جان تورتورو در مورد نزدیک به سرقت از کسی برای تمرین برای "تنها جیب بر زنده در نیویورک"، مبارزه برای نجات موزیکال "عاشقانه و سیگار" در سال 2005 و قهرمانی نیکس

جان تورتورو هرگز در مترو جیب نگرفت، اما نزدیک شد.

او به ورایتی می‌گوید: «مثلا دستم تقریبا در کیف بود. اما بعد احساس کردم، خوب، پس باید آن را پس بدهم و ممکن است دستگیر شوم.»

این تقریبا تا آنجاست که ستاره "تنها جیب بر زنده در نیویورک" مایل بود تکالیف خود را انجام دهد، کاری که او زیر نظر آپولو رابینز انجام داد، تورتورو هنرمند خوش دست توصیف می کند که بخشی از آن را پیانیست کنسرت و بخشی را روانشناس توصیف می کند. بقیه تمرین در صحنه فیلمبرداری انجام شد، جایی که او صحنه را با بلند کردن وسایل از روی خدمه و گاهی گرفتار شدن سپری کرد. او می گوید: «کل ایده این است که شما آن را احساس نمی کنید.

"این یک نوع ترفند جادویی است." داستان‌های مرتبط پیر آنتوان کاپتون مدیاوان در مورد خرید Hello Sunshine از ریس ویترسپون و دوبرابر شدن در هالیوود در بحبوحه ادغام (انحصاری) CJ ENM، گروه MBC پیمان بلندمدت برای گسترش سرگرمی کره‌ای در سراسر خاورمیانه، آفریقای شمالی، مرحله بعدی SIVE، یک «NEX)

این فیلم به نویسندگی و کارگردانی رایان جانسون معمولی نوآ سیگان، 90 دقیقه طول می کشد و تورتورو را در مرکز نقش هری، دزد سالخورده ای قرار می دهد که از همسر معلول خود در شهری مراقبت می کند که دیگر کاربرد زیادی برای او ندارد. استیو بوشمی، همبازی‌اش در فیلم‌های "Miller's Crossing"، "Barton Fink" و "The Big Lebowski" و "Giancarlo Esposito" در این سفر حضور دارند.

تورتورو، که خود مراقب و نگهبان بوده است، می‌گوید که محدودیت مهم است. او می‌گوید: «وقتی کسی سراغ گردن شما می‌رود، گاهی اوقات شما می‌توانید عقب بکشید. اما وقتی کسی قلب خود را باز می کند و آن را به شما پیشنهاد می دهد، به شما اجازه می دهد وارد شوید.

سال عجیب و دوست داشتنی برای او بوده است. هوادار نیکز که به تیم های 1969-70 و 1973 علاقه مند شده بود، در نهایت فرنچایز خود را تماشا کرد که یک قهرمانی دیگر کسب کرد و او هنوز هم سر خود را در مورد آن تکان می دهد. او 69 سال دارد و یک یا دو دهه جوان تر به نظر می رسد. تورتورو تنها فردی در این گفتگوی جوایز است که برنده بهترین بازیگر مرد در جشنواره کن شد، نامزدی امی را برای «شب» و درام علمی تخیلی اپل تی‌وی «Severance» به دست آورد و حتی یک بار هم نامش را در صبح نامزدی اسکار نشنیده بود.

او درباره تمجیدها می گوید: «این گیلاس بالای کیک است. "به این دلیل نیست که شما این کار را انجام می دهید."

تورتورو فیلمنامه‌ای از «تئاتر سابث» ساخته فیلیپ راث دارد که منتظر افرادی است که آنقدر شجاع هستند که آن را بسازند. و او همچنان دنبال فیلمی است که سال‌ها می‌خواست بسازد، اقتباسی از برنده جایزه پولیتزر سوزان شیهان «آیا جایی برای من روی زمین نیست؟»، کتابی درباره بیماری‌های روانی و خانواده‌هایی که از هم جدا می‌شود و او می‌گوید، «شخصا خیلی خوب می‌شناسد».

او می‌گوید: «با بزرگ‌تر شدن، زمان ارزشمند است. من به تماشاگران اعتقاد دارم و به مخاطبان جوان نیز اعتقاد دارم.»

گفتگو برای وضوح ویرایش و فشرده شده است.

زمانی که با آپولو رابینز تمرین می کردم کارهای زیادی انجام دادم. او یک شعبده باز و جیب بر است و اساسا به من دوره آموزشی داد. او به نوعی یک روانشناس است. او درک می کند که چگونه شخصی به شخص دیگری نزدیک می شود، از حوزه اجتماعی گرفته تا شخصی و صمیمی. کاری که او می تواند با دستانش انجام دهد مانند یک پیانیست کنسرت است. او به من تمرینات و کارهایی برای انجام دادن داد. من واقعا در مترو کسی را جیب بری نکردم، اما نزدیک شدم. دستم را تقریبا در کیف کسی گذاشته بودم. اما بعد فکر کردم، خوب، باید آن را پس بدهم، و ممکن است دستگیر شوم.

سر صحنه فیلمبرداری زیاد تمرین کردم و مدام سعی کردم این کار را با خدمه انجام دهم. گاهی گرفتار میشی کل ایده این است که شما آن را احساس نمی کنید. این یک نوع ترفند جادویی است.

این کمک می کند، اما من با بازیگران-کارگردان های زیادی کار کرده ام، و همه آنها متفاوت هستند. او بدبین نیست او فردی دل باز است. او فیلمنامه را نوشت و آنچه من به آن آوردم پیشنهاد من بود. او نسبت به مسائل بسیار باز بود. او یک لیست پخش از آهنگ هایی که گوش می داد به من داد و من از تعداد زیادی از آنها در صحنه فیلمبرداری استفاده کردم.

او واقعا ظریف بود. سام لوی، فیلمبردار، که دستیار هریس ساویدز بود، این لنزهای قدیمی را از دهه 70 وارد کرد. ما تست هایی با آنها انجام دادیم، و به همین دلیل است که فیلم چنین حال و هوای دهه 70 را دارد. ما می‌خواستیم صمیمی‌ترین راه را برای عکاسی بدون مقدار زیاد برش پیدا کنیم.

شما سابقه دارید. من هم سابقه ای با جانکارلو دارم، اما نه به اندازه استیو. یک منطقه راحتی و یک مختصر وجود دارد. شما می توانید از آن استفاده کنید و از آن بهره ببرید. آنها هر دو بازیگر فوق العاده ای هستند و این باعث می شود تا بافت فیلم واقعا غنی باشد.

وقتی فیلم را خواندم چیزی به طور ذاتی در آن طنین انداز بود. شما در سن خاصی هستید، بنابراین موفقیت و شکست را تجربه کرده اید. شما می دانید که در محاصره از دست دادن چیست. گوشی من توسط ارواح زیادی احاطه شده است. و به عنوان یک شوهر، یک پسر و یک پدر، همیشه پشیمانی و اشتباهاتی وجود دارد، حتی زمانی که تمام تلاش خود را می کنید.

من از این که خودم یک مراقب بودم، یک نگهبان، گاهی اوقات در موقعیت های شدید، می دانم که این یک چیز مشهور نیست. شما می توانید ناراحت باشید، اما به دیگری می دهید. شما توجه خود را به طرف مقابل معطوف می کنید و این کار را برای او انجام می دهید. این مربوط به شما نیست.

فیلم از نظر احساسی شما را تحت تأثیر قرار می دهد. من آن را چند بار دیده ام و تأثیر آن را بر مردم دیده ام. رایان جانسون به من گفت که هر بار او را دریافت می کند. محدودیتی وجود دارد که به شما امکان می دهد چیزی را احساس کنید. وقتی کسی به دنبال ژوگولار شما می رود، گاهی اوقات شما می توانید عقب نشینی کنید. اما وقتی کسی قلبش را باز می کند و آن را به شما پیشنهاد می دهد، به شما اجازه ورود می دهد.

وقتی بچه بودم، در سال های 69 و 70، تیم را دوست داشتم و آنها دوباره در سال 73 رفتند. این تیم من بود و من به یک هوادار وفادار نیکز تبدیل شدم. پس درخشش نمانده است. من عاشق روشی هستم که آنها این کار را انجام دادند. نوعی شیمی وجود دارد. آنها تقریبا بیش از حد موفق هستند، اکثر آنها در تیم هستند، و این همه چیز را شیرین تر کرد. راهی که آنها به رهبری کاپیتان بی باک ما، جالن برانسون، مدام برمی گشتند. این پسر کوچک با پا و هوشمندی باورنکردنی و اینکه چگونه می تواند یک بازی بخواند.

این یک تیم بود، یک پیروزی تیمی واقعی، و این در زندگی زیباست، زیرا مردم جشن جمعی نمی‌گیرند. انجام کارها واقعا به جمعی نیاز دارد. وقتی فیلم می‌سازید به همین صورت است. همه چیز باید با هم کار کند، زیرا یک چیز واقعا می تواند آن را خراب کند. سال دوست داشتنی بود چه بگویم؟

این یک دوران بسیار غنی برای من بوده است، یک حرفه فوق العاده. نمی‌دانستم قرار است با انواع مختلف افراد کار کنم که فرصت‌های متفاوتی به من می‌دهند. من با بسیاری از کارگردانان بزرگ کار کرده ام، بنابراین از حرفه ای که دارم بسیار قدردان هستم.

ستایش، من چیزهایی به دست آورده ام. این گیلاس بالای کیک است. به همین دلیل این کار را نمی کنید. هدف من این است که داستانی را تعریف کنم و به شما برسم، چه از طریق کمدی، درام یا هر دو. برای اینکه شما را به حرکت درآورد، تا شما را با وضعیت اسفناک شخصیت آشنا کند. من بیشتر با خودم رقابت می کنم. آیا خوب است که مورد تایید قرار بگیریم؟ بله. اگر افراد بیشتری فیلم را ببینند، بهتر است.

با "عاشقانه و سیگار"، ما یک توزیع کننده بزرگ داشتیم. یونایتد آرتیستز بود، اما یونایتد آرتیستز و ام جی ام توسط سونی خریداری شدند. بینگهام ری شخصی بود که آن را سبز کرد. وقتی افراد جدید وارد شدند، جوئل و اتان کوئن تهیه‌کنندگان اجرایی من بودند و آخرین برش را انجام دادند. آنها گفتند: "وقتی فیلم را می بینید، یک کمدی جدید است. لطفا آن را با تماشاگر ببینید."

اما آن‌ها چند نفر پیرمرد داشتند که آن را دیدند، و آنها فقط فیلم را نفهمیدند. بنابراین با فیلمی که آزمایش کرده بودیم و در حال آماده شدن برای اکران در 800 سالن بودیم در بلاتکلیفی گیر کردم.

جنگیدم تا آن را پس بگیرم و مقداری پول، از جمله مقداری از پول خودم، برای توزیع آن جمع آوری کردم. ما با واکنش فوق‌العاده‌ای از سوی منتقدان مواجه شدیم، و در برخی از کشورها این فیلم برای مدت طولانی بازی کرد. این چیزی است که من به آن افتخار می کنم. چیزهای استثنایی در آن فیلم وجود دارد.

ما هرگز نمی دانیم. من فکر می کنم موفقیت اعدام توسط بن استیلر بود و دن اریکسون این سوال را در مورد تقسیم مغز شما مطرح کرد. چیزی در مورد آن طنین انداز پس از کووید، حتی اگر ما آن را در طول COVID شلیک کردیم.

شما نمی دانید چه چیزی قرار است با مردم طنین انداز شود. این گروه فوق‌العاده‌ای از مردم است، و من با کریستوفر واکن کار کردم، که به نوعی ایده من بود. نمایش هایی مانند این یک سؤال ایجاد می کنند، و من علاقه مند هستم که چگونه به آن پاسخ دهید. چگونه از این درون و بیرون زنده می‌مانید؟

من حقوق و فیلمنامه «تئاتر سابث» را دارم، که بسیار وحشیانه، نژادپرستانه، درباره رابطه جنسی و مرگ است. من فقط باید افرادی را پیدا کنم که به اندازه کافی شجاع باشند تا این کار را انجام دهند. ما آن را با تماشاگران به عنوان نمایشنامه آزمایش کردیم و واقعا خوب بازی کرد.

من همچنین می‌خواستم «آیا جایی در زمین برای من وجود ندارد؟» را انجام دهم. برای چندین سال این در مورد بیماری روانی است و متأسفانه من تجربه زیادی در مورد آن دارم. اما این چیزی نیست که شما فکر می کنید، زیرا تمام افراد را در خود دارد. این فقط بیماری نیست این خانواده و هزارتوی سیستم سلامت روان است که من شخصا آن را به خوبی می شناسم.

می‌خواستم آن را به‌عنوان مینی‌سریال اجرا کنم، اما موضوع دشواری است، زیرا مردم همیشه داستانی را می‌خواهند که در آن کسی بهتر شود. ایده این است که کسی بتواند سطحی از آرامش را پیدا کند و خانواده بتواند در کنار هم بمانند. بسیاری از خانواده ها در اثر آن متلاشی شده و بسیار منزوی شده اند.

اینها افراد واقعی هستند که رنج می برند. آنها ابعاد و ظرفیت فوق العاده ای برای دستکاری، شهوت، جاه طلبی و خشم دارند. آنها انسان های کاملی هستند این چیزی است که من دوست دارم در آن شکایت کنم.

من همیشه به نوعی ضربه زننده بودم، شاید گاهی اوقات احمقانه. زمانی که شروع کردم سعی کردم پولم را پس انداز کنم، زیرا نمایشنامه های جالبی انجام داده بودم و همه چیز را رد می کردم. در آن روزها، می‌توانست در یک فیلم متوسط ​​زندگی خوبی داشته باشد، و من تا سال ۲۰۰۰ یا پس از آن هرگز فیلم‌های بزرگ بازی نکردم.

با بزرگتر شدن، زمان با ارزش است، و کارهایی که من واقعا می خواهم انجام دهم، نمی خواهم آن را رها کنم. من به مخاطب اعتماد دارم. گاهی اوقات دروازه بان ها می توانند به شما کمک کنند، یا یک مانع هستند، اما من فکر می کنم مخاطبان تشنه دیدن چیزهای مختلف هستند. من واقعا دارم. من به مخاطب اعتقاد دارم و به مخاطب جوان هم اعتقاد دارم.