جایی برای غم و اندوه یهودیان در اعتراضات 7 اکتبر در شهر نیویورک وجود ندارد - نظر

در طول سه سال گذشته، یهودیان با سؤالات زیادی در مورد جنبش همبستگی فلسطین که پس از 7 اکتبر 2023 با قدرت زیادی ظهور کرد، دست و پنجه نرم کرده اند. آیا این جنبش صرفا یک جنبش عمیقا منتقد دولت اسرائیل است؟ آیا صهیونیسم ستیزی آن ذاتا یهودی ستیز است؟ آیا می‌توان ائتلاف‌های معنی‌داری بین جنبش و یهودیان صلح‌طلب که همچنان با اسرائیل مرتبط هستند ایجاد کرد؟ چهارشنبه شب، در سومین سالگرد حملات حماس به جنوب اسرائیل و جنگ پس از آن، من با آنچه معتقدم افراطی‌ترین عناصر جنبش هستند، روبرو شدم.

آنچه من دیدم نوعی بیان سیاسی بود که از نفرت قابل تشخیص نبود. مترقی ها این افراط گرایی را در خطر ما نادیده می گیرند. من قصد نداشتم به اعتراض بروم. در واقع، من تصمیم گرفتم که به ویژه برای صلح به سوی اسرائیلی ها بروم زیرا پوستر نوشته بود که هیچ پرچم یا علامتی مجاز نخواهد بود. می خواستم فضایی برای غم و اندوه روز بدون نیاز به بحث در مورد آن داشته باشم. اولین فکر من وقتی به میدان یونیون در منهتن رسیدم این بود: من در جای اشتباهی هستم. من جمعیت عظیمی را دیدم که با پرچم‌های فلسطین، بوق‌های گاو و طبل در حال تجمع بودند.

من از کنار منیانی از اعضای ضدصهیونیست Neturei Karta در کافه ها در حال برگزاری نماز عصر معاریو گذر کردم. معترضان برای اعتراض به بیداری حاضر شده بودند. جای مکث کردن را دارد: آنها برای اعتراض به شب زنده داری آنجا بودند. افراد نقاب‌دار که تابلوهایی در نکوهش اسرائیل به همراه لوازم حماس و حزب‌الله حمل می‌کردند، روی صندلی‌های منظمی که برای عزاداران آماده شده بود، نشسته بودند. معترضان آنجا بودند تا خشمگین شوند. اما برای ورود، به یک اسکورت پلیس نیویورک نیاز داشتم. شنیدن سخنرانان در میان جمعیتی که شعار می دادند تقریبا غیرممکن بود.

چند کلمه ای که از عزاداران شنیدم، فریادهای نومیدانه اندوه و التماس برای همزیستی بود. سخنرانان شهادت قربانیانی را که در جشنواره موسیقی نوا و در کیبوتسیم در پاکت غزه اسرائیل به قتل رسیدند و مورد خشونت قرار گرفتند، قرائت کردند. سازمان‌دهندگان نامه‌های بازماندگان و خانواده‌هایشان را می‌خوانند: «اگر می‌خواهیم مسیری رو به جلو داشته باشیم، چگونه جرات نداریم در این لحظه از درد هر دو ملت صحبت کنیم؟» یوناتان زیگن، پسر فعال صلح افسانه ای اسرائیل ویویان سیلور، که توسط حماس در کیبوتز بئری به قتل رسید، در مورد حفظ میراث صلح ساز مادرش صحبت کرد، میراثی که خود حماس به دنبال آن بود.

هتک حرمت کردن. دیگران شهادتی از مردم غزه درباره ویرانی جنگ بر خانواده و جامعه خود به اشتراک گذاشتند. بسیاری از سخنرانان در این مراسم از کلمه "نسل کشی" برای توصیف جنگ استفاده کردند و مخالفت کامل خود را با آن ثبت کردند. هیچ کدوم مهم نبود معترضان آنجا نبودند تا گوش دهند. آنها آنجا بودند تا عصبانی شوند. در حالی که شعارها در جاهای دیگر گزارش شده است، آنها تکرار می کنند. برد لندر، تو نمی‌توانی پنهان شوی، ما تو را به نسل‌کشی متهم می‌کنیم! آنها بر سر نامزد دموکرات کنگره فریاد زدند.

خطاب به شهردار زهران ممدانی فریاد زدند: «زهران، تو نمی‌توانی پنهان شوی، ما تو را به نسل‌کشی متهم می‌کنیم!» معترضان شهردار را «چکمه‌زن» خطاب کردند و پرسیدند: «زهران، امروز چند بچه را کشته‌ای؟» و "چطور جرات می کنی خودت را مسلمان بخوانی؟" وقتی امامی در مراسم شب زنده داری صحبت می کرد، نمی شنیدم چه می گوید. جمعیت شعارهای «خائن! خائن! خائن!» سر دادند. شهردار چیزی نگفت، شمع خود را در دست داشت و به معترضان نگاه کرد. تعجب کردم که در سرش چه می گذرد.

او با شنیدن شعاری که زمانی از آن دفاع کرده بود، «انتفاضه را جهانی کنید» که متوجه او شده بود و انواع یهودیان مترقی آمریکا و یهودیان اسرائیلی را که با حضور خود در مراسم شب زنده داری آنها کوشر کرده بود، چه احساسی داشت؟ این عبارت حتی در این زمینه چه معنایی داشت؟ البته مردم سر سیاستمداران فریاد می زنند. جنبش‌های اجتماعی قبلا از لفاظی زشت استفاده کرده‌اند و همیشه حاشیه‌های خود را داشته‌اند. در اواخر دهه 1980، اعضای گروه فعال ایدز ACT UP در اعتراض به مخالفت کلیسای کاتولیک با وسایل پیشگیری از بارداری و حقوق دگرباشان جنسی، مراسم کلیسای سنت پاتریک را قطع کردند.

در طول جنگ عراق، مردم سیاستمداران را به همدستی شخصی در جنایات جنگی متهم کردند. فضایی برای همه رنج‌دیدگان از سه سال گذشته، چه یهودی و چه فلسطینی، اما چهارشنبه شب، صدها نفر به طور فیزیکی گروهی از سخنرانان را که برخی از مترقی‌ترین صداهای جامعه یهودی را نمایندگی می‌کردند، محاصره کردند: خاخام‌ها و فعالان برجسته، آمریکایی و اسرائیلی. آنها آنجا بودند تا فضایی را برای همه رنج های سه سال اخیر، چه یهودی و چه فلسطینی، فراهم کنند. اوباش آنجا بودند تا به معنای واقعی کلمه بر سر آنها فریاد بزنند.

در آن گردهمایی به نظر می رسید که آنها می گویند که فقط یک نوع مرگ شایسته اندوه است و آن هم یهودی نیست. سکوت متعاقب آن در مورد این معترضان از سوی بسیاری از افراد این جنبش، از جمله، به طور برجسته، ممدانی، در تضاد با تمایل بسیاری از جامعه یهودی است که به طور منظم و آشکارا توخاچا (سرزنش) را صادر می کنند. تعهدات اخلاقی به نظر می رسد استدلال ضمنی این است که اقداماتی که به نام مقاومت فلسطین انجام می شود، زمانی که از سوی افراد ناتوان انجام می شود، هم ضروری و هم غیر قابل ملامت است.

، یا کسانی که مدعی نمایندگی آنها هستند. بی قدرتی هیچ کس را تبرئه نمی کند این منطق اخلاقی عمیقا پیچیده است. گروهی که به دنبال چیزی است که معتقد است هدفی عادلانه است، بنابراین از معیارهای اخلاقی که در مورد دیگران صدق می کند مستثنی نیست. بی قدرتی هیچ کس را از تعهد به رسمیت شناختن حیثیت ذاتی انسان های دیگر مبرا نمی کند.

اگر چنین بود، می‌توان فرض کرد که هر کاری که یهودیان بدون تابعیت در سال‌های پس از هولوکاست انجام داده‌اند، توجیه می‌شود، نتیجه‌ای که جنبش همبستگی فلسطین کاملا آن را رد می‌کند. ضدصهیونیست ها و یهودیانی که ارتباط خود را با اسرائیل حفظ می کنند، اغلب دیدگاه های اساسی متفاوتی در مورد درگیری دارند. با این حال ممدانی، یکی از برجسته‌ترین ضدصهیونیست‌های جهان، تصمیم گرفت در مراسم عزاداری تمام کسانی که جان خود را از دست داده‌اند شرکت کند.

7. تظاهراتی که در استقبال از شهردار قرار گرفت، چیزی نگران‌کننده‌تر از شکست در پر کردن شکاف‌های سیاسی را آشکار کرد: عدم تمایل به ایجاد جایی برای غم و اندوه یهودیان. رهبران جنبش همبستگی فلسطین باید این شکست را در نظر بگیرند. کسانی که به دنبال آینده ای عادلانه و صلح آمیز برای همه مردمی هستند که در سرزمینی بین رود اردن و دریای مدیترانه زندگی می کنند، باید مایل باشند که انسانیت زدایی را در جنبش های سیاسی خود به چالش بکشند. بسیاری از پوشش رسانه ای آن شب بر آنچه در تظاهرات اتفاق افتاد متمرکز بود. توجه کمتری به نحوه پایان شب زنده داری شده است.

مطمئن نیستم که در ابتدا در برنامه بود یا نه، اما خاخام آمیچای لاو لاوی گروه را در تلاوت کادیش یاتوم، دعای عزادار رهبری کرد. کادیش معمولا به عنوان دعا برای مردگان شناخته می شود. اما در مراسم عبادت به صراحت به فانی یا آسایش در غم و اندوه اشاره نشده است. در عوض، همانطور که خاخام الی کانفر استدلال می کند، به تجربه غیبت خدا صدا می دهد. وقتی ما غمگین می شویم، خدا احساس دوری می کند و حضور خدا در دنیا کم می شود.

نماز با دعای جمعی برای بازگشت خدای مهربان و عدالت پاسخ می دهد. عزاداران معمولا کدش را با لحن های خاموش می خوانند. در مراسم شب زنده داری، ما شعاری را سر دادیم که به ناچار، بلندترین کادیش یاتومی بود که تا به حال شنیده بودم. برای لحظه‌ای، با نگه داشتن آن کلمات آرامی و عبری باستانی، احساس می‌کردم که می‌توان فریادهای خشن و آژیرهای بوق را که از پشت سرمان می‌آمد فیلتر کرد. با محافظت از سنگرهای پلیس، دور هم جمع شدیم و دعا کردیم.

این یک اعتراض متقابل قدرتمند یهودیان بود: هیچ رنجی به کسی اجازه نمی دهد که بشریت را رها کند، زیرا همه ما بر اساس تصویر الهی ساخته شده ایم. در آن لحظه، خدای مهربان هم بسیار نزدیک و هم به طرز باورنکردنی دوری احساس کرد. نویسنده یک دانشجوی خاخام در حوزه علمیه یهود است. نظرات و نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به نویسنده است و لزوما منعکس کننده نظرات JTA یا شرکت مادر آن، رسانه 70 Faces نیست.