توپ ها و درخشش پس از بحران: "چیزهای خوب واقعا از گذراندن دوران سخت با هم به دست می آیند"

برای میشل جوی، خواننده گروه Cannons، یادگیری زندگی با درد احساس جدیدی نبود. به عنوان یک دونده دو و میدانی در دوران کودکی خود در فلوریدا، پدر و مربی او به او آموختند که ناراحتی صرفا عامل ضروری برای رسیدن به برتری است. با همان نظم بدنی، او سال 2024 را با گروهش پشت سر گذاشت و تقریبا 12 ماه تور بدون وقفه را پس از موفقیت آلبوم Heartbeat Highway به پایان رساند.

با این حال، در پشت صحنه و در میان یک طلاق دردناک، میشل شروع به نادیده گرفتن نشانه‌های فروپاشی بدنش کرد: خستگی شدید و مه مغزی آنقدر شدید که انجام کارهای ساده مانند آرایش کردن قبل از رفتن روی صحنه به یک اودیسه طاقت‌فرسا تبدیل شد. پس از بازگشت به کالیفرنیا، تشخیص داده شد که او به کم خونی بسیار حاد مبتلا شده است که مغز او را از اکسیژن محروم می کند و او را مجبور می کند تحت درمان جراحی قرار گیرد و کاملا متوقف شود.

آن مکث اجباری، که شتاب یک گروه با بیش از یک میلیارد استریم و یک کار حرفه ای 10 ساله را تهدید می کرد، در نهایت به یک پناهگاه عاطفی تبدیل شد. در حالی که میشل بهبودی خود را آغاز کرد، رایان کلافام و پل دیویس به ساخت دموها ادامه دادند و حتی اشعاری را با صدای او نوشتند و ثابت کردند که گروه به یک خانواده انتخابی واقعی تبدیل شده است که قادر به حمایت از او در آسیب پذیرترین لحظه اش است.

از آن کاتارسیس جمعی، همه چیز می درخشد، پنجمین آلبوم استودیویی سه گانه لس آنجلس - اثری که به هیچ وجه شبیه بقیه گروه های خسته به نظر نمی رسد، درخشان ترین، رقصانه ترین و رهایی بخش ترین اختراع حرفه ای آنها را نشان می دهد. پس از آن تور موفق Afterglow در نیمه اول سال دنبال شد و اکنون آنها در حال آماده شدن برای پایان دادن به سال با بیش از دوجین کنسرت در سراسر ایالات متحده و چند قرار در مکزیک برای پایان دادن به این دوران هستند.

میشل جوی، رایان کلافام و پل دیویس از طریق یک تماس ویدیویی از کالیفرنیا با EL PAÍS در مورد محدودیت‌های بدن، همدستی خلاقانه در استودیو، و اینکه چگونه موسیقی نور را در زمانی که بیشتر به آن نیاز داشتند، به آنها بازگرداند صحبت کردند. سوال چند ماهی از انتشار آخرین آلبوم شما می گذرد. آیا معنای آهنگ ها برای شما تغییر کرده است؟ میشل جوی. بزرگترین تغییر فقط آوردن آلبوم جدید به برنامه زنده و دیدن واکنش مردم است و فوق العاده بود.

احساس می‌کنم آهنگ‌های جدید آنقدر در مجموعه ما جا می‌شوند که مجموعه زنده ما را به سطح متفاوتی رسانده است که هیجان‌انگیز و سرگرم‌کننده است. مردم هر شب این کلمات را می خوانند، بنابراین این بزرگترین تغییر از زمان انتشار بوده است. س. بعد از اینکه تور Heartbeat Highway چنین آسیبی به سلامتی شما زد، آیا بازگشت به صحنه امسال مانند یک بازگشت پیروزمندانه بود؟ M. J. حتما! من می توانم بگویم که ما روندهای بهداشتی کمی را پشت سر گذاشتیم. اول، بعد از تور Heartbeat Highway، مدتی از کار خارج شدم، جراحی و کارهای مختلف انجام دادم.

بچه ها همه چیز را با آلبوم ما ادامه دادند در حالی که من سلامتی خود را دوباره به دست آوردم. سپس به تور رفتیم و پل نیاز به جراحی داشت. من و رایان گفتیم: "بیایید نمایش را ادامه دهیم و مطمئن شویم که همه چیز را با هم نگه داریم تا زمانی که پل بهبود یابد." حالا بالاخره همه با هم هستیم، احساس خوبی داریم و نمایش ها به خوبی پیش می روند. امیدوارم بتوانیم این تور را با قدرت به پایان برسانیم. س. قسمت اول تور در کنار باب موزس در مکان های عظیمی مانند Red Rocks و Hollywood Bowl بود. با نگاهی به آن کنسرت ها، آیا فکر می کنید که این بزرگترین و جاه طلبانه ترین تور دوران حرفه ای شما بوده است؟ M. J. بله، قطعا.

ما می خواهیم به زودی به برخی از آن مکان ها برگردیم، زیرا نیمی از تور بدون پل بودیم، زیرا او خیلی زود مصدوم شد. ما خیلی لذت بردیم، اما هنوز شبیه توپ نیست. هر سه ما باید آنجا باشیم تا احساس خوبی داشته باشیم. س. پل، برای شما چطور بود که نتوانستید آن نمایش ها را بازی کنید؟ پل دیویس: در واقع سخت بود. اما من در نقطه ای بودم که از نظر بدنی نمی توانستم بازی کنم، بنابراین قابل درک بود. اگرچه خیلی سریع برگشتم و بقیه تور را یک ماه بعد به پایان رساندم. س

میشل، در حالی که شما در حال استراحت بودید، رایان و پل با در نظر داشتن شما، اشعار آهنگ Everything Glows را ساختند. چه حسی داشتید وقتی فهمیدید که هم گروه‌هایتان کاملا درک می‌کنند که شما چه می‌گذرانید؟ M. J. احساس فوق العاده ای داشت. بعد از عمل جراحی، شش هفته بدون اینکه قادر به حرکت باشم سپری کردم. من ADHD دارم، بنابراین ماندن در یک مکان به مدت شش هفته از نظر روانی وحشتناک بود. می خواستم بیرون بروم و روی چیزها کار کنم. این خیلی راحت بود که می دانستم ادامه می دهند و من را خیلی خوب می شناسند.

آن‌ها اشعاری نوشتند که احساس می‌کردند من می‌خواهم خودم بنویسم، و چیزهایی را به تصویر می‌کشند که دوستشان دارم که حتی فکرش را هم نمی‌کردم، زیرا وقتی استرس دارید، ذهنتان از حد می‌گذرد. شنیدن آن برای اولین بار تجربه بسیار جالبی بود. س. آیا می گویید رابطه بین شما سه نفر تاثیر اصلی بر این آلبوم بوده است؟ M. J. بله. وقتی می‌خواستیم آلبوم را کنار هم بگذاریم و به اشتراک همه آهنگ‌ها فکر کنیم، دقیقا این بود که از زمان‌های تاریک و پر استرس، نوری پدیدار می‌شود. یک چیز خوب همیشه می تواند از آن بیرون بیاید.

به عنوان یک گروه، ما در 12 یا 13 سال گذشته با هم چیزهای زیادی را پشت سر گذاشته ایم. هر بار که سرمان را بالا نگه داشته ایم و به خوبی ارتباط برقرار کرده ایم، بر لحظات بسیار استرس زا غلبه کرده ایم و حتی به مکان های زیباتری رسیده ایم. س. وقتی با هم به عنوان یک واحد فیزیکی به استودیو بازگشتید، چه چیزی در شیمی گروه در مقایسه با نحوه کار قبلی شما تغییر کرد؟ M. J. اعتماد به توانایی‌های یکدیگر و آنچه که هر فرد روی میز می‌آورد، با هر آلبوم افزایش می‌یابد.

شیمی ما بهتر می شود، و هر بار بیشتر و بیشتر می دانیم که حرکت صحیح در یک آهنگ چیست، بدون اینکه مجبور باشیم آنقدر به یکدیگر توضیح دهیم. بیشتر شبیه یک خانواده است س. در Light as a Feather، از یک دهانه نرم به یک سرود رقص در مورد رقصیدن به تنهایی پس از جدایی می روید. چقدر رهایی بخش بود که آن دلشکستگی را به یک کاتارسیس قابل رقص تبدیل کنیم؟ M. J. احساس خوبی دارد.

من احساس می‌کنم بسیاری از آهنگ‌های مورد علاقه‌ام این کار را می‌کنند: آن‌ها دلشکستگی را به احساسی تبدیل می‌کنند که باعث می‌شود فکر کنید، "می‌دانی چیست؟ من باید از آن عبور کنم، به خودم افتخار می‌کنم که هنوز اینجا هستم، و از زندگی‌ام لذت خواهم برد." این ها آهنگ هایی هستند که می خواهید به آنها ادامه دهید. س. یکی دیگر از آهنگ‌های ضبط شده، This Nights، به این موضوع می‌پردازد که چگونه بودن روی صحنه گاهی اوقات باعث می‌شود فرد احساس کند حرفه‌اش را بلعیده است. اکنون که بهبود یافته اید و در این مرحله از تور حضور دارید، چگونه رابطه خود را با کانون توجه و مردم هدایت می کنید؟ M. J. ما به طور فزاینده ای محدودیت های خود را می شناسیم.

وقتی تور را شروع کردیم، قبلا هرگز آن را انجام نداده بودیم، بنابراین نمی‌دانستیم چند برنامه متوالی به دلیل باتری اجتماعی ما برای ما خوب است. حضور در صحنه یک تبادل واقعی انرژی است و من هرگز نمی‌خواهم به آنجا بروم و 50% بدهم. احساس می‌کنم مردم ماه‌ها برای این نمایش‌ها هیجان‌زده می‌شوند، مرخصی می‌گیرند، پرواز می‌کنند، شب‌های عاشقانه برنامه‌ریزی می‌کنند و حتی در کنسرت‌های Cannons نامزدی می‌کنند، بنابراین می‌خواهم همه چیز را به آنها بدهم. ما آموخته ایم که سه تا چهار نمایش پشت سر هم حد ما برای ارائه 100٪ است.

یادگیری محدودیت‌های شخصی‌ام در دوران فرسودگی شغلی به من کمک کرد تا برای هوادارانمان بهتر ظاهر شوم. س. صحبت از طرفداران شد، آیا داستانی با یک طرفدار دارید که روی شما اثر گذاشته باشد؟ رایان کلافام. بله، همیشه. یک مورد اخیر در واقع بسیار غم انگیز است. آخرین باری که در اوکلاهاما بازی کردیم - جایی که فردا به آنجا می رویم - برای صرف غذا در یک رستوران تایلندی توقف کردم و این طرفداران اتفاقا آنجا بودند و آنها به اندازه کافی لطف کردند و هزینه غذای ما را پرداخت کردند.

من از یکی از دوستانش پیامی دریافت کردم که می گفت آن دختر واقعا فوت کرده است، موسیقی ما چقدر در زندگی او نقش داشته است و قرار است فردا به برنامه ای که داریم بیاید. وقتی جوان هستید، واقعا به این فکر نمی کنید که چگونه موسیقی می تواند بر زندگی یک نفر تأثیر بگذارد و آنها را در دوران سخت نجات دهد. بسیار معنادار است M. J. من هم همین احساس را دارم.

یادم می‌آید وقتی کواچلا را می‌نواختیم، با کسی آشنا شدیم که شوهرش به ما گفت: «همسرم اخیرا درگذشت و شما بچه‌ها تنها گروهی بودید که هر دوی ما دوستش داشتیم؛ همه آهنگ‌های شما باعث می‌شود که او به من بازگردد.» احساس زیبایی است که بفهمیم موسیقی ما بسیار بزرگتر از آن چیزی است که تا به حال تصور می کردیم. س. شما اشاره کرده اید که همه چیز می درخشد به خاطر آوردن ما از نور است. چگونه آن مفهوم نور در بهبودی شخصی گروه منعکس می شود؟ M. J.

من فکر می‌کنم این اطمینان کلی است که چیزهای خوب واقعا از گذراندن لحظات سخت، تاریک و پیچیده با هم، بودن در کنار یکدیگر، حمایت از یکدیگر و ایجاد فضا برای هر چیزی که هر فرد از سر می‌گذرد ناشی می‌شود. ما دوست نداریم موسیقی بنویسیم که باعث شود مردم با احساس وحشتناک یا افسرده کنار بروند. ما همراه با شنونده احساسات غمگین یا استرس زا را پشت سر می گذاریم، اما سعی می کنیم آنها را به جایی برسانیم که احساس کنند اشکالی ندارد که چنین احساسی داشته باشند و به او بفهمانیم که تنها نیستند.

برای دریافت اخبار بیشتر به زبان انگلیسی از EL PAÍS USA Edition در خبرنامه هفتگی ما ثبت نام کنید