جدول زمانی آملیا ارهارت به عنوان تیمی برای ارائه به‌روزرسانی جستجوی آخر هفته

جستجو برای هواپیمای گمشده آملیا ارهارت در اقیانوس آرام جنوبی ادامه دارد.

محققان دانشگاه پردو در اوایل این هفته به مرجان مرجانی نیکومارورو رسیدند، زیرا آنها به سفر خود ادامه می دهند که هدف آن حل معمای اتفاقی است که برای پیشگام هوانوردی رخ داده است.

آنها قصد دارند از سونار، مغناطیس‌سنج‌ها و سایر تکنیک‌ها برای بررسی «شیء تارایا» استفاده کنند، شکلی غیرعادی که در تصاویر ماهواره‌ای از نیکومارورو، که محققان معتقدند می‌تواند هواپیمای ارهارت باشد، قابل مشاهده است.

این تیم کار میدانی را این هفته آغاز کرد و در پستی در 14 اکتبر به اشتراک گذاشت "کار میدانی در نیکومارورو در حال انجام است!"

اما هوای شدید روز پنجشنبه اکسپدیشن را به تاخیر انداخت و کار میدانی را موقتا متوقف کرد.

ریک پتیگرو، مدیر اجرایی موسسه میراث باستان‌شناسی، در بیانیه‌ای گفت: "ما علاقه فوق‌العاده به کاری که در نیکومارورو انجام می‌دهیم را درک می‌کنیم و از صبر همه قدردانی می‌کنیم."

وی افزود: «این یک فرآیند علمی پیچیده است. شما به سادگی به یک سایت نمی‌رسید و فورا آنچه را در آنجا وجود دارد شناسایی نمی‌کنید.

محققان قصد دارند از سونار، مغناطیس‌سنج و سایر تکنیک‌های باستان‌شناسی برای بررسی شی و تعیین آنچه در زیر رسوب نهفته است استفاده کنند.

علیرغم تاخیرهای ناشی از آب و هوا، تیم در برنامه است.

انتظار می‌رود در ۴۸ ساعت آینده، قبل از خروج تیم از جزیره مرجانی، به‌روزرسانی در مورد شناسایی شی تارایا ارائه شود.

همانطور که اکسپدیشن ادامه دارد، نیوزویک جدول زمانی از رویدادهای کلیدی برای دانستن درباره ناپدید شدن ارهارت تهیه کرده است.

ارهارت در 2 ژوئیه 1937 هنگام تلاش برای تبدیل شدن به اولین خلبان زن که در سراسر جهان پرواز می کند ناپدید شد.

او سفر خود را در کنار دریانوردش فرد نونان در اوکلند، کالیفرنیا در می 1937 آغاز کرد و مسیر پرواز او را در امتداد خط استوا برد.

آنها قبل از عبور از دریای کارائیب، آمریکای جنوبی، آفریقا، خاورمیانه، آسیای جنوبی، آسیای جنوب شرقی و استرالیا به سمت شرق در سراسر ایالات متحده سفر کردند.

در پایان ماه ژوئن، این جفت به لائه، گینه نو، در محلی که اکنون پاپوآ گینه نو نامیده می شود، رسیده بودند.

مقصد بعدی جزیره کوچک و دورافتاده هاولند اقیانوس آرام بود. برنامه این بود که قبل از ادامه در یکی از چالش برانگیزترین مراحل سفر در حدود 2550 مایلی از اقیانوس باز، آنجا سوخت گیری کنیم.

در 2 جولای، ارهارت و نونان پرواز کردند. کاتر گارد ساحلی ایالات متحده Itasca در نزدیکی جزیره هاولند برای کمک به ارتباطات رادیویی و ناوبری مستقر بود.

ارهارت مشکلات ارتباطی را گزارش کرد و نشان داد که سوخت رو به اتمام است.

ارسال نهایی او که در حدود ساعت 8:43 صبح به وقت محلی دریافت شد، گفت که آنها در امتداد یک خط ناوبری 157-337 درجه پرواز می کردند، اما مکان دقیقی ارائه نکرد.

جستجوی انجام شده توسط موزه ملی هوا و فضای اسمیتسونیان به عنوان بزرگترین جستجوی دولت ایالات متحده برای یافتن یک هواپیمای گم شده تا آن زمان توصیف شده است.

اقیانوس آرام مرکزی توسط کشتی ها و هواپیماها جستجو شد.

اما ارهارت، نونان و هواپیماهایشان هرگز پیدا نشدند.

بدون یافتن لاشه هواپیما، نظریه های متعددی در مورد آنچه برای ارهارت و نونان رخ داده است، منتشر شده است.

یکی از رایج ترین آنها تئوری تصادف و غرق است که بر این گمانه زنی متمرکز است که ارهارت و نونان که نتوانسته بودند مکان هاولند را پیدا کنند، سوختشان تمام شد و به اقیانوس آرام سقوط کردند.

سپس، نظریه هایی پیرامون نیکومارورو وجود دارد که تعداد زیادی از آنها وجود دارد. یکی از این موارد، این است که این جفت، خط ناوبری 157-337 را به سمت جنوب دنبال کردند و به جزیره مرجانی رسیدند. گمانه زنی هایی وجود دارد که آنها سپس بر روی صخره آن فرود آمدند و مدتی به عنوان غارگان زنده ماندند.

سایر نظریه ها ماهیت توطئه آمیزتری دارند.

گمانه زنی هایی وجود دارد مبنی بر اینکه ارهارت به قلمرو تحت کنترل ژاپنی ها رسیده و اسیر شده و به عنوان زندانی جان خود را از دست داده است. همچنین گمانه زنی هایی وجود دارد که پرواز او به طور مخفیانه با اطلاعات ایالات متحده مرتبط بوده و ارهارت زنده مانده و هویت جدیدی به خود گرفته است.

اگرچه این نظریه ها فراگیر بوده اند، اما فاقد شواهد قطعی هستند.

سه سال پس از ناپدید شدن ارهارت و نونان، جمجمه انسانی در نیکومارورو پیدا شد که در آن زمان جزیره گاردنر نام داشت.

دولت استعماری بریتانیا، تحت رهبری جرالد گالاگر، دستور جستجویی را داد که بقایای اسکلتی و آثار باستانی را پیدا کرد.

سپس استخوان ها به فیجی فرستاده شد و توسط پزشک دیوید هودلس مورد بررسی قرار گرفت.

هودلس به این نتیجه رسید که آنها احتمالا از یک مرد هستند.

این بقایای بعدها ناپدید شدند، بنابراین محققان به جای بررسی مجدد استخوان ها، به اندازه گیری های هودلس اعتماد کردند.

در سال 2020، مایکل اشمور، محقق، چیزی را که اکنون به عنوان شی تارایا شناخته می شود، در حین بررسی تصاویر نقشه های اپل مشاهده کرد.

این نام به شکل غیرمعمولی اشاره دارد که در تصاویر ماهواره ای از تالاب نیکومارورو قابل مشاهده است.

محققان بر این باورند که این می تواند بقایای فرو رفته هواپیمای ارهارت باشد.

با نگاهی به تصاویر ماهواره ای قدیمی، محققان دریافتند که این شکل در تصاویر گرفته شده در سال 2015 قابل مشاهده است.

آن ظاهر قبلی قابل توجه است. محققان بر این باورند که طوفان استوایی پام که در مارس 2015 به منطقه برخورد کرد، ممکن است رسوبات را به اطراف تالاب منتقل کرده باشد و به طور بالقوه جسمی را که قبلا مدفون یا پنهان شده بود، در معرض دید قرار دهد.

این شی مرموز توجه را به خود جلب کرده است زیرا اندازه ظاهری، طرح دراز و سطح بازتابنده آن شباهت هایی به قسمت هایی از بدنه و دم هواپیما دارد.

اکسپدیشن به نیکومارورو در 7 اکتبر آغاز شد. پوردو تایید کرده است که قرار است حدود سه هفته سفر و تحقیق طول بکشد.

جستجو برای اولین بار در ژوئیه 2025 اعلام شد، اما با شروع فصل طوفان اقیانوس آرام جنوبی، که مانع از حرکت ایمن در آن سال شد، به تعویق افتاد.

اگر جسم تارایا ثابت شود که الکترا است. ماموریت در اینجا متوقف نخواهد شد برای حفاری و بازیابی آن به سفرهای بیشتری نیاز خواهد بود.

پتیگرو قبلا در مصاحبه ای اختصاصی به نیوزویک گفت: «این پرونده مدت زیادی طول کشیده است. "اما ما شواهد جدیدی داریم. یک شی در تالاب نیکومارورو قابل مشاهده است. همه چیزهایی که می بینیم نشان می دهد که این چیزی است که از هواپیمای آملیا ارهارت باقی مانده است."

خبرنگاران و سردبیران نیوزویک از مارتین، دستیار هوش مصنوعی ما، برای تهیه این داستان استفاده کردند. در اینجا درباره مارتین بیشتر بدانید.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: بن کلی و تونی فیلیپس.