جرمی هانسن، فضانورد آرتمیس دوم، خطرناک ترین لحظه ماموریت خود را توصیف می کند: "شعله های آتش به زودی ما را فرا گرفت"

پس از 9 روز در فضا، چهار خدمه ماموریت آرتمیس II ناسا در 10 آوریل 2026 به بیرون از پنجره کپسول خود نگاه کردند و زمین آبی روشن را در زیر خود دیدند. خدمه بیش از 250000 مایل (400000 کیلومتر) از سیاره ما - دورتر از زمین تا کنون - و اکنون خانه فقط چند صد مایل مستقیم به پایین فاصله داشت.

تنها یک نقطه عطف باقی مانده است: سقوط سریع و آتشین به اقیانوس آرام که نشان دهنده پایان اولین ماموریت خدمه بشریت به ماه در بیش از 50 سال است. جرمی هانسن، متخصص مأموریت، فضانورد تنها آژانس فضایی کانادا که در خدمه حضور دارد، دلایل زیادی برای اطمینان از اینکه تیم او را به خوبی حفظ می کند، داشت. اما این اولین باری بود که هانسن وارد فضا شد و اولین باری بود که او با سرعت 24600 مایل در ساعت (39600 کیلومتر در ساعت) مانند یک گلوله آتشین در آسمان فرود آمد.

هنسن در کتاب «طلوع زمین: درون آرتمیس دوم، مأموریت پیشگامانه انسانی در اعماق فضا» (انتشارات هانوفر، 2026)، که با همکاری جان لارسن نوشته است، توضیح می دهد که او برای خودش نمی ترسید. بلکه می دانست که همسرش کاترین و سه فرزندش در میان میلیون ها زمینی خواهند بود که خطرناک ترین لحظه ماموریت او را از پایین تماشا می کنند.

در این گزیده از کتاب، هنسن شدت هیجان‌انگیز سقوط و سرخوشی ناشی از دانستن اینکه او و خدمه‌اش قرار است با خیال راحت به آن بازگردند - و تاریخ را بسازند، توصیف می‌کند.

جرمی هنسن، فضانورد CSA، در حین پرواز با ماه آرتمیس II در داخل کپسول خدمه Orion لبخند می زند. (اعتبار تصویر: ناسا) بلافاصله پس از رها کردن ماژول خدمات اروپا، و دقیقا نیم ساعت قبل از سقوط ما، مأموریت کنترل عملیات رایت ماژول خدمه را آغاز کرد. این سوختگی نوزده ثانیه ای اولین و تنها سوختگی با استفاده از رانشگرهای کوچکی بود که در کپسول Orion ما تعبیه شده بود.

مسیر ورود ما را کمی کم عمق کرد تا ما را درست در نقطه ای شیرین قرار دهد و در عین حال مقداری فاصله اضافی از ماژول سرویس را نیز فراهم کند، زیرا تقریبا متوالی به جو برخورد می کردیم. آن نیز بی عیب و نقص پیش رفت. بند هایم را سفت کردم. وقت آتش بازی بود

ورود مجدد به جو زمین کاملا در لیست کوتاه باورنکردنی ترین تجربیات زندگی من است. ما در ساعت 7:53 بعدازظهر با رعد و برق با سرعت بیش از 10 کیلومتر [6.2 مایل] در ثانیه به آن برخورد کردیم. در هر ثانیه.

رانشگرها تقریبا دائما برای تثبیت کپسول شلیک می‌کردند: ضربات شدید، گویی که خود ثور روی فضاپیمای ما می‌کوبد، در حالی که نیروهای G به سرعت شروع به ساخت کردند و به شدت سرعتی را که نه روز قبل به موشک خود اضافه کرده بودیم، از بین بردند. در عرض چند ثانیه، شاهد تشکیل پلاسما در خارج از پنجره‌هایمان بودیم و گرمای پایه کپسول ما چنان شدید شد که شعله‌های آتش خیلی زود ما را فرا گرفت. به رنگ قرمز شروع شد و به نوری درخشان، سبز مایل به آبی و تپنده تبدیل شد. نفس گیر بود، رنگ های روشن حواس ما را شعله ور می کردند.

دیوانه کننده بود که به کاری که انجام می دادیم فکر کنیم. همه ما می دانستیم که چگونه این کار کرد. همه ما علم را می دانستیم. اما عمیقا متوجه شدم که فضانوردان برای انجام این کار باید پیچی باز داشته باشند. هیچ کس عاقل خود را داخل یک قوطی فلزی که خودش درون یک گلوله آتشین غول پیکر قرار داشت ببندد. اما راه دیگری وجود نداشت و من از مدت ها قبل واقعیت های این سفر را پذیرفته بودم.

با اینکه در آرامش بودم، به خاطر استرسی که به خانواده ام وارد می کردم، احساس گناه می کردم. من آشکارا در مورد خطرات ماموریت با آنها صحبت کرده بودم و این بالاترین خطر بود. سعی کردم عشقم را از طریق تله پاتی بفرستم و به آنها بگویم که خیلی خوب پیش می رود.

کپسول اوریون در حالی که تمام چتر نجات ها با موفقیت مستقر شده اند به سمت اقیانوس آرام سقوط می کند. (اعتبار تصویر: NASA/Joel Kowsky) همانطور که به سقوط آزاد خود ادامه دادیم، به نظر می رسید که هزاران فلاش دوربین در داخل Integrity منفجر می شوند. آفتابگیر روی کلاه خود را پایین آوردم. تنها چند سانتی متر محافظ حرارتی و آلومینیوم وجود داشت که مرا از گرمای بیش از 2500 درجه سانتی گراد بیرون جدا می کرد.

تقریبا بلافاصله، گرمای داخل خانه تنگ ما نیز شروع به افزایش کرد، افزایشی که مهندسان از آن به عنوان "از نظر حرارتی خوش خیم" یاد می کنند. تنها چیزی که می‌دانم این است که نمی‌توانستم آن را احساس کنم، با خوشحالی در لباس‌های تحت کنترل حرارتی‌ام پیچیده شده بودم.

همانطور که ما به سقوط ادامه دادیم، نیروهای G تقریبا چهار برابر فشاری بود که ما روی زمین احساس می کنیم. من خیلی نگران نبودم، زیرا بیش از پنج دقیقه همان نیروی G یا بیشتر را در مربی سانتریفیوژ ناسا تحمل کرده بودم. نیمی از انتظارم را داشتم که سقوط آزاد به زمین کوتاه به نظر برسد، اما شش دقیقه طول کشید تا سرانجام شعله های آتش خاموش شد و ما ارتباطات خود را با Mission Control برقرار کردیم.

من هر ثانیه اش را دوست داشتم.

قبلا یک سواری وحشیانه بود، اما من همچنین می دانستم که بخش دیوانه کننده دیگری - استقرار چتر نجات و سقوط واقعی - در پیش است. آدرنالینم مدام بالا میرفت.

در عرض چند ثانیه، شاهد تشکیل پلاسما در خارج از پنجره‌هایمان بودیم و گرمای پایه کپسول ما چنان شدید شد که شعله‌های آتش خیلی زود ما را فرا گرفت.

ما از Mission Control شنیدیم: "صداقت، هوستون. بررسی ارتباطات، پس از خاموشی." این موسیقی به گوش ما رسید. دقیقا ساعت 8 شب بود.

رید [وایزمن، فرمانده مأموریت] پاسخ داد: «هوستون، صداقت». "ما شما را با صدای بلند و واضح داریم."

این زمانی است که مردم در سراسر جهان دست می زدند، در آغوش می گرفتند و در برخی موارد گریه می کردند. برای افراد ناسا، واضح بود که همه چیز در طول فرود به خوبی پیش رفته است - ناوگان کوچکی از هواپیماهای ناسا و نیروی هوایی آن را روی دوربین های با وضوح بالا ثبت کرده بودند. اما، برای من، هنوز تمام نشده بود. من واقعا احساس امنیت نمی کنم تا زمانی که سه چتر اصلی ما با موفقیت مستقر شوند. اگر این کار را نمی‌کردند، ما یک تکه فلز بودیم که با سرعت فوق‌العاده‌ای به اقیانوس برخورد می‌کردیم، و احتمال زنده ماندن آن چیزی بین حداقل و عدم وجود بود.

من بازگشت بسیاری از دوستان نزدیکم را از فضا مشاهده کرده‌ام و دقایقی پس از زنده ماندن در گرمای ورود مجدد تا زمان استقرار چتر نجات را سخت‌ترین بخش برای تماشا می‌دانم. وقتی کپسولی را می بینم که در میان ابرها بدون لوله فرو می رود، همیشه نگران هستم که اصلا ظاهر نشوند. این کاملا وحشتناک است.

جرمی هنسن پس از بازیابی از کپسول Orion به عرشه USS John P. Murtha می رسد. هر چهار خدمه پس از سقوط در سلامت کامل بودند. (اعتبار تصویر: ناسا/بیل اینگالز) به کاترین و بچه‌ها فکر کردم و برایشان پیام «نگران نباش، باند» در ذهنم فرستادم. کاترین بعدا به من گفت که احساس بسیار بدی نسبت به محافظ گرما داشت، بنابراین وقتی از خاموشی خارج شدیم، شروع به گریه کرد و حتی روی چتر نجات تمرکز نکرد.

سه دقیقه بعد، در ارتفاع 7100 متری، انفجارهای زمان‌بندی‌شده، ناودان‌های کوچکی را آزاد کردند که پوشش دو کانال بزرگ‌تر را به نام «دروگ» از بین می‌برد، زیرا قصد دارند شتاب ما را به سرعتی کاهش دهند که به چترهای اصلی اجازه دهد بدون پاره شدن باز شوند. آنها کار خود را عالی انجام دادند، اما داخل کپسول وحشی بود و ما را مانند یک سواری در نمایشگاه به جلو و عقب تکان می داد.

این زمانی است که مردم در سراسر جهان دست می زدند، در آغوش می گرفتند و در برخی موارد گریه می کردند.

یک دقیقه بعد، در ارتفاع تنها 1500 متری از اقیانوس، ناودان های آبگیر شل شدند و برای چند لحظه احساس کردیم که داریم به عقب می افتیم. سپس، به طور متوالی، سه چتر اصلی شروع به استقرار کردند و به آرامی شکوفا شدند تا از هم نپاشند. سرعت سقوط ما کاهش یافت زیرا سایبان های نایلونی قرمز و سفید، هر کدام 35 متر قطر داشتند و با هوا پر شدند. رانشگرها به شلیک ادامه دادند و پایه کپسول را مستقیما به سمت نقطه برخورد نشانه رفتند.

انحصاری Live Science Pro

ما رقیب فیوژن نیستیم. ما همجوشی هستیم: در داخل مسابقه برای مهار نیروی خورشیدی نامحدود در فضا

"هر چیزی که ما در مورد سفر فضایی می دانیم ظرف یک دهه تغییر خواهد کرد": پیشرفت در همجوشی که می تواند مسیری به سوی ستاره ها را باز کند.

"ما فقط هر 130 سال یک بار با آن روبرو می شویم": یک دهانه بزرگ جدید در ماه می تواند به معنای یک جهش بزرگ برای علم قمری باشد.

ما از CAPCOM خود شنیدیم: "صداقت، ما سه چتر نجات زیبا می بینیم." در عرض چند ثانیه، سرعت پاشش ما به 27 کیلومتر در ساعت کاهش یافت.

همین بود با خودم گفتم من تقریبا مطمئن هستم که می توانیم از هر چیزی که اکنون به ما پرتاب شود زنده بمانیم.

به نظر می رسید کریستینا [کخ، متخصص مأموریت] موافق بود. در یک لحظه جشن، دستان یکدیگر را گرفتیم.

برگرفته از «طلوع زمین: درون آرتمیس دوم، مأموریت پیشگامانه انسانی در اعماق فضا» نوشته جان لارسن به همراه جرمی هنسن. © 2026 توسط جان لارسن، با اجازه توسط HarperCollins/Hanover Square Press استفاده شده است.

به ما در بهبود Live Science Pro کمک کنید: ما همیشه در تلاش هستیم تا محتوای خود را بهتر کنیم. نظرات خود را در مورد Pro در اینجا برای ما بگذارید.

مطبوعات میدان هانوفر Earthrise: Inside Artemis II, The Stormbreak Human Mission Into Deep Space

شرح دراماتیک و پرمخاطره آرتمیس دوم، اولین سفر انسان به اعماق فضا در پنجاه سال گذشته، از دیدگاه جرمی هنسن فضانورد روایت می‌شود... روایتی جذاب و صمیمی از دستاورد نمادین آرتمیس دوم، طلوع زمین - نوشته نویسنده جان لارسن و بر اساس مصاحبه‌های گسترده‌ای که او با هانسن انجام داده است، یک کار تیمی است که می‌توان آن را آزمایش کرد. توانایی بشر برای رسیدن به ستاره ها