جرج گیبنی زندانی شد: "او از نقش مربیگری خود برای دسترسی و سپس حمله به کودکان بی دفاع تحت مراقبت خود استفاده کرد."

ماجرا برای جورج گیبنی اینگونه به پایان رسید: دادگاهی مملو از افراد شاد، گیج‌آلود با گره‌های درهم‌پیچیده از افراد شاد، که همگی در آغوش می‌گیرند و هق هق می‌کنند و به همدیگر را تبریک می‌گویند.

در این گره‌ها قربانیان، خانواده‌هایشان، دوستانشان، روزنامه‌نگارانی که او را افشا کردند و گاردای‌هایی که درباره او تحقیق می‌کردند وجود داشتند - همه در پایان جاده در شادی و آرامش متحد شدند.

در بخش دیگری از آن دادگاه، گیبنی، پدوفیل 78 ساله با لباس‌های ورزشی خاکستری، با ویلچر به زندان رفت تا 15 سال و نیم آینده را بگذراند.

قاضی Micheal P O'Higgins در حکم خود در دادگاه 9 در دادگاه کیفری دادگستری خاطرنشان کرد که از زمانی که در ژوئیه 2025 به ایرلند بازگشته است، گیبنی حتی یک بار ملاقاتی با زندان نداشته است.

قاضی گفت: "این ممکن است بازتاب بدنامی و موقعیت تنهایی او در زندگی باشد."

جورج گیبنی مربی سابق شنا به دلیل آزار و اذیت چهار دختر به ۱۵ سال و نیم زندان محکوم شد.

در بیرون دادگاه، یکی از قربانیان گیبنی از حق خود برای ناشناس ماندن چشم پوشی کرد. اورلا پول قربانی جدی ترین جنایت گیبنی، یعنی تلاش برای تجاوز جنسی در 9 سالگی بود.

به همین دلیل، او به 10 سال زندان محکوم شد که بقیه آن شامل احکام متوالی برای 39 اتهام ضرب و شتم ناشایست است.

پول پس از آن به خبرنگاران گفت: «اقدامات او عواقب گسترده‌ای بر افرادی فراتر از من، خانواده‌ام، دوستان و فرزندم داشته است.

این پرونده قضایی نه تنها برای من، بلکه امیدوارم برای دیگران نیز عدالت برقرار کرد. نشان داده است که حتی پس از بیش از 50 سال نیز می‌توان به عدالت دست یافت. مجرمان تاریخی را می‌توان برای اعمال و انتخاب‌های خود مسئول دانست.

"برای همه بازماندگان آنجا، وقتی آماده بودید صحبت کنید، نمایندگی خود را پس بگیرید و به یاد داشته باشید که شما مقصر نیستید، فقط مجرم مقصر است."

جورج گیبنی که به عنوان اولین مربی شنای مشهور ایرلند در اواخر دهه 1980 و اوایل دهه 1990 فعالیت می کرد، مدت هاست که از بین رفته است. در اینجا، او به عنوان یک چیز چروکیده، کمرنگ، سلب شده از تمام قدرت، ظاهرا حتی قادر به ایستادن هم نیست.

گیبنی با یک ژاکت زیپ‌دار قرمز روی پیراهن یقه‌دار آبی، نشسته بود و پاهایش را روی هم قرار داده بود، دونده‌های مشکی چسب‌دارش روی تکیه‌پایی ویلچرش، دست‌هایش را روی زانوهایش بسته بود.

زمانی که منشی ورود قاضی را با جمله مرسوم «همه برخیزید...» اعلام کرد، گیبنی تلاش کرد تا خودش را روی پاهایش بلند کند، اما قبل از اینکه دوباره بنشیند، چند اینچ بیشتر از صندلی بلند نشد.

آیا این برای تأثیر بود یا نه، فقط او می داند. در هر صورت برای همدردی به اتاق اشتباهی آمده بود.

چالکی وایت که در 15 فوت سمت راست او نشسته بود، قربانی گیبنی در دوران کودکی و بعدها به عنوان دستیار مربی گیبنی در تیم شنای ایرلند بود.

او همچنین اولین کسی بود که پرده سکوت را از اطراف گیبنی برداشت.

گفتگوی بین وایت و گری اوتول در پرواز به استرالیا در سال 1991 اولین دومینوی سقوط گیبنی را رقم زد. 35 سال بعد، چالکی وایت مطمئن شد که برای آخرین بار اینجاست.

در گالری عمومی قربانیان جنایات گیبنی که به نیم قرن پیش بازمی‌گردد، بودند.

تریک کرنی و بر کارلی، 33 سال پس از آن که سیستم قضایی ایرلند در پرونده اصلی علیه گیبنی شکست خوردند، آنجا بودند.

جانی واترسون در آنجا بود، سه دهه بعد از اینکه به عنوان خبرنگار با ساندی تریبون در یک کار قانونی بی سابقه بیرون رفت تا گیبنی را به عنوان مردی که آنها را مورد آزار قرار داده معرفی کند.

ریسک‌پذیر و شکارچی بی‌شرم: جورج گیبنی چگونه بچه‌ها را آرایش می‌کرد

بیشتر از همه، چهار شاکی در این پرونده، حضوری یا از طریق لینک ویدیویی برای شنیدن در نهایت قرائت حکم حضور داشتند.

اوهیگینز روی صندلی نشست و آدرسی 33 دقیقه ای ارائه کرد که پزشکی قانونی، جامع و واضح بود.

قاضی گفت: «جرایمی که متهم مرتکب شد، سنگین بود، بخشی از یک الگوی تخلف سیستماتیک بود که حقوق چهار کودک خردسال را در مدت طولانی نقض کرد.

"این جرایم ماهیت غارتگرانه داشتند و شامل سوء استفاده فاحش از موقعیت متهم به عنوان مربی شنا بود. او از نقش مربیگری خود برای دسترسی و سپس حمله به کودکان بی دفاع تحت مراقبت خود استفاده کرد."

گیبنی در هیچ مرحله ای واکنش خاصی نشان نداد. صورتش اکنون کمی تا خورده و لثه ای شده است، انگار بسیاری از دندان هایش را از دست داده است.

او در تمام طول به نظر می رسید که به نوعی در حال جویدن چیزی و هیچ چیز در همان زمان است. گهگاهی عینک مشکی اش را روی بینی اش عقب می زد.

در مجموع، او یک چهره مستعفی را کاهش داد.

با صدور حکم، قاضی از دادگاه مرخصی گرفت.

این بار، وقتی کارمند گفت: «همه برخیزید...»، گیبنی حتی تلاشی برای بلند شدن نکرد. او روی صندلی خود نشست و منتظر بود تا هر چه از زندگی اش باقی مانده است را با چرخ به او برسانند.

در حالی که مراقب گاردا خود از در خارج شد، گیبنی را چرخاند تا در گوشه ای حرکت کند و برای اولین بار حروف سفید کنار ویلچر خود را به بدنه دادگاه نشان داد: «ملاک سرویس زندان ایرلندی».