جاه‌طلبی‌های فناوری «خرید انگلیسی» بریتانیا به واقعیت تبدیل شد زیرا کمتر از 1 پوند در 6 پوند در خانه می‌ماند.

دولت بریتانیا درباره خرید بریتانیایی بازی خوبی صحبت می‌کند، اما طبق تحقیقاتی که نشان می‌دهد وایت هال چقدر به فناوری خارجی متکی است، کمتر از 1 پوند از هر 6 پوندی که با بزرگترین تامین‌کنندگان فناوری خرج می‌شود، به شرکت‌های انگلیسی می‌رسد.

گزارشی از موسسه تحقیقات سیاست عمومی (IPPR) نشان می‌دهد که در حالی که به نظر می‌رسد 42.5 درصد از هزینه‌های 150 تامین‌کننده فناوری بخش عمومی به شرکت‌های بریتانیا اختصاص می‌یابد، زمانی که به فراتر از محل استقرار آن مشاغل نگاه کنید، این رقم به 15.4 درصد کاهش می‌یابد.

یک دفتر مرکزی در انگلستان لزوما یک شرکت را انگلیسی نمی کند. برخی از آنها متعلق به خارج از کشور هستند، برخی دیگر بیشتر کارکنان خود را در خارج از کشور دارند، و بسیاری به سادگی فناوری غول های آمریکایی مانند مایکروسافت را دوباره می فروشند.

در واقع، 43 درصد از هزینه‌های منتسب به تامین‌کنندگان مستقر در بریتانیا به فروشندگان می‌رسد. بایت ها و سافت کت به تنهایی حدود 2 میلیارد پوند را به خود اختصاص می دهند که آنها را به دو مورد از سه دریافت کننده بزرگ هزینه های فناوری بخش دولتی تبدیل می کند.

هنگامی که محققان قراردادهای فروش را به شرکت های پشت سر محصولات ردیابی کردند، ایالات متحده به عنوان بزرگترین ذینفع ظاهر شد و 9.2 میلیارد پوند از 19.2 میلیارد پوندی که با بزرگترین تامین کنندگان خرج شده بود را به خود اختصاص داد.

و پول دقیقا در اطراف پخش نمی شود. فقط 150 شرکت 83 درصد از هزینه های فناوری بخش دولتی را دریافت می کنند که 15 شرکت بزرگ تقریبا نیمی از آنها را تشکیل می دهند. تأمین‌کنندگان کوچک‌تر نیز چندان مورد توجه قرار نمی‌گیرند و تنها 12 درصد از هزینه‌های فناوری دولت را در مقایسه با 27 درصد از هزینه‌های کل دولت دریافت می‌کنند.

رقابت یکی دیگر از دغدغه هاست. بر اساس IPPR، 89.9 درصد از قراردادهای دولتی فناوری اطلاعات در 12 ماه گذشته هیچ سابقه منتشر شده ای از تعداد عرضه کنندگان پیشنهادی برای کار نداشتند، که ارزیابی رقابتی بودن این تدارکات را دشوار می کند.

طبیعتا وقتی هوش مصنوعی وارد تصویر می شود همه چیز تیره تر می شود. سوابق هزینه های دولت نشان می دهد که پول نسبتا کمی مستقیما به شرکت هایی مانند OpenAI و Anthropic می رسد، اما این بدان معنا نیست که Whitehall فناوری آنها را نمی خرد. بخش اعظم آن در قراردادهای ابری موجود، مجوزهای نرم افزار سازمانی و مشارکت ها قرار می گیرد.

یکی از نمونه‌ها، عرضه Microsoft 365 Copilot توسط NHS انگلستان به 505000 کارمند است، که IPPR می‌گوید تحت یک قرارداد مجوز ملی که در ژوئن 2023 امضا شد، قبل از اینکه Copilot حتی به طور کلی در دسترس باشد، انجام شد.

این بدان معناست که ابزارهای هوش مصنوعی می توانند صدها هزار کارمند بخش دولتی را از طریق معاملاتی که قبل از عرضه آن محصولات در بازار انجام شده است به دست آورند و به طور بالقوه تامین کنندگان رقیب را بدون فرصتی برای رقابت باقی بگذارند.

این گزارش با عنوان Locked In: A Realist's Agenda for Digital Sovereignity، هشدار می دهد که اگر واشنگتن دسترسی به سیستم های پیشرفته هوش مصنوعی را محدود کند، وابستگی بریتانیا به فناوری آمریکایی می تواند مشکل ساز شود. این به محدودیت‌های اخیر ایالات متحده در مدل‌های Anthropic و محدودیت‌های دسترسی زودهنگام برای مؤسسه امنیت هوش مصنوعی بریتانیا اشاره می‌کند که نشان می‌دهد چنین نگرانی‌هایی دیگر کاملا فرضی نیستند.

دولت قبلا 500 میلیون پوند به یک صندوق مستقل هوش مصنوعی متعهد شده است، اما محققان بر این باورند که پرداخت پول به شرکت‌های فناوری داخلی برای شل کردن کنترل سیلیکون ولی کافی نخواهد بود.

در عوض، آنها از وایت هال می خواهند که قراردادهای فناوری را به عنوان یک مشتری واحد مذاکره کند، تعویض تامین کنندگان را آسان تر کند و با کشورهایی از جمله فرانسه، آلمان، ژاپن و کره جنوبی برای ایمن کردن دسترسی به هوش مصنوعی پیشرفته همکاری کند.

روآ پاول، پژوهشگر ارشد IPPR، گفت: "اما ما نمی توانیم به تنهایی این کار را انجام دهیم، و ایجاد قابلیت های داخلی نمی تواند تنها شرط ما باشد. بریتانیا باید با دیگر قدرت های متوسط ​​همکاری کند، قدرت خرید خود را برای شکل دادن به بازارها و استفاده از اهرم های مشترک برای ایمن کردن دسترسی به هوش مصنوعی مرزی استفاده کند."

نماینده مجلس دارن جونز، که پیشگفتار این گزارش را نوشت، استدلال مشابهی را مطرح کرد و گفت که بریتانیا باید به جای تلاش برای ساختن همه چیز، با متحدان بین المللی همکاری کند.

او گفت: "ما می توانیم نحوه خرید فناوری را تغییر دهیم، صنایعی را که بریتانیا در آن فرصتی واقعی برای رهبری جهان دارد و بازارها را شکل دهد - اما نمی توانیم به تنهایی پیش برویم. ما باید به متحدان طبیعی مانند فرانسه، آلمان، ژاپن و کره بپیوندیم و خود را در کنار هم ضروری کنیم."

وایت هال ممکن است برنامه های بزرگی برای حاکمیت دیجیتال داشته باشد، اما زمانی که بسیاری از فناوری آن از آن سوی اقیانوس اطلس می آید، فروش سختی خواهد داشت. و با توجه به اینکه هوش مصنوعی قبلا در قراردادهای نرم افزاری به ارزش میلیاردها بسته شده است، غول های فناوری ایالات متحده خرید دولت را از جاهای دیگر آسان نمی کنند. ®