جان تورتورو در همکاری با اسپایک لی، برادران کوئن و کارگردانان «سوءاستفاده گر» هالیوود

جان تورتورو. گیلبرت فلورس/گتی ایماژ; BI اگر با جان تورتورو کار می کنید، یک چیز وجود دارد که هرگز نباید از او بخواهید که انجام دهد: خودش را تکرار کنید.

همکاری این بازیگر با تجربه با کارگردانان افسانه ای مانند اسپایک لی و برادران کوئن به او کمک کرد تا به یکی از معتبرترین بازیگران نسل خود تبدیل شود. اما هر کارگردانی که بیش از حد به این اعتبار تکیه کند و از تورتورو بخواهد که برداشتی «مثل اینکه چطور آن صحنه را برای اسپایک انجام دادید» یا «مشابه کاری که برای کوئن‌ها انجام دادید» بسازد، به سرعت سرنگون می‌شود. (و بله، این واقعا اتفاق می افتد.)

تورتورو به Business Insider گفت: "وقتی متوجه شدم، به آنها می گویم: "با ایده خودت بیا. این کمکی به من نمی کند." "این کسی است که تکالیف خود را انجام نداده است."

مطالعه در مورد حرفه تورتورو به خودی خود وظیفه بزرگی است. او با بیش از 100 عنوان بازیگری در سینما و تلویزیون، نقش‌های برجسته‌ای دارد: یک نمایشنامه‌نویس با سابقه نویسنده در «بارتون فینک»، یک پیتزاساز نژادپرست در «کار درست را انجام بده»، یک قاتل شرافتمند در «Rounders» و یک بول‌باز پر زرق و برق در «لبوفسکی بزرگ». جان تورتورو در «تنها جیب بر زنده در نیویورک». سونی پیکچرز کلاسیک آخرین فیلم او، "تنها جیب بر زنده در نیویورک" که اکنون در سینماها به نمایش درآمده است، یکی دیگر از اجرای نمادین تورتورو را به نمایش می گذارد.

تورتورو کاریزمای لطیف را برای جیب بر سالخورده هری به ارمغان می آورد، مردی که سعی می کند حرفه خود را در دنیایی بدون پول نقد درک کند.

تورتورو مانند بسیاری از نقش‌های خود در طول دهه‌ها، این شخصیت را با توجه دقیق به محیط خود ساخت.

سریال «بازی نقش» از Business Insider دارای مصاحبه‌هایی است که در آن اسطوره‌های بازیگری به یاد ماندنی‌ترین نقش‌های خود را دوباره مرور می‌کنند. بیشتر را اینجا ببینید.

تورتورو گفت: "این مرد یک دنیا را بر پشت خود حمل می کند." "کتی که او می پوشد - بسیاری از جیب برها ظاهر زیبایی دارند، اما زره است. یک عنصر سامورایی در او وجود دارد. او فردی است که مقدار معینی زندگی کرده و توسط ارواح زیادی احاطه شده است."

می توان گفت او تکالیفش را انجام داد.

تورتورو برای آخرین قسمت از مجموعه «نقش‌بازی» بیزینس اینسایدر درباره کار برای یک ردیف قاتل از کارگردانان مشهور، پوشیدن کلاه‌های کابوی همسان با دنیس هاپر و نوع نقشی که فورا ایفا می‌کند صحبت می‌کند.

در مورد کار با کارگردانان «سوءاستفاده» و تماشای مشاجره باب دیلن با دنیس هاپر تورتورو در سال 1991. Ron Galella, Ltd./Ron Galella Collection/Getty بیزینس اینسایدر: وقتی در دهه 1980 فیلم را شروع کردید، بلافاصله با کارگردانان شگفت انگیزی کار کردید: ویلیام فریدکین («زندگی و مردن در لس آنجلس»)، وودی آلن («هانا و خواهرانش»)، مارتین اسکورسیزی («رنگ پول») و مایکل چیمینو («سیسیلی»). آیا در آن مقطع از حرفه خود راضی بودید یا آرزوهای بالاتری داشتید؟

جان تورتورو: من آرزوهای بزرگی داشتم. و چند نفر از افرادی که نام بردید - نه مارتی - واقعا خشن بودند. آنها گاهی اوقات فراتر از توهین آمیز بودند. خشونت زیادی در مورد بازیگران آن فیلم ها صورت گرفت.

منظورم این است که تو در «زندگی و مردن در لس آنجلس» به دیوار کوبیده شدی.

اوه، من واقعا جک شدم.

پدرم سازنده بود، بنابراین من از کجا آمدم، اگر کسی با کسی کاری انجام می داد، حتی اگر رئیسش بود، فیزیکی می شد. در یک مجموعه فیلم، شما فکر نمی کنید که مجبور باشید آن را به آنجا ببرید. اما از برخی از آن فیلم‌ها چیزهایی یاد گرفتم و متوجه شدم که می‌خواهم به همان اندازه که روی صحنه بودم در فیلم آزاد باشم.

وقتی «پنج گوشه» را ساختم، که جان پاتریک شانلی نوشت و برای حضور من در آن جنگید، تونی بیل آن را کارگردانی کرد. برای من، این اولین باری بود که واقعا خودم را مطرح کردم، صحبت کردم و گفتم که قرار نیست کارهای خاصی انجام دهم. این اولین بار بود، در آن مرحله از زندگی‌ام، که اجرای کاملی را ارائه دادم که واقعا همان طور که می‌خواستم فرود آمد.

توجهی که در «پنج گوشه» به خود جلب کردید به فرصت‌های شگفت‌انگیزی منجر شد، مانند انتخاب بازیگران در فیلم دنیس هاپر در سال 1990 «Backtrack» (همچنین به عنوان «Catchfire» شناخته می‌شود). در آن فیلم، شما با جو پسی، دین استاکول و جودی فاستر کار کردید. اما شما صحنه های زیادی را با هاپر انجام دادید. این چه شکلی بود؟

افراد زیادی این یکی را ندیده اند! نمیدونستم خودمو گرفتار چی کردم من شخصیتم را تغییر دادم. من از او یک هیتمن قلابی ساختم، مردی که نباید در این موقعیت قرار می گرفت. از دنیس می‌پرسیدم که اشکالی ندارد، و او علیه خودش شورش می‌کرد و کاملا بر خلاف آنچه در صفحه بود می‌رفت.

اگر به او می‌گفتی دوست داری در یک صحنه چه کاری انجام دهی، او می‌گفت [با جعل دنیس هاپر صحبت می‌کند]، "مرد، تو می‌خواهی این کار را انجام دهی، مرد؟ می‌خواهی انجامش دهی؟ لعنت به آن، مرد! فقط لعنت به آن!"

بنابراین از او پرسیدم که آیا می‌توانم کلاه گاوچرانی بر سر بگذارم، زیرا او در صحنه‌ای که با هم انجام می‌دادیم، کلاهی بر سر داشت. گفت: "لعنت بهش، میخوای بپوشی؟ فقط بپوش مرد! فقط بکن!" او اساسا این دو کلمه "لعنت به آن" را همیشه می گفت. جو پسی، او می‌گفت: «عجب کارگردانی؛ او از دو کلمه استفاده می‌کند تا تمام حرف‌هایش را بفهمد».

تو عمرم اینقدر نخندیده بودم و باب دیلن در فیلم حضور دارد. او این کلاه جوشکاری را بر سر داشت تا شما چهره او را نبینید. دنیس نمی خواست او کلاه ایمنی به سر بگذارد. باب دیلن در تریلر آرایش، درست در مقابل من [به تقلید از دیلن صحبت می کند] به او گفت: "خب، این انتخاب من است، مرد. این انتخاب من است." و دنیس می گوید: "مرد، این سنگ و رولرها، مرد، دیوانه لعنتی."

من صدها داستان از آن فیلم دارم. من دنیس را خیلی دوست داشتم.

در مورد یافتن همکاران مادام العمر در اسپایک لی و برادران کوئن جان تورتورو و اسپایک لی در «کار درست را انجام بده». تصاویر جهانی «کار درست را انجام بده» اولین باری بود که با اسپایک لی کار کردید. شما از آن زمان در هشت فیلم دیگر او بازی کردید. چگونه به اصالت «کار درست را انجام بده» کمک کردید؟

اسپایک من را در «پنج گوشه» هم دید. من در محله سیاه پوستان بزرگ شدم. اسپایک در یک محله ایتالیایی بزرگ شد. من این نوع بچه ها را می شناختم، به همین دلیل می خواستم نقش پینو را بازی کنم. وقتی راحت شدم، یک سری چیزها را به نقش اضافه کردم.

یک مثال بزن.

عباراتی که مردم استفاده کردند و شاید اسپایک نشنیده بود. من می خواستم او یکی از این افراد باشد که از زندگی اش ناامید شده است. او مجبور شد کسی را که زیر پایش است زمین بگذارد. من در فیلم بداهه های زیادی انجام دادم - اسپایک به من اجازه می داد که بروم. این یک همکاری واقعی بود.

ما سه هفته تمرین کردیم. ما بیش از 10 هفته هر روز سر صحنه آنجا بودیم. ما واقعا یک گروه تشکیل دادیم. دوستی من با اسپایک را تقویت کرد. و آن چه که عالی بود این است که من طرف دیگر آن نقش را در «تب جنگل» بازی کردم. آن شخصیت به نحوه بزرگ شدن من نزدیکتر بود.

در سال 1990 اولین فیلم برادران کوئن را با «عبور میلر» ساختید. شما می توانید در سه فیلم دیگر بازی کنید.

کوئن ها من را از قبل می شناختند. من با فرانسیس مک دورمند به مدرسه رفتم. آنها نمایش های زیادی را از من دیدند. آنها شخصیت برنی را برای من نوشتند و سپس بارتون فینک را برای من نوشتند.

در یکی از به یاد ماندنی ترین سکانس های «عبور میلر»، شخصیت شما، برنی، از تام ریگان با بازی گابریل برن التماس می کند که او را نکشد. آیا درست است که برخی از آن اجراها ناشی از تجربه شخصی از کشیدن اسلحه بر روی شماست؟

بله، این اتفاق افتاد. حالا دیگر مجبور نبودم مثل برنی برای زندگی ام التماس کنم، اما این تجربه را داشتم. احساس کردم می توانم از آن استفاده کنم. در زندگی واقعی خوشبختانه یک پلیس بود. من با چند نفر از دوستانم بودیم و اواخر شب در حیاط مدرسه بودیم و بسکتبال بازی می کردیم که پلیس ترسید و اسلحه اش را روی ما کشید.

به عنوان یک بازیگر، شما از همه چیز استفاده می کنید، و گاهی اوقات برای یک برداشت کار می کند اما برای برداشت بعدی نه. شما باید توجه خود را به موقعیت معطوف کنید. جان تورتورو در «بارتون فینک». فاکس قرن بیستم شما "بارتون فینک" را مطرح کردید. آیا فکر می کنید هرگز دنباله ای که مدت ها شایعه شده بود، "Old Fink" را با کوئن ها خواهید ساخت؟

من هیچ نظری ندارم.

آیا با آنها چک می کنید؟

می کنم، اما در این مورد نمی پرسم، نه. من مطمئن هستم که آنها سعی می کنند کارهای دیگری انجام دهند. برای زنده ماندن در این تجارت، برای من مهم نیست که شما کی هستید، این یک موفقیت است که ادامه دهید، پول برای انجام کارها به دست آورید.

به عنوان مثال، افرادی که به ما پول می دهند تا این کار را انجام دهیم، آن افراد دیگر در کار نیستند، بنابراین قضیه فرق می کند. اما اگر جوئل و ایتان چیزی می نوشتند، من هر کاری که آنها می خواستند انجام می دادم. آنها افرادی هستند که من به آنها اهمیت می دهم.

در مورد قمار در انتخاب های شغلی خود و ساختن یک شخصیت از ابتدا برای آدام سندلر جان تورتورو و آدام سندلر در «آقای اعمال». سونی به نظر من کنش در «Rounders» یکی از بهترین نقش های شماست.

افراد زیادی در خیابان این نقش را برای من مطرح می کنند. آنها می گویند: "Knish!"

گوش کن فیلمنامه خوبی بود من این کار را صادقانه انجام دادم، زیرا با میرامکس مبادله می کردم تا فیلم دیگری را که آنها از من داشتند منتشر کنند. مثل «Rounders» یک قمار بود. اما کارگردان را دوست داشتم و به نظرم فیلمنامه خوب بود. من در آن زمان مشغول تدوین دومین فیلمم، "Illuminata" بودم. به آنها گفتم زمان محدودی دارم. اما من با این مرد کار کردم که یک قمارباز بود، یک آسیاب واقعی، و او برای این نقش مفید بود. وقتی اکران شد فیلم موفقی نبود. بعدا موفق شد

من قمارباز نیستم. من در کارم قمار می کنم.

یک نسل کامل از طریق فیلم هایی که با آدام سندلر انجام دادید به شما معرفی شد. چطور با او آشنا شدید؟

میزبانی «شنبه شب زنده». او در برنامه حضور داشت. او در یک بازی نقش برادرم را بازی کرد. یکی دو سال بعد از من پرسید که آیا می خواهم در «آقای اعمال» حضور داشته باشم؟ او نقش آدم بد را به من پیشنهاد کرد و من گفتم نمی‌خواهم این کار را انجام دهم. اما من گفتم که نقش های کوچک باغبان و ساقی را که در آن زمان در فیلمنامه داشت دوست دارم. به او گفتم اگر آن نقش ها را با هم ترکیب کنی، شاید.

همچنین به او گفتم که می‌خواهم به شکل ظاهر و صدایم طراحی کنم. من می خواهم همه آن را به تنهایی انجام دهم. و او در آن پرید. گفت: من به تو اعتماد دارم. بنابراین در «آقای اعمال» من لباس، لهجه و کل کار را طراحی کردم. من واقعا زمان خوبی را با انجام آن سپری کردم.

آیا تلویزیون در دهه اخیر نقش های جذاب تری نسبت به فیلم ها آورده است؟

«Severance» واقعا سرگرم‌کننده بود، اما اجرای «شب» احساس کردم که یکی از بهترین کارهایی است که در آن بوده‌ام. اما هنوز ساختار دو ساعته یک فیلم را دوست دارم. گاهی اوقات با تلویزیون همیشه این ترس را دارم که بیش از حد آن را دراز کنند. این من را عصبی می کند، زیرا شما نمی دانید به چه چیزی متعهد هستید. ترس همینه چیزی که من همیشه به دنبال آن هستم این است که کاری را انجام دهم که کاری را که قبلا انجام داده ام تکرار نکند.

نه فوری چیست؟ در زندگی خود در حال حاضر، چه چیزی را فورا منتقل می کنید؟

چیزی که فقط به خاطر خشونت خشونت آمیز است. احساس می کنم دنیا به اندازه کافی از آن برخوردار است و من واقعا به آن علاقه ای ندارم.

این مصاحبه برای طولانی و وضوح فشرده و ویرایش شده است.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید