جان تورتورو بهترین اجرای حرفه ای را در فیلم The Only Living Pickpocket در نیویورک ارائه می دهد.

تورتورو در نقش هری در فیلم The Only Living Pick Pocket in New York - Courtesed Sony Pictures Classics

به تعبیر رادنی دنجرفیلد کمدین قدیمی مکتب، جیب بری در نیویورک دهه ۲۰۲۰ هیچ احترامی ندارد. تقریبا هیچ‌کس دیگر پول نقد زیادی حمل نمی‌کند، و کارت‌های اعتباری بی‌فایده هستند، مگر اینکه مایل به تقلب باشید. یک مرد فقیر با مهارت‌های رصد ترقه‌باز و انگشتان بسیار ماهر باید چه کاری انجام دهد وقتی که حتی نمی‌تواند هزینه صبحانه‌اش را با درآمد صبحش بپردازد؟

اینجاست که هری لیمن، جان تورتورو، خود را در فیلم تنها جیب بردار زنده در نیویورک می یابد، درام جذاب، زیرک و تأثیرگذار نوآ سیگان نویسنده و کارگردان درباره مردی که شهر و دنیایش را دیده است که در طول زندگی اش به شدت تغییر کرده است. برای هری، یک روز کاری معمولی شامل سوار شدن در مترو و شناسایی اهداف آسان است.

در کت نرم و ظریف تویدی‌اش - لباسی که شاید 20 یا 30 سال پیش خریده باشد، شاید در بارنیز، زمانی که خمیر واقعا روان بود - در نیویورک می‌چرخد، دیدش با افراد وال‌استریت بیرون‌رفته و هدفون‌دار یا زنانی که اجازه می‌دهند کیف‌هایشان به‌خوبی آویزان شود، هماهنگ است. او آنچه را که دیگران از دست می دهند می بیند، اگرچه در دنیایی زندگی می کند که هیچ کس به محیط اطراف خود توجهی نمی کند. این یک زندگی تنهایی است

اما یک نقطه روشن در دنیای هری وجود دارد: اگرچه همسرش، رزی (کارینا آرویاو) به بیماری ناشناس مبتلا شده است و نه می تواند حرکت کند و نه می تواند صحبت کند، روزهای او حول او می چرخد. او با مهربانی از او مراقبت می کند، تا جایی که می تواند، با او صحبت می کند، با او می خندد. در یک نقطه او آهنگ 1977 اودیسه با پولک‌ها و غبار ستاره‌ای دیسکو «Native New Yorker» را روی استریو می‌گذارد و برای هر دوی آن‌ها می‌رقصد، به نوعی درهم‌آمیزی دیسکو-سالسا، دست‌هایش طوری می‌چرخند که انگار نسیم خود شریک رقص اوست.

Turturro و Arroyave - با اجازه سونی پیکچرز کلاسیک

مراقبت از رزی هزینه دارد، به این معنی که هری باید سخت تر از همیشه تلاش کند. تا زمانی که ساعت‌ها تقلبی نباشند، هنوز هم می‌توانند درآمد داشته باشند. و برای خالی کردن آن‌ها، هری یک دوست نزدیک و همدست قدیمی دارد، بن (استیو بوشمی) صاحب رهن‌فروشی حیله‌گر و عاقل. بن تلفن‌های دزدیده‌شده را نیز می‌برد، اگرچه دردسرساز هستند: آنها باید به سراغ پسری در محله چینی‌ها، فرانک کلوین هان یی، بروند، که می‌داند چگونه آنها را تمیز کند، پس از آن آنها را در یک ظرف بسته‌بندی می‌کنند و به خدا می‌داند کجا ارسال می‌شوند.

وقتی هری یک کیف پول رمزنگاری یو‌اس‌بی را از یک جنایتکار جوان و پسر ثروتمند گستاخ، دیلن (ویل پرایس) تقویت می‌کند، بن نمی‌داند با آن چه کاری انجام دهد—وصل کردن آن به رایانه شخصی رومیزی حدودا در سال 1995 باعث می‌شود دستگاه به عقب برود. بنابراین، او هری را به مرکز شهر می‌فرستد تا فرانک را ببیند – که جلوی آن یک مغازه گیاهان دارویی است، اگرچه به نظر می‌رسد که کمتر شبیه به یک جلوی شلوغی است – و مشکلات هری واقعا از اینجا شروع می‌شود.

تنها جیب بر زنده بخشی درام، بخشی کمدی، بخشی هیجان انگیز است. این فیلم همچنین درباره مردی است که با گذشته‌اش حساب می‌کند: ممکن است از دیدن هری که عاشقانه از رزی مراقبت می‌کند خوشحال شویم، اما همانطور که می‌آموزیم داستان او چیزهای بیشتری دارد. و همیشه نمی توانید بگویید که فیلم به کجا می رود. ضربان های آن خشن و غیرقابل پیش بینی هستند. تا همین اواخر، سیگان، نویسنده و کارگردان، بیشتر به عنوان بازیگر، اغلب با کارگردان، ریان جانسون (او در فیلم‌های Brick، Looper و Knives Out ظاهر شد) کار می‌کرد، و او یک فیلم قبلی، فیلم ترسناک 2022 Blood Relatives را کارگردانی کرده است.

سبکی جیب بری که او نشان می دهد برای یک کارگردان نوپا قابل توجه است.

بد نیست که او تورتورو را به عنوان یک ستاره دارد. تورتورو در اوایل زندگی حرفه‌ای‌اش، به‌عنوان یکی از محبوب‌ترین افراد اسپایک لی و برادران کوئن، با انرژی محکم و جک در جعبه‌اش، همیشه به نظر می‌رسید که ممکن است هر لحظه باد کند. اما او در طول سال‌ها بسیار ظریف‌تر و جذاب‌تر شده است. در کمدی کمدی Fading Gigolo در سال 2013 که نویسندگی و کارگردانی آن را نیز برعهده داشت، نقش یک گلفروش روباهی را بازی کرد که به یک اسکورت مرد باکلاس تبدیل می شود و به افراد داغدار (شارون استون، سوفیا ورگارا) خدمات می دهد، قبل از اینکه عاشق یک بیوه حسیدی تنها (ونسا پارادیس) شود.

ناگهان، او یک مرد پیشرو بود، و یک نفر داغ.

جانکارلو اسپوزیتو، که نقش کارآگاهی را در مقابل جیب‌بر تورتورو بازی می‌کند - با اجازه سونی پیکچرز کلاسیک

تورتورو هنوز بخشی از قابلیت احتراق قدیمی خود را دارد. گهگاه در پشت آن لبخند دندان گیر، هوای تهدید را می بینی. اما او اکنون نرمی بیشتری دارد، برد بیشتری دارد، و عملکردی که در فیلم The Only Living Pick Pocket در نیویورک ارائه می دهد، یکی از بهترین ها و همچنین یکی از بهترین های سال است. در بخش اول فیلم، شما معتقدید که هری فقط مردی است که روزهای شکوهش گذشته است: او متعلق به نیویورک رویایی دهه‌های 1970 و 80 است، کلوپ‌های رقص با نور بارق و سینماهای مستقل که ظاهرا در هر بلوک وجود دارد.

(سام لوی فیلمبردار، که فرانسیس ها و لیدی برد را نیز فیلمبرداری کرده است، با نیویورک قدیمی که درون نیویورک کنونی قرار دارد هماهنگ است؛ او شهر را از برانکس تا محله چینی ها، با تمام شکوه و شکوه کهنه و براقش به تصویر می کشد.) در یک نقطه، هری به رزی پیشنهاد می کند که آن دو برای غروب پایین بیایند و شاید یک فیلم قدیمی را تماشا کنند. او از نسلی می آید که عادت داشت به گذشته و آینده خود نگاه کند.

شهر در دوران جوانی هری مکان امنی نبود - اما ما در مورد چیزی غیر از ایمنی فیزیکی صحبت می‌کنیم، نوعی نشاط خلاقانه که اگر با آن هماهنگ بودید، می‌توانست مانند زرق و برق روی شما بتابد. هری هنوز مقداری از آن درخشش را دارد، اما این درخشش با مالیخولیا، عواقب اشتباهات کوچک و اشتباهات بزرگی که در طول راه مرتکب شده است، کاهش یافته است. تورتورو همه آن‌ها را به تصویر می‌کشد – و نشان می‌دهد که هری چگونه می‌خواهد از طریق کسانی که به او آسیب دیده‌اند درست عمل کند – با آن نوع راحتی که شما در طول یک حرفه، اگر خوش شانس باشید، به دست آورید.

او با آن کت تویدی در شهر می چرخد، مانند فرد آستر است که در ونیز مقوایی سفید جعلی وزش نسیم می گذرد یا از پلکانی از ناکجاآباد پایین می آید. شن و ماسه شهر در زرق و برق اوست، سر و صدای آن موسیقی اوست. همه چیز برای یک آهنگ یا ساعتی است که به طرز ماهرانه ای از مچ صاحبش جدا شده است. شهر او جای سختی است و همانطور که اودیسه می خواند، او باید تا الان آهنگ را بداند. اما حداقل او مراحل رقص را می‌داند، زیرا هر قدر که نیویورک ممکن است تغییر کند، هرگز تغییر نمی‌کند.