جعلی ترین هنرمندان تاریخ چه کسانی هستند؟

چه چیزی یک اثر هنری را واقعی می کند؟ این سؤال به ظاهر ساده در واقع می تواند کاملا بارگذاری شود.

یک اثر هنری جعلی معمولا کپی یک اثر موجود در نظر گرفته می شود. این به اندازه کافی واضح به نظر می رسد، اما در مورد زمانی که یک هنرمند از آثار خود کپی می کند، چطور؟ از سوی دیگر، جعلی از سبک یک هنرمند برای خلق یک اثر جدید تقلید می کند. اما اگر هنرمند جعلی کسی بود که مفاهیم اصالت هنری را به چالش می‌کشید و تصاویری را از دیگران تصاحب می‌کرد، چه؟

ترفندهای هنری می توانند مشکل ساز شوند. و با این حال همچنان ادامه دارد. برخی از کارشناسان تخمین می زنند که حدود نیمی از بازار هنر ثانویه را جعل و تخصیص نادرست تشکیل می دهد. برخی از آثار غیر معتبر - ساخته شده توسط جاعلان بدنامی مانند هان ون میگرن (که ورمرهای ساختگی را ساخت) و ولفگانگ بلتراکی (مسئول صدها اثر ساختگی) - به دلیل تازگی و داستان های پرمخاطب خود ارزشمند هستند. در موارد دیگر، آثار هنری را می‌توان در ابتدا به‌عنوان جعلی نوشت، اما بعدا از طریق تجزیه و تحلیل علمی به‌عنوان واقعی شناخته شد.

موزه ها در برابر این پدیده ها نفوذ ناپذیر نیستند. برای مثال، موزه متروپولیتن، پرتره‌ای از فیلیپ چهارم پادشاه اسپانیا در سال 1624 دارد که تصور می‌کرد در دهه 1970 توسط دستیار دیگو ولاسکز ساخته شده است تا در سال 2010 دوباره آن را به طور کامل برای نقاش باروک اسپانیایی تأیید کند.

در صورت شک، متخصصان به چهارپایه احراز هویت هنری تکیه می‌کنند: بررسی سبک، منشأ، و تحلیل علمی. (انتصاب مجدد Velázquez به لطف دومی، پس از حذف لاک بود.)

در کتابی جامع در سال 1963 با عنوان جعل‌ها، جعل‌ها و بازتولیدها، نویسنده جورج ساویج در پایان پیشگفتار می‌نویسد که «مجموعه‌کننده ممکن است از این واقعیت دل کند که در هیچ زمانی در طول تاریخ بازار هنر، جعل به اندازه کنونی دشوار نبوده است، یا احتمال کشف آن بیشتر است، و کار جاعل به طور مداوم دشوارتر می‌شود.» به هر حال، به نظر نمی رسد که جاعلان در دهه های گذشته متوقف شده باشند.

در زیر 9 مورد از جعلی ترین و جعلی ترین هنرمندان را مشاهده می کنید.