تیم ملی آبی و سفید پس از آخرین باخت - آنالیز نیاز به پاسخگویی دارد، نه بهانه بیشتر

شکست 3-0 اسرائیل مقابل ایرلند این هفته نتیجه ناامیدکننده دیگری نبود. این عملکردی بود که سوالات جدی در مورد هدایت تیم ملی، آمادگی بازیکنان و در نهایت مسئولیت ران بن شیمون سرمربی و اتحادیه فوتبال اسرائیل ایجاد کرد. بن شیمون باید بلافاصله پس از شکست استعفا می داد.

اگر او تمایلی به کناره‌گیری نداشت، شینو زوآرتز، رئیس IFA باید تصمیم را به جای او می‌گرفت. ممکن است سخت به نظر برسد، اما زمانی فرا می‌رسد که مسئولیت‌پذیری باید معنایی داشته باشد. بن شیمون نتوانست تیمش را چه از نظر روحی و چه از نظر فیزیکی برای یک مسابقه بسیار مهم آماده کند. او می‌دانست که چه چیزی در خطر است، نه تنها از منظر ورزشی، بلکه با توجه به فضای سیاسی پیرامون بازی و خود کشور. اجازه ندهید کسی به شما بگوید که ورزش و سیاست با هم ترکیب نمی‌شوند.

آنها همیشه این کار را می کنند. سرمربی این مسئولیت را داشت که اطمینان حاصل کند که بازیکنانش برای چالش پیش رو کاملا آماده هستند. در عوض، اسرائیل کاملا ناآماده به نظر می‌رسید و نمایشی ارائه کرد که چیزی جز شرم‌آور نبود. خود بن شیمون نیز به این موضوع اذعان داشت. "ما باید واقعا خوب و دقیق به آنچه اشتباه رخ داد نگاه کنیم، و اگرچه ما واقعا برای این مسابقه آماده شدیم، اما باید مقصر آن باشم. ما سزاوار این همه انتقاد هستیم که در چند روز آینده به ما وارد خواهد شد."

من باید از همه به خاطر این موضوع عذرخواهی کنم.» چرا تیم در زمان شروع مسابقه اینقدر ناآماده به نظر می رسید؟ این سخنان قدرتمند مربی است، اما یک سوال واضح را نیز ایجاد می کند: اگر اسرائیل ظاهرا به این خوبی آماده شده بود، چگونه می توانست این تیم را در زمان شروع مسابقه اینقدر ناآماده به نظر برساند؟ کاپیتان الی داسا، یکی از باتجربه ترین بازیکنان، به خوبی توضیح داد. آن را ما امروز شکست خوردیم و به طرز بدی شکست خوردیم.» داسا گفت: «نیازی به پنهان شدن در پشت هیچ چیزی نیست.

این یک ناامیدی بزرگ است و من راهی برای توصیف آن ندارم. من 80 بازی برای تیم ملی انجام داده‌ام و این بدون شک دردناک‌ترین بازی است.» داسا پا را فراتر گذاشت و از طرف بازیکنان مسئولیت کامل را پذیرفت و در عین حال تصریح کرد که معتقد نیست کادر فنی به خاطر کم‌تلاشی مقصر بوده است. منور سولومون به همان اندازه رک و پوست کنده بود. موافقم که این مایه شرمساری است.

ما حرفی نداریم ما همه دلشکسته‌ایم.» سولومون گفت: «باید به خودمان، تک تک خودمان، در آینه نگاه کنیم، زیرا امروز ظاهر نشدیم.» مطمئنا مسئولیت زیادی برای بازیکنان وجود دارد که باید قبول کنند.

آنها باید اجرا کنند، رقابت کنند و مسئولیت را در زمین بپذیرند. مسئولیت به همین جا ختم نمی شود، اما مسئولیت به همین جا ختم نمی شود. کادر مربیگری همچنین باید پاسخگوی تیمی باشد که بارها برای ایجاد موقعیت های گلزنی ثابت تلاش کرده و نتوانسته است اشتباهات اساسی را که اسراییل را آزار داده است، برطرف کند. پس از 180 دقیقه بازی لیگ ملت ها، آبی پوشان فقط یک گل به ثمر رساندند.

اهداف قرار است از کجا بیایند؟ خلاقیت کجاست؟ سازمان کجاست؟ وقتی همه چیز خراب می شود، برنامه کجاست؟ و چرا دور پرتز، مسلما بهترین بازیکن و گلزن برتر اسرائیل، قبل از معرفی در نیمه بر روی نیمکت رها شد؟ اینها سؤالات قانونی برای کادر مربیگری هستند، نه فقط بازیکنان. بن شیمون با اطمینان در مورد اول یا دوم شدن در گروه صحبت کرد. با این حال، پس از باخت در دو بازی ابتدایی، اسرائیل اکنون با احتمال بسیار واقعی برای پایانی آخر مواجه است. مسئله فقط این نیست که اسرائیل شکست خورد.

تیم‌ها شکست می‌خورند. مسئله این است که اسرائیل چگونه شکست خورده است، و این واقعیت است که بسیاری از همان مشکلات همچنان بدون هیچ مدرک معنی‌داری مبنی بر اصلاح آن‌ها ظاهر می‌شوند. سال‌ها پیش، زمانی که اندی هرتزوگ سرمربی اسرائیل بود، پس از یک رقابت ناامیدکننده دیگر در رقابت‌های مقدماتی اروپا، ارزیابی بدنام پس از بازی را ارائه کرد. ما به اندازه کافی حرفه ای نیستیم.» او ادامه داد: «ما همیشه در مورد صلاحیت صحبت می کنیم و بعد اشتباه می کنیم. این امکان پذیر نیست.

ما همیشه در مورد چیزی صحبت می کنیم که رویاهایمان را می بینیم، اما باید کارهای تعیین کننده را در زمین انجام دهیم.» سخنان هرتزوگ امروز به طرز دردناکی مرتبط است. سال ها بعد، اسرائیل همچنان همان اشتباهات را مرتکب می شود، با اصول بازی دست و پنجه نرم می کند و جاه طلبی های خود را به نتیجه تبدیل نمی کند. فوتبال

وقتی همه چیز اشتباه می شود، مسئولیت اغلب به جای پذیرش توسط مسئولین به جای دیگری منتقل می شود. تیم ملی نمی تواند به این روش ادامه دهد. اگر بن شیمون استعفا ندهد، IFA باید به جای او تصمیم بگیرد. او نباید برای بازی پنجشنبه مقابل کوزوو یا دیدار بعدی با ایرلند در صربستان در حاشیه باشد. پس از دو شکست متوالی و چنین عملکرد فاجعه باری، فدراسیون باید به طور جدی در مسیر خود تجدید نظر کند. جایگزین های بالقوه زیادی، چه اسرائیلی و چه خارجی وجود دارد.

باراک ایتزاکی، که طی دو سال گذشته رهبری بیتار اورشلیم را بر عهده داشت، از جمله نامزدهای داخلی است که می‌توان مورد بررسی قرار داد. همچنین بسیاری از مربیان دیگر هستند که می توانند هدایت را بر عهده بگیرند و تلاش کنند اوضاع را تغییر دهند. IFA نمی تواند عقب بنشیند و امیدوار باشد که وضعیت به نحوی بهبود یابد. بن شیمون نتوانست در مرحله مقدماتی جام جهانی بازی کند و اسرائیل اکنون رقابت های لیگ ملت ها را با دو شکست آغاز کرده است.

نتایج و عملکردها پاسخی جدی می‌طلبد. با توجه به اینکه مسابقات مقدماتی یورو 2028 در مارس 2027 آغاز می‌شود، IFA هنوز زمان دارد تا تغییری ایجاد کند و شروعی تازه به تیم ملی بدهد. یک مربی جدید فرصتی برای رفع کاستی‌های تیم، اصلاح اشتباهات مداوم آن و ایجاد تیمی برای رقابت در سطح بین‌المللی خواهد داشت. رکورد بن شیمون به عنوان سرمربی اسرائیل با 8 برد، 11 باخت و سه تساوی، 36.4 درصد درصد برد است.

برای یک تیم ملی که آرزوی رسیدن به یک تورنمنت بزرگ را دارد، این اعداد سؤالات جدی را در مورد مسیر فعلی برنامه ایجاد می کند. IFA شدیدا می خواهد اسرائیل برای اولین بار از جام جهانی 1970 به یک تورنمنت بزرگ واجد شرایط شود. اما صرفا صحبت در مورد این جاه طلبی آن را محقق نخواهد کرد. در برخی مواقع جاه طلبی باید با عمل مردم اسرائیل مطابقت داده شود. هواداران لایق تیمی هستند که فارغ از شرایط، با غرور، تعهد و اراده رقابت کند.

آنها شایسته بازیکنانی هستند که برای پیراهن می جنگند و کادر مربیگری که آنها را برای رویارویی با چالش های پیش رو آماده می کند. شکست بخشی از ورزش است. گاهی اوقات حتی بهترین تیم‌ها هم کوتاه می‌آیند. اما عدم حضور، ناکام ماندن در مسابقه و تکرار اشتباهات مشابه بدون اینکه از آن‌ها درس بگیریم، چیز کاملا متفاوتی است. سؤالی که IFA با آن مواجه است دیگر این نیست که اسرائیل چگونه می‌تواند پس از یک شکست ناامیدکننده بهبود یابد.

بهانه های من به پایان رسیده است. زمان پاسخگویی اکنون فرا رسیده است. پوشش بیشتر ورزش اسرائیل را در www.sportsrabbi.com/en ببینید