جایگاه صهیونیست لیبرال در حزب پیروزی دموکرات آمریکا کجاست؟ - نظر

مانند یک هوادار مادام العمر داجرز که در حال تماشای جشن اولین قهرمانی خود در سری جهانی میلواکی برورز است، من در مورد انتخابات میان دوره ای دو فکر کردم. چه کسی می تواند یک تیم بازار کوچک را از لحظه شکوهش ناراحت کند؟ و با این حال، من به سختی می‌توانستم فراموش کنم که مسیر پیروزی برورز به هزینه داجرز محبوب من تمام شد.

برای برندگان خوشحالم، اما نمی توانم پیروزی خود را جشن بگیریم. من به عنوان یک صهیونیست لیبرال، کم و بیش این احساس را داشتم که در 4 نوامبر با نتایج انتخابات میان دوره ای بیدار شدم. پیروزی گسترده دموکرات ها کنترل هر دو مجلس کنگره را به حزبی بازگرداند که از لحاظ تاریخی خانه سیاسی اکثر یهودیان آمریکایی بوده است. رای دهندگان یهودی مدت هاست که با تعهدات دموکرات به حقوق مدنی، آزادی باروری و حقوق مهاجران و غیره شناخته شده اند.

بر اساس نظرسنجی انجام شده توسط J Street، 72 درصد از نامزدهای دموکرات کنگره در این هفته حمایت کردند. همچنین دلیلی برای جشن گرفتن، رکوردشکنی تعداد مسلمانان انتخاب شده در کنگره وجود داشت. چندی پیش بود که یهودیان برای مشارکت کامل در زندگی سیاسی آمریکا با موانعی مواجه شدند. دموکراسی نمایندگی باید دقیقا همین باشد - نماینده. و با این حال، برای بسیاری از یهودیان آمریکایی این جشن خاموش بود.

حتی زمانی که یک مجموعه از تعهدات پیروز شد، به نظر می رسید که مجموعه دیگری که کمتر مورد توجه قرار می گرفت، ضربه خورد. مهمتر از همه، انتخابات عبدالالسید برای مجلس سنا در میشیگان بود. نگرانی من ایمان مسلمان السید نیست، بلکه سیاست اوست - به ویژه مواضع او در مورد اسرائیل و روابط آمریکا و اسرائیل. السید از تایید ادامه حیات اسرائیل به عنوان یک کشور یهودی خودداری کرده است.

پس از حمله تروریستی به کنیسه معبد اسرائیل در میشیگان، او خشونت را محکوم کرد، اما افزود که "آسیب رساندن به مردم، مردم را آزار می دهد"، اظهاراتی که او متعاقبا از آن عذرخواهی کرد. اما او به سختی یک مورد منزوی است. حداقل پنج نفر از سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا که همگی از پایان دادن به کمک‌های نظامی به اسرائیل حمایت می‌کنند، کرسی‌های مجلس نمایندگان را به دست آوردند.

حامیان دیرینه اسرائیل در کنگره شکست خوردند. حتی در درون تشکیلات دموکرات، رابطه آمریکا با اسرائیل به طور فزاینده‌ای در حال بازنگری است. مطمئنا، سیاست‌ها و لفاظی‌های خود اسرائیل به این تغییر کمک کرده است. و یهودستیزی که اسرائیل برای آنها کم اهمیت نیست

برای هویت یهودی غیر از خدا یا تورات، و کسانی که معتقدند خودتعینی یهودیان و ارزش‌های مترقی نیازی به تضاد ندارند، نتایج باعث نگرانی قابل توجهی شد. حمایت حزب جمهوری‌خواه از اسرائیل رو به کاهش بود.

محاسن این تصمیم هر چه که باشد، زمان بندی و چارچوب سیاسی آن غیرقابل انکار بود: حمایت از اسرائیل به عنوان یک مسئولیت سیاسی تلقی می شد. معاون رئیس جمهور JD Vance بلافاصله این تصور را تقویت کرد. ونس با نسبت دادن شکست حزبش عمدتا به جنگ در ایران، به خواسته های رای دهندگان نیز اشاره کرد که آمریکا را در اولویت قرار دهد و به قول او «رابطه خود را با اسرائیل تغییر دهیم».

خود جامعه یهودی نتیجه: احساس آزاردهنده بی خانمانی سیاسی. وقتی هیچ یک از طرفین راهروی سیاسی راحتی را ارائه نمی دهند، به کجا می رویم؟ چگونه می توان بدون تسلیم شدن یک اینچ از سهام خود در پروژه آمریکایی، به تعهدات خاص یهودیان وفادار ماند؟ تورات فرمول بندی باستانی را ارائه می دهد که برای قرن ها اندیشه سیاسی یهودیان را شکل داده است. در کتاب پیدایش، ابراهیم که به دنبال خرید یک قطعه دفن برای همسر مرحومش سارا است، خود را به عنوان "گر و توشاو" - یک غریبه و یک غریبه توصیف می کند.

ابراهیم با بیش از شش دهه زندگی در کنعان، تشکیل خانواده و تثبیت خود در میان همسایگان خود، خود را هم متعلق و هم جدا از هم می داند. اما او همچنین غریبه ای بود، به عهد و تعهداتی که او را از فرهنگ اطراف متمایز می کرد. تعلق مدنی او مستلزم تسلیم هویت مذهبی اش نبود. خاخام جوزف بی.

Soloveitchik، الهی‌دان برجسته ارتدوکس قرن بیستم، «ger v'toshav» را توصیفی از وضعیت همیشگی یهودیانی که در جامعه‌ای غیریهودی زندگی می‌کنند، می‌فهمد. از ابراهیم در کنعان، تا موسی مندلسون در آلمان روشنگری، تا یهودیان درباره‌ی سولوویچیک چگونه می‌توانند با پرسش‌های گوناگون در آمریکا مقابله کنند: در جوامعی که آنها را خانه می نامند بدون اینکه تعهداتی را که آنها را یهودی می کند به خطر بیندازند؟ به رسمیت شناختن سابقه تاریخی مشکل معاصر ما را حل نمی کند.

اما سه اصل را برای پیمایش در آن پیشنهاد می کند. هیچ کدام از هویت ها را تسلیم نکنید. اول، در برابر وسوسه تسلیم شدن هر یک از طرفین هویت خود مقاومت کنید. یک آموزه باستانی در تلمود، تعقیب دانش مقدس را با مسیری بین دو افراط مقایسه می کند: آتش در یک طرف، برف در طرف دیگر. به سوی آتش منحرف شوید و می سوزید. به سمت برف و یخ میزنی یکی باید چیکار کنه؟ "یهالخ با امتزا" - راه رفتن در وسط.

نه به این دلیل که میانه راه آسان است، بلکه به این دلیل که رها کردن مسیر به معنای از دست دادن چیزی ضروری است. یهودیان نباید تعهدات محلی خود را به خاطر آسودگی پذیرش سیاسی تسلیم کنند، و یا مسئولیت های مدنی خود را رها نکنند زیرا تعلق سیاسی ناخوشایند شده است. فراخوان ما این است که هم گر و هم توشاو باشیم - بدون عذرخواهی یهودی و بدون عذرخواهی در پروژه آمریکایی سرمایه گذاری شده است، حتی زمانی که مسیر بین آنها باریک و دشوار است.

شخصیت داستانی درباره پسری است که برای تولد 14 سالگی خود یک اسب دریافت می کند. روستاییان جشن می گیرند؛ یک استاد ذن پاسخ می دهد: "ما خواهیم دید." دو سال بعد پسر از اسب می افتد و پایش می شکند. روستاییان از بدبختی او می نالند. دوباره: "ما خواهیم دید." سپس جنگ آغاز می شود و هر جوانی را به جنگ فرا می خوانند مگر پسری که پایش شکسته است. روستاییان خوشحال می شوند. یک بار دیگر: "ما خواهیم دید." درس بی تفاوتی نیست، بلکه دیدگاه است.

چند نفر پیروزی ترامپ در سال 2016، شکست او در سال 2020، بازگشت او در سال 2024 یا آخرین تغییر کنترل کنگره را تصور کردند؟ تغییر شانس سیاسی؛ ائتلاف ها تکامل می یابند واقعیت امروز سرنوشت فردا نیست. انتخابات مهم است، سیاست‌ها مهم هستند و پیروزی‌ها و شکست‌های میان‌دوره‌ای نتیجه‌بخش هستند. اما هیچ انتخاباتی، هیچ سازماندهی مجدد سیاسی، هیچ لحظه ای در زندگی یک دموکراسی حرف آخر را نمی زند.

تاریخ هنوز در حال نوشته شدن است و ما باید سهم خود را برای نوشتن آن انجام دهیم. یهودی زنده در آمریکا با اطمینان زندگی می کند. سوم، و از همه مهمتر، به عنوان یهودیان آمریکایی با افتخار و علنا ​​زندگی کنید. هنگامی که ابراهیم برای اولین بار دعوت خود را دریافت کرد، نه تنها به او گفته شد که او را برکت خواهد داد، بلکه به نعمتی برای دیگران تبدیل خواهد شد.

وجه تمایز یهودیان هرگز صرفا به عنوان میراثی مورد حمایت قرار نگرفت. قاضی دیوان عالی لوئیس براندیس به خوبی درک کرد که شهروندی آمریکایی، هویت یهودی و صهیونیسم می توانند تعهدات متقابل را تقویت کنند. بیش از یک قرن بعد، آن گزاره سزاوار توجه مجدد است. ما می‌توانیم با قاطعیت صحبت کنیم، با شجاعت درگیر شویم، با متمدنانه با یکدیگر رفتار کنیم، روابطی بین تفاوت‌ها ایجاد کنیم، به خیر عمومی کمک کنیم و زندگی یهودی‌مان را با اعتماد به نفس زندگی کنیم نه عذرخواهی.

وجه تمایز ما مسئولیتی نیست که باید مدیریت شود، بلکه موهبتی است که باید به اشتراک گذاشت. برای دیگران، کاملا برعکس. برای من، احساسات رقابتی، تنشی را در کانون توجه نسل‌های یهودی قرار داده است: چگونه می‌توان در جامعه ریشه‌دار ماند و در عین حال استقلال را حفظ کرد و از آن جدا شد.

مسئولیت ما حذف آن تنش نیست، بلکه زندگی سازنده در درون آن، و وفادار ماندن به آنچه هستیم و در عین حال کمک کامل به کشوری است که خانه می‌نامیم. نظرات و نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به نویسنده است و لزوما منعکس‌کننده دیدگاه‌های JTA یا شرکت مادر آن، رسانه 70 چهره نیست.