جایی که سوخت های فسیلی در خانه شما کمین کرده اند - اتاق به اتاق

رهایی از نفت یک کار کاملا غیرممکن در آمریکای مدرن است. می‌توانید پنل‌های خورشیدی را روی پشت بام خود قرار دهید، کیسه‌های حمل و نقل را به خواربارفروشی بیاورید و با یک وسیله نقلیه الکتریکی رانندگی کنید، اما سعی کنید خانه‌تان همچنان مملو از محصولات مشتق‌شده از سوخت‌های فسیلی باشد.

به گفته جان وارنر، مخترعی که حوزه "شیمی سبز" را پایه گذاری کرده است، تقریبا از هر 10 چیز در یک خانه معمولی 9 مورد از پایه های شیمیایی در نفت است. از دست دادن همه این موارد با ظاهر بی گناه آسان است، زیرا آنها در معرض دید عموم پنهان شده اند.

پس از جنگ جهانی دوم، صنعت نوظهور با سوخت نفت به سرعت گسترش یافت - و محصولات به سختی شبیه نفت خام بودند. آنها ظروف تاپرور، جوراب های نایلونی و مواد شوینده لباسشویی تاید بودند. شرکت های شیمیایی این اقلام مصنوعی را محصولات "معجزه آسایی" نامیدند که زندگی در خانه را متحول می کند و نوید آسایش و راحتی را می دهد.

برای شرکت های نفتی، خانه یک مرز جدید بود. در یک کمپین تبلیغاتی با مضمون الفبا از شل در سال 1956، "H" برای خانه بود. این شرکت خاطرنشان کرد که تحقیقات نفت به همه چیز کمک کرده است، از رنگ های سریع خشک شونده و کاشی های کف بدون جلا گرفته تا سقف های آسفالتی مقاوم در برابر آب و هوا.

مطالب بیشتر در این سریال

تاریخچه پنهان چگونگی اختراع بیگ اویل رویای آمریکایی

کیت یودر

مردم معمولا فکر می کنند که وابستگی به سوخت های فسیلی مربوط به چیزی است که ما می سوزانیم: بنزینی که ماشین ها را زمزمه می کند، شعله گاز زیر قابلمه خورش. اما این همچنین در مورد محصولات پتروشیمی کمتر آشکار است که در اصل از آنچه پس از جداسازی بنزین و گازوئیل باقی مانده است ساخته شده است. حتی در حالی که انرژی پاک شروع به کار می کند، شرکت های بزرگ نفتی در حال برنامه ریزی برای پمپاژ نفت بیشتر از همیشه هستند که ناشی از تقاضا برای مواد پتروشیمی و پلاستیک است. همانطور که آژانس بین المللی انرژی در سال 2023 توضیح داد، "سرعت رشد ثابت برای پتروشیمی ها تسلیم نخواهد شد."

از خانه نمونه ما بازدید کنید تا بدانید چگونه سوخت های فسیلی فضاهای زندگی ما را اشغال کرده اند. این شواهد ناراحت کننده ای است که نشان می دهد آنچه شل در آن تبلیغ 70 سال پیش گفته است هنوز هم صادق است: "از بسیاری جهات، خانه شما خانه ای است که با نفت ساخته شده است."

اتاق نشیمن کاناپه: فوم پلی اورتان نرم که کاناپه‌ها را پر می‌کند از دو ماده اصلی که معمولا از سوخت‌های فسیلی به دست می‌آیند - پلی‌ال‌ها و ایزوسیانات‌ها ساخته می‌شود. فوم پلی اورتان که در سال 1937 در آلمان اختراع شد، در دهه 1950 وارد ایالات متحده شد و به سرعت از مبل ها به صندلی های اتومبیل گسترش یافت. کاناپه‌ها نیز اغلب در پلی استر پیچیده می‌شوند، پارچه‌ای ساخته شده از پلاستیک (از بطری‌های نفت خام یا پت) که در نخ‌های ریز اکسترود شده است.

فقط امیدوارم آتش نگیرند زوئه شلنگر روزنامه‌نگار در جریان آتش‌سوزی‌های لس‌آنجلس در سال 2025 نوشت: «بیشتر کاناپه‌های مدرن اساسا بلوک‌های بنزینی هستند.» فوم پلی‌اورتان هنگام سوختن، گاز هیدروژن سیانید کشنده را آزاد می‌کند و در طول آن شعله‌ها، دود خانه‌هایی که در حال سوختن بودند به قدری سمی بود که آتش‌نشانان مجبور به توقف بودند.

در اوایل مشخص شد که ایمنی آتش سوزی یکی از مشکلات عمده پر کردن خانه ها با محصولات ساخته شده از هیدروکربن است. در دهه 1970، تولیدکنندگان شروع به افزودن مواد ضد اشتعال به فوم مبلمان، لباس خواب کودکان و سایر موارد کردند تا اشتعال را کاهش دهند. اما این مواد بازدارنده شعله هنگامی که به گرد و غبار خانه و بدن ما نفوذ می‌کنند، خطری برای سلامتی ایجاد می‌کنند و خطر ابتلا به سرطان را افزایش می‌دهند و ما را در معرض اختلالات غدد درون ریز قرار می‌دهند. را

طبقه: وینیل فقط برای کلکسیونرهای رکورد نیست. همچنین ممکن است در طبقه شما باشد. کفپوش‌های وینیل در دهه‌های 1950 و 1960 شروع به کار کردند و از کفپوش‌های مشمع کف اتاق پیشی گرفتند و به شکل تخته‌هایی که شبیه کف‌های چوبی بودند، اما نیازی به مراقبت کامل نداشتند، بسیار محبوب شدند. مشکل این است که وینیل می تواند ترکیبات مضری مانند فتالات ها را منتشر کند که کارشناسان هشدار می دهند که با شرایطی مانند آسم مرتبط است و می تواند به سلامت باروری و رشد کودک آسیب برساند.

وینیل که غالبا پی وی سی نامیده می شود، مخفف پلی وینیل کلراید است، وینیل از فرآوری گاز طبیعی یا نفت برای تولید اتیلن و سپس ترکیب آن با عنصر کلر ساخته می شود. وینیل کلرید مورد استفاده برای تولید PVC یک سرطان‌زای شناخته شده برای انسان است و کارگرانی که در معرض آن قرار می‌گیرند می‌توانند به سرطان کبد و سایر مشکلات سلامتی مبتلا شوند. را

حمام وان: تا دهه 1960، یک حمام معمولی دارای یک وان چدنی میناکاری شده بود که توسط کاشی های سرامیکی احاطه شده بود. و سپس وان های ساخته شده از فایبرگلاس - رشته های شیشه ای تعبیه شده در یک رزین پلاستیکی - ظاهر شد. کاشی های سرامیکی به زودی با ورقه های پلاستیکی که از پتروشیمی ها نیز مشتق شده بودند، جایگزین شدند. در دهه 1980، وان های ساخته شده از اکریلیک - نوعی پلاستیک ساخته شده از سوخت های فسیلی - محبوب شدند و امروزه بهترین مواد وان هستند.

پس از ورود به آن وان، اساسا در حال حمام کردن در نفت هستید. در حمام، ممکن است از یک لوفا ساخته شده از پلاستیک (مانند پلی اتیلن) ​​استفاده کنید و با شامپو و صابون حاوی مواد تشکیل‌شده از سوخت‌های فسیلی کف کنید. یک پرده حمام پلی استر را کنار بگذارید و روی یک حمام میکروفیبر مخملی که از ترکیبی از پلی استر و سایر پلاستیک ها ساخته شده است، بروید.

اوه، و فراموش نکنید که مسواک‌ها دارای دسته‌های پلاستیکی و پرزهای نایلونی هستند، لنزهای تماسی از پلیمرهای پلاستیکی ساخته شده‌اند و بسیاری از انواع لوازم آرایش حاوی محصولاتی هستند که از نفت گرفته شده‌اند. را

آشپزخانه یخچال: یخچال های اولیه بسیار خطرناک بودند - خنک کردن مواد غذایی با گازهای سمی و قابل اشتعال مانند آمونیاک، متیل کلرید و دی اکسید گوگرد - برخی از مردم مجبور بودند آنها را در حیاط خانه خود بگذارند. (و اجازه دهید حتی در مورد آن یخچال های گازسوز صحبت نکنیم). Frigidaire، General Motors و DuPont برای یافتن روش ایمن‌تر تلاش کردند و در سال 1930، "ترکیب معجزه‌آسا" فریون به صورت تجاری معرفی شد. این نام مبردهای کلروفلوئوروکربنی بود که CFCs نامیده می شدند، دسته دیگری از ترکیبات ساخته شده از هیدروکربن ها.

تقریبا نیم قرن بعد، دانشمندان دریافتند که CFCها لایه اوزون را از بین می‌برند و تولیدکنندگان در دهه 1990 به هیدروفلوئوروکربن‌ها روی آوردند - که معلوم شد گاز گلخانه‌ای قوی‌تر از دی اکسید کربن است. کشورها در دهه گذشته با موفقیت آن را حذف کرده اند.

یخچال ها اغلب با فوم پلی اورتان سفت و سخت پر می شوند که با پلاستیک پلی استایرن (رزین سفت ساخته شده از هیدروکربن های مایع) پوشیده شده و با پوشش های پلی استر رنگ می شوند. پلی اورتان ترموپلاستیک که در برابر حرارت مقاوم است، دور سیم‌کشی و لوله پیچیده می‌شود. و سپس مواد غذایی داخل یخچال وجود دارد: رنگ های معمولی غذایی مبتنی بر نفت و مواد نگهدارنده زیادی هستند. مواد شیمیایی از پنیر بسته بندی شده پلاستیکی و گوشت چرخ کرده شما نیز می توانند به شام ​​شما منتقل شوند. را

کانتر: کانترهای لمینت در ابتدا برای آشپزخانه اختراع نشدند، اما برای جایگزینی میکای معدنی در عایق الکتریکی - نام شرکت Formica از این طریق بود. تا سال 1930 فرمیکا از تولید محصولات صنعتی به محصولات خانگی تغییر مکان داد. میزهای لمینت که از لایه‌هایی از رزین‌های مصنوعی ذوب شده با کاغذ ساخته شده‌اند، زمانی که شرکت یک لایه فویل فلزی اضافه کرد، به‌عنوان رنگارنگ، بادوام و «ضد سیگار» به بازار عرضه شد. اما، مانند سایر محصولات چوبی کامپوزیت، افراد را در معرض فرمالدئید، یک سرطان‌زای شناخته شده قرار می‌دهند.

میزهای لمینت که در آشپزخانه های اواسط قرن بسیار محبوب هستند، محبوبیت خود را از دست داده اند، اگرچه هنوز در خانه های قدیمی رایج هستند. امروزه متداول‌ترین مواد روی میز، کوارتز مهندسی شده است - "مهندسی" با کوارتز خرد شده و رزین‌هایی مانند پلی استر. را

اتاق خواب تشک: تشک‌ها قبل از اینکه با فوم پلی‌اورتان پر شوند - همان مواد مخمل‌دار داخل کاناپه‌ها - با موادی مانند موی اسب و پنبه یا فوم لاتکس طبیعی ساخته شده از شیره‌های برداشت شده از درختان لاستیک پر می‌شدند. تشک های پلی اورتان در دهه 1960 محبوب شدند و راحتی و قیمت ارزان تری را ارائه کردند. فوم حافظه، نوع دیگری از فوم پلی اورتان که توسط دانشمند ناسا برای صندلی های هواپیما در دهه 1960 برای بهبود حفاظت در برابر تصادف اختراع شد، تا دهه 1990 در تشک ها و بالش ها شروع به بلند شدن نکرد.

روزانه بیش از 50000 تشک در ایالات متحده پرتاب می شود - احتمالا برخی از آنها را در پارک ها و گوشه خیابان ها رها کرده اید - و چون از مواد مختلف ساخته شده اند، بازیافت آنها دشوار است. را

لباس: در سال 1938، DuPont نایلون را معرفی کرد که تاکید می‌کرد تنها از هوا، آب و ... زغال‌سنگ مشتق شده است. همه طبیعی! (امروزه می‌توان آن را از سوخت‌های فسیلی دیگر تهیه کرد.) دوپونت قول داد که نایلون «کاربردهای زیادی در دنیای فردا» خواهد داشت، از جمله نخ نایلونی که می‌تواند «جوراب‌های ظریف و شفاف» بسازد. پلی استر که از آن به عنوان الیاف «معجزه‌آسا» نیز یاد می‌شود، تا دهه 1960 رشد نکرد، اما آنقدر سریع بازار را فرا گرفت که یک انسان‌شناس نوشت که از «گنج به زباله» تبدیل شده است.

الیاف مصنوعی مانند پلی استر و نایلون تقریبا 70 درصد از کل تولید نساجی امروزی را تشکیل می دهند. آنها به آرامی در محیط تجزیه می شوند و به میکروپلاستیک هایی تقسیم می شوند که می توانند برای نسل ها باقی بمانند. یک بار لباس های شسته شده پر از لباس های پلی استر می تواند چندین میلیون الیاف میکرو را آزاد کند و لباس های شسته شده را به یکی از منابع اصلی آلودگی میکروپلاستیک تبدیل کند. را

فرش: فرش از مواد بسیاری از جمله اکریلیک، نایلون و پلی استر ساخته شده است. فرش‌های مصنوعی به‌عنوان ارزان، بادوام و نگهداری آسان فروخته می‌شدند - عباراتی که تا به حال آشنا به نظر می‌رسند. پشت و چسب مورد استفاده برای چسباندن الیاف، البته، اغلب با نفت خام و گاز تولید می شود.

فرش‌ها همچنین منبع شگفت‌انگیزی از آلودگی میکروپلاستیک در خانه‌ها هستند، هرچند شاید وقتی متوجه شوید که ما همیشه روی الیاف مصنوعی لگدمال می‌کنیم جای تعجب کمتری دارد. مشخص شده است که فضاهای فرش شده دارای سطوح بالاتری از میکروپلاستیک در گرد و غبار خانه و هوا در مقایسه با فضاهای بدون آن هستند. میکروپلاستیک ها از همه چیزهای پلاستیکی مختلف اطراف ما به هوایی که تنفس می کنیم می ریزند و تقریبا در همه اندام های اصلی یافت شده اند.

پیامدهای درازمدت این قرار گرفتن در معرض سلامت هنوز به خوبی شناخته نشده است، اما نگرانی‌ها در حال افزایش است، به‌ویژه که این ذرات را می‌توان با مواد بازدارنده شعله و سایر کلاس‌های افزودنی پلاستیکی که ممکن است مضرتر از خود پلاستیک باشد، پوشانده شود. را

ساختار مصالح ساختمانی: شما فقط نمی‌نشینید، حمام می‌کنید و محصولات مشتق شده از نفت و گاز را می‌پوشید، خانه‌تان نیز با آنها پوشیده شده است. رنگ بگیرید: شرکت شیمیایی Rohm and Haas در طول جنگ جهانی دوم پلکسی گلاس را برای هواپیماها و وسایل نقلیه نظامی تولید کرده بود، اما پس از پایان جنگ باید یک خروجی جدید برای اکریلیک پیدا می کرد. روی رنگ‌های امولسیونی اکریلیک - حاوی حلال‌ها، افزودنی‌ها و چسب‌های اکریلیک مشتق از سوخت فسیلی که رنگدانه را در کنار هم نگه می‌دارند، فرود آمد.

کاغذ دیواری معمولا با PVC پوشیده می شود. دیوارهای خانه ها با عایق پر شده است که اغلب از فایبرگلاس یا فوم های مشتق شده از نفت ساخته می شود.

زونا معمولا تشک های فایبر گلاس هستند که با آسفالت (که حاوی قیر است، یک محصول جانبی نفتی) پوشیده شده اند. سایدینگ وینیل، که در دهه 1950 ظهور کرد، به صاحبان خانه نوید تعمیر و نگهداری آسان را می داد و نیازی به رنگ آمیزی یا رنگ آمیزی نمای چوبی آنها را از بین می برد. در سال 2002، این موضوع موضوع مستند Blue Vinyl شد، که در آن جودیت هلفند، فیلمساز، زنجیره تامین PVC را در سراسر جهان پس از اینکه والدینش دیوارهای وینیل آبی را روی خانه‌شان گذاشتند، دنبال کرد.

او در این فیلم می‌گوید: «وینیل یکی از خطرناک‌ترین محصولات مصرفی برای محیط‌زیست روی زمین است.» والدین او روکش وینیل را پاره کردند و آن را با چوب های گران قیمت اصلاح شده جایگزین کردند. سپس آنها به یک جامعه بازنشستگی با سایدینگ وینیل نقل مکان کردند. را

سوخت‌های فسیلی بخشی از خانه‌های ما شدند، سپس بخشی از ما شدند: مواد بازدارنده شعله در نیمکت‌ها و فتالات‌های مختل کننده هورمون در کف‌های وینیل در خون و ادرار اکثر آمریکایی‌ها یافت شده است.

گذشته از خطرات بهداشتی در خانه ها، دلایل دیگری برای توقف استفاده از سوخت های فسیلی به عنوان اساس همه چیز وجود دارد. تولید پتروشیمی برای افرادی که در نزدیکی این عملیات ها زندگی می کنند، مانند کوچه سرطان لوئیزیانا، خطرناک است. فرآیند "ترک بخار" - تبدیل مایعات نفتی و گاز طبیعی به اتیلن، پروپیلن و سایر اجزای سازنده شیمیایی - تقریبا یک پنجم انتشار دی اکسید کربن از صنایع شیمیایی را تشکیل می دهد. و دانشمندان هنوز در مورد عواقب مخلوط شدن همه این مواد شیمیایی مصنوعی در محیط هستند.

ربکا آلتمن، جامعه شناس محیط زیست در دانشگاه براون که در زمینه پلاستیک و پتروشیمی مطالعه می کند، می گوید: ما هنوز همه خطرات ترکیبی را درک نکرده ایم.

کسانی که سعی کرده‌اند زندگی خود را از شر پلاستیک خلاص کنند، شکست خورده‌اند و معمولا حتی به مجموعه وسیع‌تری از فرآورده‌های نفتی هم فکر نمی‌کنند. آلتمن گفت: «این فراتر از توانایی هر فردی برای خروج از آن است. مشابه آنچه که زندگی در اکثر نقاط ایالات متحده به این معنی است که شما برای رفت و آمد به ماشین نیاز دارید، تکثیر فرآورده های نفتی نیازمند تغییرات بزرگی است. کشورها برای مذاکره در مورد یک معاهده جهانی پلاستیک کار می کنند که می تواند شروع به رفع برخی از این مشکلات، محدود کردن تولید پلاستیک و استفاده از مواد شیمیایی خطرناک کند.

فقط به این دلیل که چیزی از سوخت های فسیلی ساخته شده است، به این معنی نیست که به طور خودکار برای سلامتی شما خطرناک است. بالاخره همه چیز از مواد شیمیایی ساخته شده است. جان وارنر، یکی از بنیانگذاران حوزه شیمی سبز، که بر طراحی محصولاتی تمرکز دارد که مواد خطرناک را کاهش یا حذف می کنند، گفت: آنچه مردم باید به دنبال آن باشند، بدون پلاستیک یا بدون مواد شیمیایی نیست، بلکه بدون خطر است.

مطمئنا ساختن دنیای مدرن از مواد مختلف امکان پذیر است. وارنر گفت: «برای هر محصولی که از نفت ساخته می‌شود، می‌توان چیزی از یک ماده زیستی که تجدیدپذیر، کم انرژی و غیرسمی است، تهیه کرد. راه حل فقط تولید محصولات از مواد طبیعی نیست، بلکه ساختن بلوک های شیمیایی برای مواد ایمن تر است.

به عنوان مثال، شرکت Tidal Vision از کیتین از صدف‌های دریایی برای تشکیل کیتوزان استفاده می‌کند، ماده‌ای در بسیاری از محصولات صنعتی که به طور سنتی از نفت ساخته می‌شوند، از تصفیه آب و مواد شیمیایی کشاورزی گرفته تا جایگزین‌های بازدارنده آتش در منسوجات.

مقررات همچنین می‌تواند به حفظ امنیت مردم کمک کند، اما گاهی اوقات یک دسته از مواد شیمیایی ممنوع می‌شوند، فقط برای اینکه دسته دیگری وارد شوند که به همان اندازه مضر است، پدیده‌ای که به عنوان «جایگزینی تاسف‌آور» شناخته می‌شود. وارنر فکر می‌کند که تنظیم‌کننده‌ها باید در عوض بر روی قبولی محصولات در تست سمیت تمرکز کنند.

دنیایی که بر روی مواد سبزتر ساخته شده است، شیمیدانان را نیز ملزم می کند که سموم را به عنوان بخشی از آموزش خود در نظر بگیرند. او گفت: «رشته شیمی و علم مواد هرگز این را به عنوان بخشی از کار ما نگرفت. تنها درصد کمی از شیمیدانان بر غیر خطرناک ساختن چیزها متمرکز هستند. وارنر مقایسه ای ارائه کرد: تصور کنید یک نانوا کیک های زیبایی درست می کند که هر چند وقت یک بار یک نفر را می کشد. به طور منطقی، ما باید از هر نانوا - و شیمیدان - انتظار داشته باشیم که "کیک هایی" درست کند که ما را مسموم نکند، نه فقط برخی از آنها.

عکاسی و طراحی پایه توسط جسی نیکولز.

این داستان در ابتدا توسط Grist با عنوان جایی که سوخت های فسیلی در خانه شما کمین می کنند - اتاق به اتاق در 22 اکتبر 2026 منتشر شد.