تیم پیترز درگذشت

من بسیار متاسفم که اعلام کنم تیم پیترز در اوایل امسال در 15 جولای درگذشت.

به سختی می توان تاثیر تیم بر پایتون را دست بالا گرفت. او احتمالا بیشتر به خاطر نوشتن Zen of Python (PEP 20) شناخته شده است، اما برای من او مدت ها قبل از آن یک مربی و یکی از طراحان زبان بود.

تیم پایتون را مدتی پس از انتشار اولیه آن پیدا کرد. اولین اقدام او این بود که من را متقاعد کند که پایتون باید از محاسبات ترکیبی بین int و float پشتیبانی کند، زیرا اکثر کاربران انتظار دارند که آنها به این روش کار کنند. و او هرگز از مشارکت دست نکشید.

تیم به سرعت به یک پدیده اصلی در لیست پستی پایتون (شامل تجسم‌ها و اسپین‌آف‌های بعدی) تبدیل شد، جایی که با پاسخ‌های بی‌شمار، دقیق و صبورانه‌اش به سؤالات کاربران، نام مستعار «Timbot» را به دست آورد. او آنها را با طنز ملایم پر می کرد (همیشه با <چشمک> یا <0.5 چشمک> مشخص می شد) و اغلب به عنوان "کانال گویدو" شناخته می شود.

در همان زمان، تیم در بسیاری از بحث‌های طراحی عمیق شرکت کرد، و من یا دیگران را از اشتباهات شرم‌آور طراحی یا حل مشکلات عمیق نجات داد، با هدایت دانش ریاضی گسترده‌اش و تجربه ساخت کامپایلر. در واقع، تیم واقعا لحن را برای توسعه اولیه اولیه تعیین کرد، هرگز افراد را مستقیما اخراج نکرد و با جزئیات توضیح داد که چرا همه چیز می تواند یا نمی تواند کار کند.

در سال 2002، تیم به ما Timsort داد: یک الگوریتم مرتب‌سازی جدید که برای لیست‌های پایتون طراحی کرد، که بعدا توسط جاوا و اندروید مورد استفاده قرار گرفت.

پایتون-آنچه-امروز-هست-بدون-تیملی-ی-رز- نخواهد بود،

با خیال راحت با حکایات تیم خود پاسخ دهید. من نتوانستم تمام کارهای او را پوشش دهم.

خبر بسیار ناراحت کننده من این افتخار و لذت را داشته ام که در مورد بسیاری از موضوعات با تیم صحبت کنم، و نظرات او در بحث های فنی همیشه چیزی بوده است که برای من ارزش زیادی قائل هستم. او هرگز با شما مانند یک احمق رفتار نمی کرد، هرگز نگرانی های شما را بیخود رد نمی کرد، همیشه پاسخ می داد و توضیح می داد. من بارها با او ایمیل رد و بدل کردم، اما جغرافیا به این معنی بود که متأسفانه، ما هرگز حضوری ملاقات نکردیم.

از ابتدا تا انتها. آخرین پست او به این نتیجه رسید:

که تماما گفته‌ای طولانی است که می‌گوید دنیای واقعی پیچیده‌تر از انتزاعات پاک ما است.

من در اوایل دهه 2000 برای چند سال با تیم و بقیه آزمایشگاه‌های پایتون کار کردم. تیم تاثیر بسیار مثبتی بر من در طول زندگی حرفه‌ای پایتون من داشت.

قبل از اینکه با تیم صحبت کنم، او قبلا افسانه ای بود. او برای کامپایلرهای نوشتن Cray Research برای ابررایانه ها و برای Dragon Systems کار کرده بود و در زمانی که چنین کاری تا حد زیادی غیرممکن تلقی می شد، نرم افزارهای گفتار به متن را می نوشت. او در همان روزهای اولیه پایتون را با یک لارک شروع کرد و چیزی شبیه به دومین کاربر واقعی پایتون بعد از Guido شد.

گویدو به شدت به تیم تکیه کرد. تیم در این مورد ابهام خواهد کرد، اما تا آنجا که من می توانم بگویم، تیم و گیدو تا حد زیادی در تکامل طراحی پایتون بسیار اولیه شریک بودند، و قبل از اینکه مهم ترین ویژگی ها به پایتون وارد شوند، می توانید مطمئن باشید که آنها از هر زاویه ای مورد بررسی قرار گرفته اند، تکان داده شده اند، تکان داده شده اند، و به شدت توسط هر دوی آن ها فکر کرده اند.

تیم اغلب نقش دروازه بان و صیقل دهنده را بازی می کرد. اگر از زبان‌های جاوا یا مایکروسافت پناهنده شده‌اید، که بهانه‌ای برای پرحرفی، پیچیدگی و خوانایی ضعیف آنها بود، باید تا حدی از تیم تشکر کنید. پایتون، در آن زمان، هیچ‌کدام از آن‌ها را نمی‌ساخت و هیچ‌کدام از آن‌ها را نداشت (اکنون دارد). تیم در حصول اطمینان از باقی ماندن آن در طول فعال ترین سال هایش بسیار مهم بود. او ادعای متفاوتی خواهد داشت، اما، طبق مشاهدات من، تصادفی نیست که پایتون پس از خروجش به‌عنوان توسعه‌دهنده اصلی روزانه، پیچیدگی‌های زیادی پیدا کرد.

شاید این بیشتر به دلیل استعفای گیدو به عنوان BDFL و مدل جدید شورای فرمان بود که اتفاقی هم بود، اما نبود تیم هم کمکی نکرد.

خواندن پست‌های Usenet و لیست پست‌های تیم، که سرشار از طنز و طبیعت خوب و مثبت سنجی بود و نه کمی تاریکی چشمک زدن، لذت خالصی بود. آنها به نوعی در سفر من از تبدیل شدن به یک برنامه نویس جدید به یک برنامه نویس نه چندان جدید با من طنین انداز شدند و مسیری را برای تبدیل شدن به یک برنامه نویس روشن کردند که در آن شما می توانید بدون اینکه مرموز و غیرقابل تحمل شوید به طرز چشمگیری در آن مهارت داشته باشید. او به شدت آگاه بود، و در هنگام استدلال برای یا مخالف برخی تغییرات طراحی، بی‌شک دقیق بود.

اما او همیشه ملایم و صبور و موضوعی بود و ترجیح می داد از طنز و گرما به جای صفرا و اقتدار به عنوان پولی که با آن برخورد می کرد استفاده کند.

تیم "ذن پایتون" را نوشت ("زیبا بهتر از زشت است...") که تا به امروز از طریق "وارد کردن این" قابل مشاهده است. کمی از طنز و سبک فوق‌العاده او را در مقدمه‌ی شعر او می‌بینید. شور و شوق او مسری بود، و در روزهایی که او بیش از همه درگیر بود، بیشتر همه می‌توانستند شاهد بیرون زدن تیمیسم‌ها (چشمک و «لیز» و غیره) باشند.

زمانی که من فرصت کار با تیم را پیدا کردم، او به همان اندازه تأثیرگذار بود. او مطلقا هیچ ادعایی نداشت. اگر قبلا او را به‌عنوان یک متخصص کامپیوتر نمی‌شناختم، به‌خاطر قفل‌های خاکستری بلند، سبیل‌های کامل و حس مد طبقه کارگر، تصور می‌کردم که او یک دوچرخه‌سوار یا مکانیک است. بعدا متوجه شدم که او واقعا در هارلی دیویدسون کار کرده است. من فکر می‌کنم او اصالتا اهل ویسکانسین است، اما یک مرد ساحلی شرقی یا غربی که به زبان‌های غرب میانه مسلط نیست، می‌تواند بهانه باشد که لهجه خلع سلاح‌کننده‌اش شیکاگویی است.

او دقیقا شبیه یک مرد محله‌ای منظم به نظر می‌رسید، که بی شباهت به همه مکانیک‌ها، تحویل‌دهنده‌ها، آشپزها، ماشین‌های ظرفشویی و کارکنان مراسمی بود که من در کودکی و در 20 سالگی در اطرافشان کار می‌کردم. با این تفاوت که او تقریبا باهوش ترین مرد در هر اتاقی بود که وارد می شد.

رفتار و عدم تظاهر تیم به من انگیزه داد که به این فکر کنم که علیرغم عدم تحصیلات و شجره نامه خودم، با تلاش و لطف کافی، ممکن است به یک برنامه نویس نیمه صلاحیت تبدیل شوم. و در نهایت انجام دادم. اما قبل از ملاقات با تیم، این امر مسلم نبود. من با ادعاهای همسالانم در جامعه بیگانه شده بودم و اغلب به من یادآوری می شد که آنها فقط توسط تیم ضروری نیستند.

او تا حدودی خصوصی بود. اغلب می‌توان او را با قلم و کاغذ بیرون از ساختمان پیدا کرد که به تنهایی ایستاده، بی‌پروا به فضا خیره شده، احتمالا در حال فکر کردن به یک موضوع الگوریتمی حیرت‌انگیز است که به تازگی توسط CTO ما به او متهم شده بود، یا شاید به صورت ذهنی جنبه‌ای از پروژه حیوان خانگی را طراحی می‌کند، و هر چند دقیقه یک بار چیزی را خط خطی می‌کند. او خودش را روی کد ما اعمال کرد که شامل یک پایگاه داده سفارشی نوشته شده به زبان C و Python بود. او یک اشکال تخریب کننده داده را در آن پایگاه کد بیزانسی برای بزرگترین مشتری ما تشخیص داد و رفع کرد.

با این کار حساب ذخیره شد و احتمالا یک سال دیگر به اندازه کافی باند به ما داد.

همه کسانی که در آنجا کار می‌کردند از مهارت‌های برنامه‌نویسی و اشکال‌زدایی او در حیرت بودند، و در حالی که ما تمام تلاش خود را می‌کردیم تا مرد فقیر باشد، اغلب از او سؤالاتی می‌پرسیدیم که بسیاری از آنها پیاده‌روی و کسل‌کننده بودند. به یاد دارم که یکی از هم تیمی های ما سعی کرد او را در یک جلسه اشکال زدایی شرکت دهد و ادعا کرد که به نظر می رسد هر شش بار یک خطا اتفاق می افتد.

او با چشمکی لبخند زد و پرسید: "منبع را برای شش انتخاب کردی؟" این یک ضربه کوچک بود، اما با توجه به صمیمیت سؤال و شخصی که از آن سؤال شده بود، در آن زمان به ذهنم رسید که ممکن است بدترین تئوری رفع اشکال نباشد که از آن شروع کنم.

تیم از سال 2001 تا 2014 مدیر بنیاد نرم‌افزار پایتون بود و پایتون را از زمانی که «جالب اما نادیده‌انگیز» به «زبان پیش‌فرض سیاره» بود، همراه با گروهی از افراد باورنکردنی دیگر از دره‌ای عجیب عبور داد. اگر از پایتون استفاده می‌کنید، دلیل آن تا حدودی Tim نیست.

زمانی که پروژه‌های متن باز خود را شروع کردم، تیم بود که در طول بحث‌های طراحی و اسپرینت‌ها کانال‌کشی کردم. من کاملا آگاهانه از ترفندهایی که از او یاد گرفته بودم استفاده کردم تا این روند را سرگرم کننده و خوشایند کنم. به جای اینکه در مورد برخی تضادهای فنی حساس باشم، سعی می‌کنم از شوخ طبعی برای خنثی کردن همه چیز استفاده کنم و سعی می‌کنم قبل از پاسخ دادن، هر آنچه را که می‌توانم در مورد موضوع یاد بگیرم، طوری که بتوانم احترام سایر مشارکت‌کنندگان را به دست بیاورم و به آن تکیه کنم.

من اغلب شکست می خوردم، البته، زیرا من تیم نیستم، اما حداقل یک تیم بیستم بودم، و در آن زمان، فکر می کنم همکارانم موافقت می کردند که پروژه هایی که من رهبری می کردم سرگرم کننده و ارزشمند است.

به این ترتیب است که تأثیر تیم به احتمال زیاد برای مردم امروز آشکارتر است، زیرا من تنها کسی نیستم که او را هدایت کردم. هر پروژه پایتون که بین سال‌های 1995 تا 2010 شروع شده باشد، فرهنگ تیم را در خود دارد.

به عنوان یک کودک خردسال، تنها در حدود 15 سالگی، اولین بار تایم سورت را یاد گرفتم. ده ها سال بعد، کوتاه ترین فرصت را داشتم تا با خود تیم در این انجمن صحبت کنم. چه لذتی داشت که به موقع آن شانس را داشتم. RIP

وقتی دانشگاه را تمام می‌کردم، سرم پر از الگوریتم‌های کتاب‌های درسی، Objects/listsort.txt را خواندم و از اینکه چقدر عمق، دقت، عقل سلیم و انسانیت می‌تواند در یک یادداشت فنی جای بگیرد غرق شدم. آن زمان بود که یک زبان برنامه نویسی را انتخاب کردم.

میراث اصلی تیم برای من، ذن پایتون بوده است، که - علیرغم اینکه امروزه کمتر مورد استناد قرار می گیرد - به عنوان چارچوبی برای ظرافت و وضوح بسیار مفید و تاثیرگذار بوده است و افراد زیادی را در تمرینات روزانه خود آگاه کرده است (و من نمی توانم راهی بهتر از این که او را به عنوان یک تمرین کننده عالی توصیف کنم).

زمانی که در حدود سال 2007 شروع به همکاری کردم، او قبلا کمتر فعال بود. در واقع بیشترین تعامل من با او در سال‌های اخیر بوده است، در حالی که او در برخی بحث‌ها، از جمله در اینجا در d.p.o، نگرش تقابل‌آمیزتری پیدا کرد. من معتقدم [1] او با بهترین نیت عمل می کرد و هنوز عمیقا به جامعه ای که یکی از اعضای اصلی آن بود اهمیت می داد. با اهدافی مشابه با دیگران عمل می کنند، اما در درک این موضوع که ممکن است ابزارهای متفاوتی برای اهداف مشابه استفاده شود، مشکل دارند.

این برای پایتون بسیار غم انگیز و یک ضرر بزرگ است. تیم چیزهای زیادی به ما داده است و ما مدیون او هستیم.

او یکی از افراد بسیار باهوشی بود که در اواخر دهه 1990 مرا به پایتون لند کشاند. وقتی از دانشگاه بیرون آمدم، شگفت زده شدم که افراد واقعا بزرگی چقدر می توانند قابل دسترس، زمینی و شوخ طبع باشند.

در آرامش باش، تیم، و ممنون که یکی از آن بزرگان هستی، مارک

خیلی غمگین من هرگز این شانس را نداشتم که شخصا تیم را ملاقات کنم، اما پست های او همیشه برای خواندن لذت بخش بود، سرشار از دانش، بینش و طنز. من بیشتر از چیزی که بتوانم از او بیان کنم یاد گرفتم. او دلتنگ خواهد شد.

یکی از ارواح بزرگ، و تقریبا در اینجا نزدیک به پایان درمان شده است.

تیم همیشه عمل گرا بود و راه حل های ساده را بر راه حل های پیچیده ترجیح می داد. در روزهای اولیه برجسته‌سازی نحو در ویرایشگرهای متن، مانند Emacs و Vim، به یاد دارم که رشته‌های نقل قول سه‌گانه پایتون برای درست کردن مشکل بود. آنها چندین خط را در بر می گیرند و توکن های باز و بسته یکسان هستند، بنابراین به راحتی می توان از همگام شدن خارج شد. دکترا کارها را به ویژه دشوار می کند.

داشتم به تیم درباره تکنیک‌هایی می‌گفتم که در فایل سینتکس Vim استفاده می‌کردم تا مطمئن‌تر کار کند. ویرایشگر استفاده شده توسط تیم (برخی از برنامه های تجاری در ویندوز) را به خاطر نمی آورم، اما او توضیح داد که چگونه این کار را در ویرایشگر خود انجام داده است. پنجره پیکربندی برجسته کردن نحو را باز کنید، برای رمز رشته باز، سه نقل قول، برای رشته بستن، سه نقل قول، پنجره پیکربندی را ببندید. کار انجام شد. که او را قلقلک داد.

او عمدتا از ویندوز 95 یا 98 در زمانی استفاده می کرد که بسیاری از توسعه دهندگان هسته پایتون از NT، یونیکس یا لینوکس استفاده می کردند. او گفت اگر همه به‌روزرسانی‌های مایکروسافت را نصب کرده باشید، کاملا قابل اعتماد است. شاید ترجیح می داد چون برایش کار می کرد و دلیلی برای تغییر وجود نداشت. یا، او آن را هنگام پشتیبانی از افراد مفید می‌دانست، زیرا ویندوز رایج‌ترین پلتفرمی بود که پایتون در آن استفاده می‌شد. تیم در مورد دورترین چیز از یک نخبه گرا بود که می توانستید باشید.

این نقل قول کتاب مقدس برای من به ذهنم می رسد: "شما آنها را از میوه هایشان خواهید شناخت." تیم به ما میوه های زیادی داد.

من پایتون 2.4 را بررسی کردم، زیرا به نظر می رسد نسخه خوبی برای نشان دادن چیزهایی است که او روی آنها کار کرده است. مشارکت‌های او در سرتاسر پایگاه کد بود، اما من به چند مورد از آنها اشاره می‌کنم که برای من برجسته است. pymalloc توسط ولادیمیر مارانگوزوف ساخته شد، اما این تیم بود که آن را به شکل الماس مانند پرداخت. تخصیص دهنده حافظه یکی از مواردی است که در آن امکان داشتن چیزی کاملا بهینه وجود ندارد. شما همیشه معاوضه می کنید سهم ویژه تیم در آن واحد Py_ADDRESS_IN_RANGE است. خوب نظر داده شده است، اگر می خواهید بفهمید که چگونه کار می کند.

از نظر فنی، بر رفتار نامشخص متکی است، اما تیم متوجه شد که باید در عمل کار کند. سالها این کار را کرد.

زمانی می‌خواستم اندازه استخر pymalloc را افزایش دهم، زیرا اندازه‌های RAM معمولی از سال 2000 بسیار افزایش یافته بود. تیم به من کمک کرد تا بررسی ()address_in_range را بهینه کنم.

TimSort نمونه خوبی از رویکرد تیم به مشکلات نرم افزاری است. حتما یک نفر او را در مورد مشکل مرتب کردن "تیرانداز" کرده است. او قبلا دانش دایره‌المعارفی از الگوریتم‌های کلاسیک داشت، مانند آنچه در Knuth می‌بینید. او چند روزی را صرف خواندن مقالات تحقیقاتی اخیر در مورد مرتب سازی کرد. او با این دانش و چند پیچ ​​از خودش، تیم سورت را ساخت. او همیشه به پرونده مشترک، مورد مطلوب و همچنین بدترین سناریوها فکر می کرد. TimSort هر سه مورد را به خوبی انجام می دهد (از اجراهای مرتب شده قبلی استفاده می کند و از galloping در حین ادغام برای کپی کارآمد کشش های طولانی استفاده می کند).

وقتی صحبت از Knuth شد، الگوریتم‌های شی dict به شدت توسط تیم بهینه‌سازی شدند. فایل C حاوی نظرات زیادی است. او همچنین دیکته‌هایی می‌نوشت که نمونه خوبی از نگارش فنی اوست. مثال دیگر ضعیفrefref.txt است که فکر می‌کنم تیم پس از رفع یک باگ بسیار دشوار GC که توسط ZODB (در حین کار در Zope Corp) فاش شده بود، نوشت.

در مورد GC، نسخه اولیه زباله گرد دوره ای توسط من نوشته شده است، قبل از انتشار 2.0 ادغام شده است. این تیم بود که آن را به شکلی محکم و با عملکرد خوب جلا داد. به همین ترتیب، من نسخه اولیه «مولدهای ساده» را نوشتم، اما این تیم بود که آنها را روی پایه محکمی، هم PEP و هم پیاده‌سازی، قرار داد.

تیم در الگوریتم های عددی و تجزیه و تحلیل خطا مهارت داشت و پایتون از تخصص او بهره برد. شی شناور و ماژول ریاضی مورد توجه ویژه او قرار گرفت. او همچنین روی الگوریتم های ضرب Karatsuba در longobject کار کرد.

تیم علاوه بر کد C، کدهای زیبای پایتون را نیز نوشت. به عنوان مثال، حل‌کننده‌های تور N-Queens و Knight را در test_generators.py ببینید. او نسخه اولیه doctest را نوشت. چند نمونه دیگر از کارهای او: difflib، pickletools، tabnanny (او رحم نمی کند!).

واضح است که تیم از نوشتن کد و حل مشکلات لذت می برد. همچنین این مورد نیز این است که او هزاران ساعت از وقت خود را صرف انجام کارهایی در درجه اول برای کمک به همنوعان خود کرد، بدون اینکه انتظار سود مالی یا شکوه داشته باشد. دوست عزیز از این بابت ممنونم و ممنون که چنین مثالی زدی.

برای همه چیز متشکرم تیم Zen of Python همیشه برنامه نویسی "ستاره شمالی" من بوده و خواهد بود و من سعی می کنم از آن در هر زبانی که با آن کار می کنم استفاده کنم. تأثیر شما روی بسیاری از ما برنامه نویسان پایتون و زندگی خانواده هایمان بوده است. متشکرم و در آرامش باشید!

از زمانی که در اواخر ژوئیه متوجه غیبت او شدم از این می ترسیدم و هر وقت نام او را دیدم از این فکر می ترسیدم اما هنوز هیچ فعالیت جدیدی وجود نداشت. من تعاملات زیادی با تیم داشتم، او یکی از نقاط تماس اصلی من با پایتون بود، و او کسی بود که مرا به Misc/ACKS اضافه کرد. برای همه چیز متشکرم، تیم.

کاش این فرصت را داشتم که شخصا تیم را ملاقات کنم. ما فقط چند مورد تبادل نظر در شبکه های اجتماعی داشتیم، اما من همیشه از خواندن پیام های او لذت می بردم. همیشه چیزی برای آموختن از تجربه، دیدگاه و طرز تفکر او وجود داشت. خواندن خاطراتی که در اینجا توسط کسانی که او را می‌شناختند و با او کار کردند، بیشتر پشیمان می‌شوم که هرگز چنین فرصتی را نداشتم.

به یاد دارم زمانی که تیمسورت ایجاد شد. من در دانشگاه بودم و الگوریتم‌ها را مطالعه می‌کردم و در آن زمان این موضوع بسیار مهم بود.

اما این ذن پایتون است که بیشترین تأثیر را بر من گذاشت.

از زمانی که در اوایل دهه 2000 شروع به استفاده از پایتون کردم، این جمله با من باقی مانده است. در طول سال‌ها، این یکی از شعارهای شخصی من شده است و مرا تشویق می‌کند که به تلاش ادامه دهم، تلاش کنم تا بهتر عمل کنم و از منطقه راحتی خود خارج شوم، چه در زندگی و چه در محل کار.

احتمالا هرگز نخواهیم فهمید که بیستمین قصیده ذن پایتون چه خواهد بود. اما شاید این اشکالی ندارد. من دوست دارم فکر کنم که تیم این آزادی را به ما داد تا آن فضا را با چیزی پرمعنا برای هر یک از ما پر کنیم.

متشکرم، تیم، برای همه چیزهایی که به پایتون دادی و برای تأثیری که کار و کلماتت بر مردم گذاشت.

من و تیم در ابتدا فکر می‌کردیم که برای اولین بار مدت کوتاهی پس از اینکه هر دو به ویرجینیا نقل مکان کردیم، با هم آشنا شدیم و در صرف ناهار چینی و بحث با Guido درباره شروع یک کنفرانس جدید پایتون با هم دوست شدیم. وقتی همدیگر را بهتر شناختیم، زمانی که از دفتر یکی از دانشگاهیان در منچستر، انگلستان بازدید کردم، متوجه شدیم که قبلا یک بار همدیگر را دیده‌ایم و تیم در سال 1983 به نمایندگی از کرای ریسرچ آنجا بود. دنیای کوچک.

پس از انحلال PythonLabs در هنگام عزیمت Guido به سواحل غربی، ناهار در نهایت به یک تاریخ معمولی در PF Chang محلی تبدیل شد، جایی که تیم همیشه با دسر عظیم "کوه شکلات" خود پایان می داد. عجله قند حاصل اغلب سرگرم کننده بود.

تیم مدت‌ها قبل از ورود من به دنیای پایتون شناخته شده بود و پس از اینکه آن را ترک کردم به همین شکل باقی ماند. کمک های فنی او به پایتون، که اکنون محبوب ترین زبان برنامه نویسی در جهان است، لژیون است. به همان اندازه مهم، اگر نه بیشتر، نحوه ارتباط او با شادی برنامه نویس و انسان بودن بود. او عمیقا تحت تأثیر ممنوعیتی قرار گرفت که به دلایل ایدئولوژیک توسط کمیته راهبری پایتون بر او تحمیل شد، اما اجازه نداد این ممنوعیت بر روی تمایل او برای کمک به دیگران تأثیر بگذارد، که تا پایان نمایش داده شد.

من به تیم بیش از هر کس دیگری در دنیای پایتون به دلیل خرد، شوخ طبعی و انسانیت عمیقش احترام می گذاشتم. دیگری مثل او نخواهد بود. خداحافظ دوست قدیمی

این خیلی ناراحت کننده است. من چندین سال با تیم در زمینه هیئت مدیره PSF کار کردم و البته او را از IPC و PyCons نیز می‌شناختم، از روزهای نسبتا اولیه. او تقریبا بلافاصله برای من متمایز شد زیرا به وضوح کاملا درخشان و در عین حال با رفتاری مهربان، مفید، محترمانه و خوش‌خوش در مورد او بود. یکی از بهترین افرادی که می‌شناختم، او برای من الهام بخش بود و به وضوح فکر می‌کنم برای بسیاری دیگر. متشکرم، تیم، دلتنگ خواهد شد.

من فقط یک بار تیم را همراه با Guido در سال 2001 ملاقات کردم. داشتم یک دوره آموزشی پایتون می نوشتم و شرکت آموزشی می خواست ترتیبی دهد که "متخصصان" به آن نگاه کنند، بنابراین در یک هفته که در Reston بودم و روی آن کار می کردم، روی یک غذا نشستیم. این دوره خیلی خوب نبود ("اگر می دانستم آن وقت چه می دانم"، ربع قرن بعد...)، اما آنها سخاوتمندانه وقت خود را برای نقد گذاشتند، از جمله طنز علامت تجاری تیم، و من از آن قدردانی کردم. او دلتنگ خواهد شد!

تیم در سفر توسعه هسته CPython من بسیار تأثیرگذار بود. در ابتدا این تأثیر از طریق نوشته‌های حجیم، بحث‌های فهرست پستی و خود کد او بود: وقتی در سال 2008 به تیم توسعه‌دهنده اصلی ملحق شدم، تیم شخصا از صحنه غایب بود، اما به دلیل مشارکت‌های فراوانش بسیار حضور داشت. بعدها، پس از بازگشت او به توسعه اصلی، من این افتخار را داشتم که در بسیاری از موضوعات با تیم ارتباط مستقیم تری داشته باشم. دانش لطیف، شوخ طبعی و صبر او بی پایان بود.

آسوده بخواب تیم به شدت دلتنگ خواهی شد