته بود.

در فوریه همان سال ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه به اوکراین حمله کرد.

جریان موشک ها به اوکراین به طور جدی در اواخر سال 2021 آغاز شد، زمانی که سازمان های اطلاعاتی ایالات متحده احساس کردند که پوتین ممکن است نیروهای خود را برای تهاجم جمع آوری کند. در سال های بعد، ایالات متحده موشک های جاولین، رهگیرهای پاتریوت، موشک های TOW، موشک های استینگر و مهمات دیگر را به این کشور ارسال کرد. تاد هرگز در اختیار اوکراینی ها قرار نگرفت، اما جنگ باعث از بین رفتن ذخایر رهگیرهای پاتریوت شد که بخشی جدایی ناپذیر از همان سپر دفاعی چندلایه هستند.

دولت بایدن حرکت موشک‌ها به اوکراین را با استفاده از تکنیک جدیدی به نام «مرجع کاهش ریاست‌جمهوری»، یک قانون مبهم برای انتقال تسلیحات که در دهه 1960 وضع شد، تنظیم کرد. سیستم PDA در ابتدا برای انتقال مقادیر کمی از تجهیزات از ایالات متحده به متحدانش طراحی شده بود و در هر سال حدود 100 میلیون دلار مواد را انتقال می داد. در سال 2022، کنگره این سقف را به 11 میلیارد دلار افزایش داد و سپس دوباره آن را به 14.5 میلیارد دلار در سال بعد افزایش داد.

[ بخوانید: اوکراین ممکن است تنها متحد مورد نیاز آمریکا باشد]

PDA وسیله نقلیه ناقصی برای انتقال تسلیحات گسترده بود. این سیستم دارای مکانیسم رسمی برای اطمینان از اینکه ذخایر موشکی ایالات متحده با همان سرعتی که کاهش می‌یابد دوباره پر می‌شوند، نبود. پنتاگون با عجله کمیته جدیدی را برای نظارت بر ارسال تسلیحات به اوکراین به نام کارگروه وزارت متقابل ایجاد کرد. هنگامی که دفتر پاسخگویی دولت از پنتاگون خواست تا دستورالعمل های رسمی برای ارسال موشک به اوکراین ارائه کند، به جای ارائه یک سند سیاست دقیق، معاون وزیر دفاع در امور سیاست مجموعه ای از چهار اسلاید ارائه کرد.

در سپتامبر 2023، مقامات پنتاگون نگران میزان کاهش ذخایر ایالات متحده بودند. به گفته GAO، گروه کاری وزارت متقابل سیاست جدیدی را در آن ماه اتخاذ کرد که برنامه‌ریزان پنتاگون را ملزم می‌کرد تا در نظر بگیرند که آیا کنگره پول کافی برای پر کردن انبارها قبل از ارسال محموله‌های جدید به اوکراین فراهم کرده است یا خیر. در ژانویه 2024، پنتاگون محموله ها را تحت برنامه PDA متوقف کرد تا زمانی که کنگره بتواند پولی را برای جایگزینی آنچه ارسال شده بود فراهم کند.

کنگره سرانجام در آوریل 13.4 میلیارد دلار بودجه تکمیلی را تصویب کرد و محموله‌های PDA از سر گرفته شد.

در همین حال، پس از حمله وحشیانه حماس و گروگان گرفتن بیش از 200 گروگان، مهمات بیشتری در اکتبر 2023 به سمت اسرائیل سرازیر شد و اسرائیل با حمله به غزه پاسخ داد. دولت بایدن سیستم جدیدی را برای انتقال تسلیحات به اسرائیل راه اندازی کرده بود و عمدتا از PDA اجتناب می کرد. به گفته دفتر بازرس کل پنتاگون، در شش ماه اول این تلاش، ایالات متحده 42 مهمات به اسرائیل تحویل داده است که در مجموع حدود 4 میلیون مهمات است. این همه چیز از گلوله های توپخانه گرفته تا موشک های هدایت شونده را پوشش می داد.

در سال 2024، یک سرهنگ جوان ذخیره ارتش به نام ساندرا توماس وارد واشنگتن شد تا شغل جدیدی را به عنوان رئیس پایگاه صنعتی دفاعی در دفتر ستاد مشترک ارتش آغاز کند. تخلیه موشک ها و مهمات، تا آن زمان، یک مسئله فوری بود. توماس به من گفت: "گروه های کاری مهمات ایستادند. این چیزی است که روزی یک بار به ژنرال های مختلف اطلاع رسانی می شد."