جایگزینی پرورش گوشت گاو با جنگلداری باعث افزایش درآمد و دستیابی به اهداف آب و هوایی می شود

در سالهای اولیه پس از استقلال، عملا هیچ جنگل کاری در ایرلند انجام نشد. منابع مالی عمومی نایاب بود و کشاورزی معیشتی هنوز در بسیاری از نقاط کشور رواج داشت و این الگو کم و بیش تا دو دهه بعد ادامه یافت، زیرا همانطور که مدتی بعد یکی از وزیران دولت اظهار داشت، قرار دادن درختان در زمین غذای بیشتری روی میز نمی گذارد.

سال‌ها پس از جنگ جهانی دوم، دولت متوجه شد که ذخایر چوب و جنگل‌ها چگونه کاهش یافته است، و علیرغم فشارهای قابل توجهی که در داخل دولت برای حمایت نکردن از جنگل‌کاری اعمال می‌شد، یک سیاست جنگلی تعریف‌شده ایجاد شد و فعالانه ترویج شد. با این حال، مانند گذشته، تنها زمین های با کیفیت پایین تر برای کاشت قابل خرید هستند. تا اواسط دهه 80، جنگل کاری پیشرفت کرد و گهگاه به 9000 هکتار دیگر در سال رسید و تقریبا منحصرا توسط دولت انجام می شد.

حتی در شرایطی که جنگل‌کاری عمومی در حال گسترش بود، کاشت خصوصی به حداقل رسیده بود و تصویری منفی داشت و از حمایت دولتی کم یا بدون حمایت برخوردار بود.

سپس در اواسط دهه 80، جنگلداری به عنوان دارای پتانسیل برای کمک به توسعه اقتصادی ملی و منطقه ای و درآمدهای روستایی شناسایی شد و کمک های مالی سخاوتمندانه و حق بیمه سالانه توسط دولت و اتحادیه اروپا ارائه شد.

متعاقبا، جنگل‌کاری بین سال‌های 1987 و 1995 سه برابر شد و برای اولین بار در سال 1989، کاشت خصوصی بیش از کاشت عمومی بود.

کاشت در دهه بعد از سال 1995 به میزان قابل توجهی پایدار بود، به طور متوسط ​​​​13000 هکتار در هر سال، اما سطح کاشت از آن زمان تا حد زیادی کاهش یافته است. در دهه گذشته به طور متوسط ​​سالانه 3800 هکتار کشت جدید بوده است.

جنگل‌کاری در سال‌های 2023 و 2024 در پایین‌ترین سطح خود از دهه 1920 بوده است. در طول 40 سال گذشته، پی درپی اهداف بلندپروازانه کاشت ایجاد شد، اما همه آنها با اختلاف زیادی نادیده گرفته شدند.

افزایش کاشت خصوصی از اواخر دهه 80 در ابتدا در زمین هایی با کمترین شدت کشاورزی رخ می داد. پس از آن، به سمت سرزمینی به تدریج بهتر حرکت می کرد. این تا حدی کاشت بسیار بالا در اوایل را توضیح می دهد.

در حالی که احتمالا دلایل زیادی برای روند نزولی کلی کاشت از اواسط دهه 90 وجود دارد، اما این روند با تغییر ماهیت سیاست مشترک کشاورزی اتحادیه اروپا (Cap) آغاز شد.

سقف از حمایت های قیمت و بازار به اقدامات محدود کننده در تولید، تقویت توسعه روستایی و سیاست های زیست محیطی و پرداخت های مستقیم تغییر کرد.

آیا ایرلند اراده ای برای خنثی کردن فاجعه جنگلکاری مزارع دارد؟

الگوی استفاده از زمین در حال حاضر به دلیل فشارهای محیطی با عقب نشینی قابل توجهی مواجه شده است، و در نتیجه ما اگر از شدت استفاده از علفزار فراتر نرفتیم، به اوج شدت بهره برداری رسیده ایم. از اینجا، به دلیل شرکت‌هایی مانند هضم بی‌هوازی، فشار بیشتری بر کاربری زمین وارد خواهد شد، در حالی که بخش‌هایی مانند پنل‌های خورشیدی و توربین‌های بادی خشکی نیز احتمالا توسعه قابل توجهی را نشان می‌دهند.

برنامه استراتژیک Cap 2023-2027 همچنین شامل دو اقدام زیست‌محیطی با بودجه هنگفت است که نوید عصر جدیدی را می‌دهد که به تنوع زیستی، مسائل زیست‌محیطی، کیفیت آب و اهداف اقلیمی می‌پردازد و به طور فزاینده‌ای پاداش‌هایی را برای کاربری‌های جایگزین از زمین ارائه می‌دهد که تاکنون در دسترس نبوده‌اند. این طرح ها میزان بالای مشارکت کشاورزان را به خود جلب کرده و چالشی واقعی برای جنگلداری به وجود آورده است.

جنگل کاری مهم ترین گزینه کاهش تغییرات آب و هوایی است که برای بخش کاربری اراضی ایرلند در دسترس است و یک عامل ضروری و شناخته شده برای رسیدن به انتشار خالص دی اکسید کربن صفر تا سال 2050 است.

نرخ جنگل کاری نه تنها به انگیزه های موجود بلکه به عواملی مانند سطح آگاهی، فعالیت های ترویجی و سیستم های پشتیبانی فنی بستگی دارد.

بنابراین، از دیدگاه آینده، هر گونه افزایش در کاشت جنگل به احتمال زیاد از گروهی از حدود 80000 شرکت گاو گوشتی حاصل می شود. اکثریت افراد درگیر کمترین درآمد را دارند، مسن تر از حد متوسط ​​هستند، حداقل نیمی از آنها مشاغل خارج از مزرعه دارند و سطح تماس کمتری با خدمات پشتیبانی دارند.

جایگزینی پرورش گوشت گاو با جنگلداری یک اقدام برد-برد است. درآمد مزرعه را افزایش می دهد، انتشار گازهای گلخانه ای را کاهش می دهد و به طور قابل توجهی جذب کربن را افزایش می دهد. همچنین نگرش منفی رایجی از این گروه به جنگلداری وجود دارد، از تصوراتی که جنگلداری با توسعه کشاورزی دشمنی دارد، تا مسئول کاهش جمعیت روستایی، انزوای اجتماعی و محدود کردن گزینه‌های کاربری زمین است.

اکنون باید روی شکل و جاه طلبی برنامه بعدی جنگل کاری ایرلند تمرکز کرد. اکنون سیاست دولت این است که پوشش جنگلی را از 11 درصد یا بیشتر از مساحت فعلی کشور به 18 درصد افزایش دهد، اما بر اساس دستاوردهای دهه های اخیر، مدت زیادی منتظر خواهیم بود تا به این هدف برسیم.

هدف ما مدیریت جنگل های ایالتی از طرف مردم ایرلند است.

نرخ جنگل کاری نه تنها به انگیزه های موجود بلکه به عواملی مانند سطح آگاهی، فعالیت های ترویجی و سیستم های پشتیبانی فنی نیز بستگی دارد. در سطح سیاست، اتخاذ یک رویکرد یکپارچه در طراحی طرح‌های کاربری اراضی از جمله جنگل‌داری به منظور دستیابی به سازگاری و تکمیل‌پذیری بین اقدامات مربوطه در برنامه بعدی توسعه روستایی ضروری است.

نقش جنگلداری باید به شدت در سراسر دولت ترویج شود و نقش این بخش در تطبیق با تغییرات آب و هوایی و از نظر توسعه روستایی تاکید بیشتری شود. توسعه گروه های انتقال دانش نماینده ذینفعان مربوطه یا شاید نوعی از مشارکت های نوآوری اروپایی می تواند نقش مفیدی در تغییر نگرش نسبت به جنگلداری ایفا کند.

در همین حال، هر تلاشی باید انجام شود تا به زمین‌داران خاصی که محتمل‌ترین گروه هدف برای جنگل‌داری هستند، اما کمترین احتمال تماس با خدمات پشتیبانی مزرعه را دارند، نزدیک شود.

در نهایت، می‌تواند زمان مناسبی برای ایجاد یک مجمع ملی با منافع مربوطه مانند آنچه در اواسط دهه 90 وجود داشت، برای شناسایی عواملی که مانع پذیرش سریع‌تر جنگل‌داری مزرعه می‌شوند و چگونگی رسیدگی به این موارد باشد.

برندن کرنی، مشاور اقتصادی، پیش از این دستیار کارگردان An Foras Talú ntais، اکنون Teagasc بود.