تکه های گل 11000 ساله آزمایش های اولیه در سفال سازی را نشان می دهد

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

مدت‌ها قبل از اینکه سفالگری در جنوب غربی آسیا رایج شود، مردمی که در کنار دجله علیا زندگی می‌کردند روش‌هایی را برای تبدیل خاک رس به ظرف آزمایش می‌کردند.

مطالعه ای که در Antiquity منتشر شده است، قطعات تقریبا 11000 ساله را از Çemka Höyük در جنوب شرقی ترکیه بررسی می کند و مجموعه متنوعی از پوشش های سفالی، ظروف و ظروف را نشان می دهد.

یافته‌ها نشان می‌دهد که توسعه سفال شامل دوره‌ای از آزمایش است که در طی آن جوامع بدون استفاده از ظروف سرامیکی برای استفاده معمول، امکانات مواد را کشف کردند.

این تحقیق پروفسور رانا اوزبال و دانشجوی دکترا ماریا دغمه چی از گروه باستان شناسی و تاریخ هنر دانشگاه کوچ، استادیار ارگول کوداش از دانشگاه ماردین آرتوکلو و ناتالیا پتروا از موسسه باستان شناسی آکادمی علوم روسیه را گرد هم می آورد.

سفالگری در حدود 7000 سال قبل از میلاد، بیش از 2000 سال پس از ظهور اولین روستاها، در آسیای جنوب غربی رواج یافت. بنابراین باستان شناسان از دوره قبل به عنوان نوسنگی پیش از سفال یاد می کنند. با این حال این نامگذاری به این معنی نیست که مردم با ساخت ظروف سفالی ناآشنا بودند.

در Çemka Höyük، سکونتگاهی در استان ماردین که بین سال‌های 10800 تا 8700 قبل از میلاد اشغال شده بود، کاوش‌های نجات 46 قطعه سفالی با حرارت کم را کشف کردند که گمان می‌رود نشان دهنده نه شیء باشد. محققان قطعات هشت مورد از این قطعات را با جزئیات بررسی کردند.

این یافته ها از سطح ساختمان مربوط به حدود 9350 سال قبل از میلاد بدست آمدند و آنها را در میان اولین ظروف سفالی پخته شده در جنوب غربی آسیا قرار داد.

این تیم از میکروسکوپ دوچشمی و پتروگرافی، در کنار آنالیز پراش اشعه ایکس برای بررسی چگونگی ساخته شدن و گرم شدن اجسام استفاده کردند.

تغییرات در کانی‌های خاک رس نشان می‌دهد که در دمای حدودا 600-700 درجه سانتی‌گراد (1112-1292 درجه فارنهایت) شلیک می‌شود، احتمالا در یک آتش باز کنترل‌شده. شواهد از شلیک عمدی به جای قرار گرفتن تصادفی در معرض گرما حمایت می کنند. این تغییرات حرارتی برگشت ناپذیر، قطعات را از خاک رس خشک شده متمایز می کند و آنها را به عنوان سرامیک معرفی می کند.

اشیاء همچنین چندین رویکرد را برای ساخت ظرف نشان می دهند. برخی از قطعات به نظر می رسد که پوشش های سفالی را در اطراف اجسام بیضی شکل ساخته شده از مواد آلی تشکیل داده اند. دیگری ممکن است به ظرفی که از مواد دیگری ساخته شده است وصل شده باشد تا ظرفیت آن را افزایش دهد. سوراخ‌های این قطعه می‌توانست یک بند ناف را نگه داشته باشد، احتمالا برای محکم کردن یک درب.

قطعات دیگر از ظروف ساخته شده با اتصال تخته های سفالی به دست آمد. مخلوط‌های رسی آن‌ها حاوی مقادیر مختلفی از مواد گیاهی خرد شده بود و فضولات حیوانات در دو مثال شناسایی شد.

خاک رس قبلا برای ساکنان Çemka Höyük آشنا بود و از آن برای پوشش دیوارهای سنگی استفاده می کردند. تنوع یافته‌ها نشان می‌دهد که این دانش نقطه شروعی برای کاوش در کاربردهای بیشتر است.

این مجموعه به جای مستندسازی یک سنت تثبیت شده سفالگری، یک مرحله آزمایشی را به تصویر می کشد. مردم اشکال مختلف، مخلوط‌های خاک رس و تکنیک‌های ساختمانی، از جمله ترکیب خاک رس با مواد دیگر را آزمایش می‌کردند.

این مطالعه این اشیاء را در یک گزارش گسترده تر از تغییرات تکنولوژیکی قرار می دهد: توانایی ساخت یک ماده جدید به طور خودکار منجر به پذیرش گسترده آن نمی شود. ظروف سرامیکی نیز باید متناسب با فعالیت‌های روزمره، شیوه‌های موجود و ترجیحات جامعه باشند.

Çemka Höyük شواهدی از این اکتشاف اولیه را حفظ کرده است و به توضیح چگونگی تبدیل شدن خاک رس به تدریج به ماده ای برای ظروف مدت ها قبل از اینکه سفال زندگی روزمره را در سراسر منطقه تغییر دهد کمک می کند.

Ergül Kodaş و همکاران، درک اولین تلاش در سفالگری: ظروف اولیه پخته شده در Çemka Höyük، باستان (2026). DOI: 10.15184/aqy.2026.10371

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →