جام قهرمانان یک مشکل مخاطره آمیز دارد: آیا کسی می تواند 14 غول برتر فرانسه را متوقف کند؟
اما لینستر می تواند نامزد میدان چپ برای به چالش کشیدن خفه شدن قابل پیش بینی تولوز و بوردو باشد.
جهان غرق در بلاتکلیفی است، اما متاسفانه در مورد جام قهرمانان راگبی، که از روز جمعه آغاز می شود، نه. برندگان این فصل یا تولوز یا مدافع عنوان قهرمانی بوردو بگل خواهند بود. سوال بعدی؟
چنان است که فرانسه در این مسابقات - شش سال متوالی و چند سال متوالی - خفه میشود که با توجه به ساختار و مقررات موجود، دیدن کسی که شانسهای نامتناسب فزاینده را بر هم میزند، سختتر میشود.
کتابسازان از 14 قدرت برتر با امتیاز 13-5 برای این عنوان استفاده میکنند که لنستر، بات، نورث همپتون و مونپلیه تقریبا در فاصلهای پشت سرشان قابل مشاهده هستند. ممکن است استدلالی برای اضافه کردن استورمرها و گلاسکو به پلوتون تعقیب کننده وجود داشته باشد، اما همین موضوع است.
رقابت 24 تیمی قبل از ضربه زدن به توپ به تعداد معدودی از مدعیان جدی کاهش می یابد؟ این بزرگترین نشانه نیست.
حتی زمزمه هایی از گلاستر شنیده می شود که نشان می دهد یک تیم چرخشی Cherry and White در شب افتتاحیه به مصاف قهرمان دو دوره بوردو خواهد رفت. که واقعا یک سطل بزرگ آب سرد را روی قالبی که قبلا ولرم است میریزد. وقتی به یاد می آورید که گلاستر کمتر از چهار سال پیش در بوردو با نتیجه 26 بر 17 پیروز شد، اولین شب جمعه آرام در کینگشولم به درستی ضد آب و هوا خواهد بود.
برگزارکنندگان به شدت به غیر از این امیدوار خواهند بود. جدا از هر چیز دیگری، آنها عمدا تعطیلات آخر هفته افتتاحیه را به اکتبر منتقل کردهاند و به دنبال هوای بهتر و دید بیشتر نسبت به تاریکی دسامبر پس از بینالمللی هستند. مشکل این است که یک دور تک حرکت، به ویژه زمانی که بین تعطیلات آخر هفته لیگ داخلی شلوغ باشد، ایجاد می کند.
بیایید سعی کنیم نکات مثبت را پیدا کنیم. چه کسی دوست ندارد بدون توجه به حریفان خود، تولوز، بوردو یا نورثهمپتون را تماشا کند که در حال حاضر توپ را به دور خود می چرخانند؟
کسانی که از تلاشهای زیاد در پرم شکایت دارند و از اصطلاح انکارآمیز «بسکتبال» استفاده میکنند، سطح مهارتهای لازم برای گرههای هفتگی دفاع را در نظر نمیگیرند. زمان زمانی بود که یک بار تخلیه از یک حرکت محکم به جلو باعث صحبت درباره اخراج از "اتحادیه ردیف اول" شد. اکنون تقریبا همه در زمین می توانند یک پاس کشنده را به خط برتری بدهند و بگیرند.
تا حدودی تیمهای بیشتری به سادگی به روشی که بهترین تیمهای فرانسوی و همه سیاهپوست همیشه به دنبال حمله بودهاند، میرسند، بیرحمانه فضا و شانههای نرم را با سرعت هدف قرار میدهند و کوچکترین تردید دفاعی را مجازات میکنند. بازیکنان بزرگتر و مجهزتر برای شکستن تکلها نسبت به قبل هستند، در حالی که قوانین مربوط به مسابقات هوایی باعث ایجاد راگبی در زمین شکستهتر شده است.
قوانین سخت گیرانه تری برای قد تکل و کارت های زرد معمولی تر را اضافه کنید و حتی برای تیم هایی که لوئی بیل بیاری، آنتوان دوپون یا تامی فریمن ندارند، فضای بیشتری وجود دارد. با این حال، یک موضوع گسترده تر همراه وجود دارد. راگبی بر اساس خطر ساخته شده است. در لحظه ای که شروع به قابل پیش بینی شدن می کند، چه از نظر نتیجه و چه از نظر نحوه انجام بازی، همه می بازند.
به همین دلیل است که وسواس با حجم فزاینده تلاش ها چیزی شبیه به شاه ماهی قرمز است. این شیوه تکراری است که در آن تعداد بسیار زیادی امتیاز میگیرند که مسلما شکست بزرگتر است.
ماول نورد از فاصله نزدیک را بردارید. نرم ترین پنالتی ها را در نیمه راه اجرا کنید و تیم ها همیشه به کرنر ضربه می زنند. آنها در بیشتر مواقع با هفت امتیاز به میدان می روند. کسل کننده و فرمولیک؟ شاید نه در آخرین دقیقه با تساوی امتیازات. اما اگر یک بسته به طور قابل توجهی قوی تر از دیگری باشد، به همان اندازه سرگرم کننده می شود که تماشای یک بولدوزر در حال نبرد با بلنکمانژ.
پس چه باید کرد؟ زمانی که حریف مستقیما به کرنر ضربه می زند، باید زمانی نزدیک شود که تیم مدافع امتیاز پرتاب را دریافت کند. این حداقل باعث می شود که تیم ها بیشتر فکر کنند و راه های تاکتیکی دیگر را در نظر بگیرند.
کاهش پیشنهادی جام قهرمانان به 16 تیم همچنین باید به کاهش تعداد نتایج معمول کمک کند، اگرچه در عین تمرکز قدرت بیشتر در دست تعداد کمی از تیمها.
این بار، در هر صورت، همان داستان قدیمی خواهد بود، مگر اینکه تیم ها بتوانند به نحوی تولوز و بوردو را در منبع متوقف کنند. هیچ کس قرار نیست آنها را دور بزند - اگر طرفین تصمیم بگیرند که آنها را در بازی خود بازی کنند، باز هم احتمالا 70-40 بازنده خواهند شد - اما تیم هایی که می توانند نظم خود را حفظ کنند، در جدول امتیازات پیش بیفتند و خرده های هوایی را انتخاب کنند حداقل در بازی حضور خواهند داشت. اما در واقعیت، چند نفر از تیم عمق کافی برای انجام این کار را برای مدت طولانی دارند؟ این بحث وجود دارد که از هشت شرکت کننده انگلیسی فقط دو نفر - بات در خانه مونپلیه و نورث همپتون در خانه کاردیف - مورد علاقه خواهند بود.
برای پیروزی در مسابقات افتتاحیه خود
حتی سیل، در خانه گلاسکو واریرز، و ساراسنز، خارج از کوناخت، ممکن است مجبور به حفاری عمیق شوند و همین امر قطعا برای اکستر در تولوز و بریستول در استورمرز صادق است، اگرچه قفل آرژانتینی خرسها، پدرو روبیولو، یک نیروی رو به رشد است.
کار همه را پیچیدهتر میکند، اصلاح شده سیستم امتیاز پاداش امتحانی که در لیست ۱۴ برتر، اکنون تیمها را ملزم میکند که سه تلاش بیشتر از حریفان خود به ثمر برسانند. این تهدید میکند که گرفتن امتیازهای اضافی و ورود به 16 تیم آخر در پشت در را برای تیمهای کمتر انباشته سختتر میکند.
اگر نامزدی برای سمت چپ وجود داشته باشد، احتمالا ممکن است پائو باشد، پس از تولوز پس از شش دور از 14 دوره برتر. در آنجا یا در همان اطراف، لینستر نیز وجود خواهد داشت، که جنگ صلیبی طولانی و پرپیچ و خمش به سمت ستاره پنجم گریزان روی پیراهنهایش، شبیه تلاش مونستر برای اولین جام هاینکن خود شده است.
با این وجود خود را برای فینال تولوز و بوردو در لیون در 22 می آماده کنید. تا آن زمان، امیدواریم، ما در نهایت با خطری واقعی روبرو شویم. - نگهبان
متن اصلی (انگلیسی)
Champions Cup has a jeopardy problem: can anyone stop France’s Top 14 giants?
But Leinster could be left-field candidate to challenge predictable stranglehold of Toulouse and Bordeaux