جستجوی خانواده‌های یمنی برای یافتن عزیزان مفقود شده به دلیل درگیری‌های جدید مانع شده است

صنعا، یمن - در سال 2020، منیف 18 ساله با خانواده خود خداحافظی کرد و خانه خود را در صنعا ترک کرد تا با حوثی ها در خط مقدم جنگ داخلی یمن بجنگد.

پس از شش ماه، همه رفقای او نزد خانواده های خود بازگشتند، اما منیف هرگز به خانه بازنگشت.

بیش از شش سال می گذرد و خانواده منیف که به دلایل امنیتی از او خواسته اند فقط از نام کوچک او استفاده کنند، هنوز در جستجوی پاسخی درباره سرنوشت او هستند.

او یکی از صدها نفری است که از زمان آغاز جنگ در سپتامبر 2014 در یمن ناپدید شده اند، زمانی که حوثی ها - یک گروه مسلح که با نام انصارالله (به عربی برای حامیان خدا) نیز شناخته می شود - پایتخت را تصرف کردند و دولت به رسمیت شناخته شده بین المللی را مجبور به فرار از جنوب کردند.

محمد، برادر منیف، گفت: "ده مرد دیگر از روستای ما به خط مقدم در مرز عربستان و یمن پیوستند. همه آنها برگشتند. ما از آنها در مورد محل اختفای برادرم پرسیدیم، اما هیچ‌کس نتوانست به ما بگوید کجا رفته است." "پاسخ قطعی در مورد وضعیت او برای کل خانواده تسکینی خواهد بود."

این امید وجود داشت که آتش‌بس در سال 2022 بین دولت یمن مورد حمایت عربستان و حوثی‌های وابسته به ایران بتواند به خانواده‌ها کمک کند تا جستجوی عزیزان گمشده خود را آغاز کنند.

از ژوئیه امسال، کمیته بین المللی صلیب سرخ (ICRC) بیش از 1800 درخواست ردیابی از خانواده هایی که به دنبال بستگان گمشده در یمن هستند، دریافت کرده است.

اما از سرگیری جنگ در ماه ژوئیه این جستجو را برای بسیاری از خانواده ها متوقف کرده است، آنها در تلاشند تا دریابند که آیا عزیزانشان به دلیل آواره شدن یا فرار از خدمت بازداشت شده اند، زخمی شده اند، کشته شده اند یا به سادگی گم شده اند.

پس از بررسی دقیق، محمد معتقد است که دو نتیجه ممکن برای برادرش منیف وجود دارد.

محمد گفت: «او ممکن است مورد اصابت یک حمله هوایی قرار گرفته باشد و اثری از بدنش باقی نماند، یا شاید دستگیر شده باشد و در اسارت باقی بماند.

اگر منیف در یک انفجار کشته می شد، یافتن قسمتی از بدن که قابل شناسایی باشد باعث آرامش خانواده می شود. اما خانواده همچنان به سناریوی دوم امیدوارند و منیف در اسارت نیروهای دولتی است.

او گفت: "ما مرگ او را می پذیرفتیم، با فقدان سازگار می شدیم و بازگشت احتمالی برادرم را فراموش می کردیم. فقط باید بدانیم چه اتفاقی برای او افتاده است."

ما در مورد تعدادی از رزمندگانی شنیده‌ایم که گمان می‌رود مرده‌اند و خانواده‌هایشان خبر کشته شدنشان را پذیرفته و برایشان عزادار شده‌اند، اما پس از سال‌ها اسارت زنده بیرون آمده‌اند، بنابراین ممکن است منیف هنوز زنده باشد.

هر دو طرف اسیران جنگی زیادی را در طول یک دهه درگیری در اختیار داشته اند، اما تعداد اسیران نامشخص است.

در ماه مه، دولت به رسمیت شناخته شده بین المللی یمن و حوثی ها توافق نامه ای با حمایت سازمان ملل در اردن برای تبادل بیش از 1600 زندانی امضا کردند. با این حال، اجرای این توافق پس از متهم کردن هر دو طرف به مانع تراشی در توافق به تعویق افتاد.

عبدالعزیز، 24 ساله، در خط مقدم در مارب، منطقه ای غنی از انرژی در مرکز یمن، برای حوثی ها می جنگد. قبل از افزایش درگیری های اخیر، او هر 10 روز یک بار با خانواده خود تماس می گرفت. اما در دو ماه گذشته خانواده اش از او خبری ندارند.

احمد، برادر عبدالعزیز گفت: "ما منتظر تماس تلفنی عبدالعزیز هستیم و نمی دانیم که آیا او هرگز با ما تماس خواهد گرفت."

از زمانی که حوثی ها بخشی از سواحل یمن را در ماه سپتامبر تصرف کردند و رشید العلیمی، رئیس شورای رهبری ریاست جمهوری (PLC)، از حمله متقابل نیروهای دولتی خبر داد، نبرد در خطوط مقدم در مأرب و الجوف تشدید شده است.

استفاده از توپخانه، هواپیماهای بدون سرنشین و هواپیماهای جنگی برای هدف قرار دادن مواضع حوثی‌ها احتمالا به معنای کشته شدن یا مفقود شدن افراد بیشتری است.

احمد 26 ساله تصور می کند که برادرش ممکن است در حملات نیروهای دولتی در هفته های اخیر کشته شده باشد.

او گفت: "ما هیچ اطلاعاتی از همرزمان و رهبران میدانی او در مورد مجروحیت یا مرگ او دریافت نکرده‌ایم. اما والدین من می‌گویند که صدا یا ظاهر عبدالعزیز تنها دلیل قابل باور زنده بودن اوست."

عبدالعزیز در میدان جنگ است و مردم در آنجا می‌کشند یا کشته می‌شوند، بنابراین مرگ [احتمالی] او برای من شوک نیست، اما ادامه ابهام دردناک‌تر از خبر تایید شده مرگ او است.

مادر عبدالعزیز بدون هیچ اطلاعی از محل نگهداری او، نمی داند که آیا باید منتظر بازگشت سالم او باشد یا شروع به سوگواری از دست دادن او کند. احمد افزود: "چه او همچنان گم شود یا جسد مرده اش برگردد، چشمان مادرم هرگز از اشک پر نمی شود."

کریستین سیپولا، رئیس هیئت یمن کمیته بین‌المللی صلیب سرخ، گفت که خانواده‌های مفقودین حق دارند از سرنوشت عزیزان خود مطلع شوند.

او در بیانیه‌ای گفت: «پشت سر هر مفقودی خانواده‌ای است که در اندوه زندگی می‌کنند. درد آنها را نمی‌توان نادیده گرفت و انتظار آنها را نباید طولانی کرد.»

دو ماه پیش، علی 23 ساله به کمپین حوثی ها علیه نیروهای دولتی در سواحل غربی یمن پیوست.

پدر و مادرش مخالفت کردند که علی برای دعوا از خانه خارج شود. اما چون بیکار بود، اصرار داشت که به حوثی ها بپیوندد.

پنج روز پیش خانواده با تماسی از مرگ علی خبر دادند.

یاسر به الجزیره گفت: «به ما گفته شد که علی در جنگ در موکا کشته شده است. تاکنون جسد او را دریافت نکرده‌ایم و نمی‌دانیم کجاست. "بازیابی جسد او غم و اندوه ما را کاهش می دهد، به عدم اطمینان ما پایان می دهد و ثابت می کند که او واقعا مرده است."

یزید الجداوی، مدیر تحقیقات مرکز مطالعات راهبردی صنعا، به الجزیره گفت که کمیته بین‌المللی صلیب سرخ و دیگر تیم‌های بشردوستانه واجد شرایط باید اجازه دسترسی ایمن به تمام نقاط یمن برای بازیابی اجساد، مستندسازی مفقودان و حفظ شواهد شناسایی داشته باشند.

الجداوی گفت: "این فقط مربوط به انجام تعهدات قانونی نیست. خانواده ها ممکن است برای چندین دهه درد و عدم اطمینان را تحمل کنند و تجربیات آنها بخشی از نحوه یادآوری این جنگ خواهد شد."

برخی از افراد مفقود ممکن است بازداشت شده یا به زور ناپدید شده باشند، در حالی که برخی دیگر ممکن است در جنگ کشته شده یا از خانواده های خود جدا شده باشند.

سازمان غیردولتی مستقر در یمن، مواتنا برای حقوق بشر، بیش از 2000 مصاحبه با خانواده های قربانیان بین سپتامبر 2014 تا ژوئیه 2025 انجام داد. این مطالعه حداقل 1592 مورد ناپدید شدن اجباری را شامل 2120 قربانی گزارش کرد.

گروه مسلح حوثی مسئول 756 حادثه ناپدید شدن شامل 897 قربانی شناخته شد. نیروهای مرتبط با دولت به رسمیت شناخته شده بین المللی به 351 حادثه مرتبط با 449 قربانی مرتبط بودند، در حالی که ائتلاف عربی به رهبری عربستان سعودی مسئول 65 حادثه با 91 قربانی بود. نیروهای مرتبط با شورای انتقالی جنوب (STC) در 387 حادثه شامل 630 قربانی شرکت داشتند.

الجداوی گفت که موضوع ناپدید شدگان لکه دیگری بر هر دو طرف درگیری است که تاکنون بین 150000 تا 227000 نفر را کشته و میلیون ها نفر را آواره کرده است.

او گفت: «تاریخ نه تنها بر اساس نبردهایی که در آن جنگیدند یا سرزمینی که به دست آوردند، بلکه بر اساس اینکه آیا آنها نسبت به کشته شدگان، ناپدید شدگان و خانواده هایی که در جستجوی پاسخ مانده بودند، انسانیت اولیه نشان دادند، قضاوت خواهد کرد.