تیلور سوئیفت در سخنرانی تالار مشاهیر نشویل می گوید: «هیچ انجمن موسیقی مانند این وجود ندارد»

تیلور سویفت هنگام سخنرانی پذیرش در تالار مشاهیر ترانه سرایان نشویل نوستالژیک شد. این سوپراستار پس از جذب براد پیزلی به جوانترین عضو این موسسه تبدیل شد.

سوئیفت از لینی ویلسون به خاطر اجرای کم‌رنگ «داستان عشق» تشکر کرد و حتی پیزلی، همکار سابقش در تور را به تمسخر گرفت. او قبل از اینکه دلیل آن را برای مخاطبان پر ستاره در مرکز شهر موسیقی فاش کند، به خواننده کانتری گفت: «ما از سال 2007 بیگانه بودیم. سوئیفت گفت: "او یک شوخی تور را خیلی دور کرد، تمام اتوبوس تور من را با هزاران جیرجیرک زنده پر کرد. ماه ها نمی توانستم بخوابم. تمام شب به خرید یک مارمولک خانگی فکر می کردم تا مشکل را ریشه کن کنم."

در طول سخنرانی خود، خواننده و ترانه سرا در مورد زمان خود در نشویل، جایی که حرفه داستانی خود را به عنوان یک خواننده و ترانه سرا آغاز کرد، منعکس شد و لیز رز، تهیه کننده، ناتان چپمن، که روی اولین آلبوم او کار می کرد، فریاد زد.

می توانید سخنرانی کامل پذیرش سویفت را در زیر بخوانید.

بنابراین بسیار مفتخرم که به تالار مشاهیر ترانه سرایان نشویل راه پیدا کردم. من خبر را دریافت کردم و فقط به کلمات خیره شده بودم. به نشویل خیره شده بودم. من فقط مثل "وای، این دیوانه است." و سپس به نوعی به چند کلمه اشاره کردم که تأثیر شدیدی بر زندگی من داشته است. اولی «نشویل» است، دومی «ترانه سرا». و آخرین مورد، "شهرت". من می خواهم با ترانه سراها شروع کنم و تاثیری که این کلمه بر زندگی من داشته است را بسط دهم.

من از کودکی شروع به نوشتن آهنگ کردم و از همان زمان که اولین آهنگم را نوشتم می دانستم که حتی اگر این آهنگ شغلی من نباشد، علاقه من خواهد بود. این چیزی خواهد بود که من تمام زندگی ام را حول آن متمرکز کردم. نشویل جایی است که در رویاهای دوران راهنماییم به آن رفتم. این جایی بود که تمام خردی که می خواستم به دست بیاورم در یک مکان وجود داشت. تمام درس هایی که می خواستم یاد بگیرم در این مکان جادویی برای من وجود داشت. و در نهایت تمام اینها و بیشتر بود. در نهایت همه چیز بود.

شهرت، این به نوعی محصول جانبی عشق من به موسیقی است. به نوعی مانند ترانه سرا به علاوه نشویل برابر با شهرت است. به همین دلیل است که بسیاری از مردم کلمات موسیقی من را می دانند، که بسیار عالی است. همچنین به همین دلیل است که این دوزهای تصادفی روزانه هرج و مرج وجود دارد که هر چند وقت یکبار و هر چند ساعت یکبار در زندگی من ظاهر می شود. این می تواند یک جور عجیب باشد، اما من ابزارهایی در ذهنم دارم که به من کمک می کند تا زمانی که زندگی خیلی عجیب به نظر می رسد به شمال واقعی برگردم.

انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

این ابزارها خاطرات من و خاطراتی هستند که اغلب زمانی که نیاز دارم به خاطر آوردن عادی بودن چیست و چرا این کار را انجام می‌دهم برگردم از آنها بازدید می‌کنم. به زمانی فکر می کنم که برای اولین بار به نشویل رفتم و شروع به نوشتن در Music Row کردم. من به اندازه کافی خوش شانس بودم که زمانی که 14 ساله بودم با انتشارات سونی قرارداد انتشاری بستم و فقط به زمین زدم. هر روز شروع به نوشتن کردم. خیلی چیزها یاد گرفتم من مثل یک اسفنج بودم و موهایم واقعا مجعد است و زرد بود، بنابراین من هم شبیه اسفنج بودم. اما با تکرار یاد گرفتم.

من فکر می‌کنم وقتی یک حرفه را بارها و بارها انجام می‌دهید، واقعا یاد می‌گیرید و این کاری است که ترانه سرایان باشکوهی که در این شهر شگفت‌انگیز کار می‌کنند، انجام می‌دهند. هیچ جامعه موسیقی مانند این انجمن موسیقی وجود ندارد. من می دانم. من همه انجمن ها را بررسی کردم. هیچ کس آن را انجام نمی دهد.

خیلی چیزها یاد گرفتم من یاد گرفتم که چگونه وقتی در وسط یک جلسه هستید، از یک بلوک خلاق عبور کنم. آیا قرار است زیر این تونل بزنیم؟ آیا ما قصد داریم از آن دزدی کنیم؟ یاد گرفتم که چه ایده هایی ارزش جنگیدن دارند، چه ایده هایی ارزش رها کردن و رفتن به ایده بعدی را دارند. من یاد گرفتم که چگونه می توانم وقتی نویسنده همکار شما خماری دارد یا زمانی که باید قبل از نوشتن چیزی در مورد طلاق خود برای مدت طولانی صحبت کند، کنار بیایم.

زیرا چیزی که من یاد گرفتم این بود که ترانه سراها، اگرچه توانایی مافوق بشری برای درک و تفسیر شرایط انسانی و سطوح جنون آمیز همدلی را دارند، اما آنها نیز فقط مردم هستند. و آن‌ها افرادی هستند که به طرق مختلف مرا بزرگ کردند و در طول دوران رشدم راهنماییم کردند. مطالب مرتبط در اینجا به 20 سال «تیلور سوئیفت» آمده است. تیلور سویفت «سرنوشت اوفلیا» را برای اولین بار به صورت زنده در مراسم گالا موزه آکادمی اجرا می‌کند. نامزدهای جایزه گرمی 2027 برای آهنگ سال باید عمدتا زن باشند

یکی از خاطراتی که در روزهای خوب و بد زیاد مرور می‌کنم، چون احساس راحتی می‌کنم، این است که در دو ساختمان مورد علاقه‌ام زیاد می‌نوشتم. من دو مکان مورد علاقه داشتم که بیشتر از همه دوست داشتم بنویسم. اولین آن سالن آتش سونی بود زیرا می‌توانستید نویسندگان دیگر را از میان دیوارها بشنوید و من فقط دوست داشتم وانمود کنم که در ساختمان بریل هستم. و سپس مورد علاقه من مکانی بود به نام جودی ویلیامز موزیک، یک شرکت انتشاراتی مستقل که در خانه کوچکی از صنعتگران قرار داشت. فرض کنید سال در این خاطره مانند سال 2005 است.

مادرم مرا از دبیرستان هندرسونویل می‌برد، مرا به مرکز شهر می‌برد و پیاده می‌کرد و من جلوی موسیقی جودی ویلیامز می‌کوبیدم و به کاترین که در جبهه کار می‌کرد می‌گفتم «سلام» و گاهی دوست پسرش اریک برای ملاقات آنجا بود. همه چیز برای آنها عالی پیش رفته است. آنها دو فرزند دارند که 20 سال است ازدواج کرده اند. نام کامل او اریک چرچ است، فقط برای وضوح.

اما بعد از پله‌ها بالا می‌رفتم و روی کاناپه جلوی لیز رز در این اتاق که قرمز رنگ شده بود پایین می‌رفتم. و من می خواهم بگویم، "لیز، امروز در مدرسه این اتفاق افتاد. من یک قلاب دارم که می خواهم دوستش داشته باشم، می دانید، شما باید این چیز را بنویسید." و او دفترچه اش را می گرفت و ما خیلی سریع می نوشتیم. وقتی آهنگ را تمام کردیم، به نوعی از پشت این خانه بیرون رفتم و به حیاط پشتی رفتم، جایی که یک آلونک باغ وجود داشت. و در آن سوله باغ یک استودیوی یک نفره بود که تهیه کننده دمو مورد علاقه جودی ویلیامز موزیک، ناتان چپمن، در حال ساخت دموها بود.

من می دویدم و ناتان تک تک سازها را روی این دموها می زد و او موسیقی من را چنان شهودی تفسیر می کرد که بعدا برای تولید کل آلبوم اولم برای او مبارزه می کردم. و این اولین آلبوم ما بود، هر دوی ما. و من شوکه و متحیر شدم از اینکه می گویم تا چند روز پیش، آن آلبوم 20 ساله است. من بسیار خوش شانس بودم که توانستم ژانر راپ بزنم و به جهان سفر کنم و با افراد مختلف و به روش های مختلف بنویسم.

و تنها دلیلی که توانستم چنین مهارتی را در فرآیند خلاقیت خود داشته باشم به دلیل اصول و پایه ای است که اینجا در نشویل یاد گرفتم. و وقتی به تک تک افرادی که می شناسم درباره چیزهایی که اینجا داریم می گویم، هرگز فراموش نمی کنم. و من بسیار مفتخرم که وارد این باشگاه مقدس شدم، به خصوص در این مقطع از زندگی ام.