جایزه مایکل کلی از آتلانتیک به درو فیلپ برای «هیچ رحمی نخواهد بود» که در مجله آتاویست منتشر شده است اهدا شد.

درو فیلپ برنده بیست و سومین جایزه سالانه مایکل کلی است که توسط The Atlantic برای فیلم تحقیقی خود "There Will Be No Mercy" که توسط مجله Atavist در سال 2025 منتشر شد، اعطا می شود. افشاگری دلخراش فیلپ از جنگ داخلی اتیوپی به عنوان گزارش قطعی از این دو قرن درگیری مرده در نظر گرفته شده است.

این جایزه صبح امروز در جشنواره آتلانتیک در شهر نیویورک اعلام شد. مقاله فیلپ درگیری در اتیوپی را از دریچه یک بیمارستان منفرد بازگو می کند که ناگهان با تلفات غرق شده بود زیرا سربازان دولتی نه تنها جنگجویان بلکه غیرنظامیان از جمله کودکان را در استان تیگری هدف قرار دادند. فیلپ پزشکانی مانند آبراها گبرگزیابهر، متخصص اطفال را دنبال می‌کرد که با قتل عام در بیمارستان مواجه شد، حتی در حالی که متعجب بود که چرا کشورهای قدرتمند به سادگی کنار می‌ایستند.

فیلپ در سخنرانی امروز خود گفت: "در سرتاسر جهان، مردم شاهد نقض وعده های غرب و هدر دادن نزدیک به یک قرن حسن نیت هستند. بسیاری مانند دکتر آبراها شروع به جستجوی جای دیگری برای امید و حاکمیت قانون کرده اند. این شکستی است که همه موفقیت های ما را تهدید می کند.

وقتی ما در غرب قانون و تعهد به کرامت را کنار می گذاریم، وقتی اجازه می دهیم نهادهای بین المللی فاسد شوند، وقتی متحدان ما مرتکب جنایات - حتی نسل کشی - می شوند، و بله، وقتی خودمان مرتکب جنایات می شویم، دموکراسی خود را فاسد می کنیم و اعتبار خود را در خارج و داخل بمباران می کنیم.

داوران جایزه مایکل کلی از وضوح و تند نوشته فیلپ و عمق گزارش او در مورد رنج مردم تیگرایان به دست دولت اتیوپی تمجید کردند. «هیچ رحمی وجود نخواهد داشت» برنده جایزه مجله ملی برای گزارش و استناد برای برتری از جایزه مدلین دین راس کلوپ مطبوعات خارج از کشور آمریکا شد. فیلپ یک روزنامه نگار مستقل است. جایزه ای 25000 دلاری به او تعلق خواهد گرفت.

جایزه مایکل کلی که سالانه توسط The Atlantic ارائه می‌شود، به خبرنگارانی تجلیل می‌کند که کارشان نمونه‌ای از «تعقیب بی‌باک و بیان حقیقت» است که زندگی و حرفه خود مایکل کلی را تعریف می‌کند. کلی اولین روزنامه نگاری بود که در جریان جنگ عراق در سال 2003 کشته شد. او سردبیر آتلانتیک و نشنال ژورنال بود که هر دو مجله انتشارات آتلانتیک مدیا به ریاست دیوید جی بردلی بودند. بردلی این جایزه را به افتخار کلی ایجاد کرد.

خبرنگاران از سه سازمان خبری دیگر به عنوان فینالیست شناخته شدند: الیوت وودز، در ماهنامه تگزاس، به دلیل گزارش دو قسمتی او از بدترین فاجعه مهاجرت در تاریخ آمریکا. امیلی بامگارتنر نون از مجله نیویورک تایمز، به خاطر گزارشش در مورد قاچاق جنسی در لس آنجلس. و الیزابت ویل، در مجله نیویورک، به خاطر داستان های تکان دهنده اش در مورد سوء استفاده جنسی از خواهر و برادر و کودکان اوتیسم غیرکلامی.

پنج داور برنده و فینالیست ها را انتخاب کردند: انا آلوارادو، نویسنده و دستیار سردبیر سابق آتلانتیک. چارلز گرین، سردبیر سابق مجله ملی؛ آدام هریس، نویسنده کارکنان آتلانتیک؛ کالن مورفی، سردبیر بزرگ The Atlantic; و سارا توپول، که در حال حاضر یک کارمند نویسنده در آتلانتیک و برنده قبلی جایزه مایکل کلی است.

اطلاعات بیشتر در مورد مایکل کلی و جایزه به افتخار او را می توانید در theatlantic.com/michael-kelly-award پیدا کنید.

مخاطبین مطبوعاتی:

آنا براس و سامی سونتاگ | اقیانوس اطلس

press@theatlantic.com