جمجمه ها شواهدی از قربانی شدن انسان در مصر 5000 سال پیش را نشان می دهند

در دهه 1920، فلیندرز پتری مصر شناس این نظریه را مطرح کرد که تدفین های متعدد مصر باستان در ابیدوس نشان دهنده قربانی های انسانی است. حدود 100 سال بعد، مصرشناس دیگری شواهدی پیدا کرد که احتمالا حق با او بود.

روزلین کمپل، مصر شناس و باستان شناس در دانشگاه پردو، ده ها جمجمه مصر باستان را که پتری حفاری کرده بود، مورد مطالعه قرار داد. جراحاتی که قبلا نادیده گرفته شده بود که او بر روی جمجمه‌ها شناسایی کرده بود، قویا نشان می‌دهد که بسیاری از دفن‌های اولیه در ابیدوس متعلق به اعضای خاندان سلطنتی است که در پی مرگ یک پادشاه قربانی شده بودند، همچنین به عنوان نگهدارنده شناخته می‌شوند.

کمپبل، نویسنده یگانه مطالعه ای که امروز در Frontiers in Environmental Archaeology منتشر شده است، در بیانیه ای از Frontiers گفت: «من به سمت این نگهدارنده ها جذب شدم تا حدی به این دلیل که، حتی با وجود اینکه آنها در اطراف خانواده سلطنتی دفن شده بودند، بیشتر به پاورقی ها در روایت بزرگتر منتقل می شوند. این افراد چه کسانی بودند و به حاکم و نقش خود در زندگی و مرگ او چگونه نگاه می کردند؟

اولین پادشاهان مصر یکپارچه حدود 3000 سال قبل از میلاد در ابیدوس - که امروزه یک مکان باستانی بسیار مهم مصر باستان است - مجتمع های خاکسپاری ساختند. این مجموعه‌ها شامل مقبره‌های سلطنتی، مقبره‌های مجلسی و محوطه‌هایی بود که احتمالا برای مراسم تدفین به کار می‌رفتند، و دفن‌های فرعی اطراف. یک دفن فرعی شامل یک اتاقک ساده بود و برخی از افراد دفن شده در آن یک تابوت ساده داشتند. کمبل توضیح داد که اکثر آنها با تعداد کمی از اشیاء دفن شده بودند.

پتری همچنین نشانگرهایی با عناوین رسمی پیدا کرد که به نظر می‌رسد بیشتر نشان‌دهنده صنعت‌گران و مقامات سطح متوسط ​​یا پایین‌تر است. برخی از مقبره های سلطنتی توسط صدها قبر فرعی احاطه شده اند، و پتری فکر می کرد غیرممکن است که بسیاری از مردم به طور طبیعی در همان زمان مرده باشند. او به قربانی شدن نگهدارنده مشکوک بود اما شواهدی مبنی بر زخم های کشنده روی اسکلت ها پیدا نکرد که این فرضیه او را ضعیف کرد.

کمپبل گفت: "قربانی نگهدارنده نوعی قربانی انسانی است که در آن افراد نزدیک به یک حاکم هنگام مرگ حاکم کشته می شوند." "در بسیاری از فرهنگ‌ها، قربانی نگهدارنده به دلیل اعتقاد به این که افراد قربانی در نوعی زندگی پس از مرگ به خدمت فرمانروا ادامه می‌دهند، انجام می‌شود، اما قربانی نگهدارنده همچنین می‌تواند نمایانگر قدرت حاکم باشد. برخی از نگهدارنده‌ها ممکن است داوطلبانه برای دستیابی به زندگی یا افتخار ابدی بمیرند، یا حتی ممکن است برخی دیگر انتخاب شده باشند."

یک قرن بعد، کمپبل اساسا برخی از کارهای پتری را با پزشکی قانونی مدرن بررسی کرد. او یادداشت‌های او و 46 جمجمه‌ای را که حفاری کرده بود و به بریتانیا فرستاده بود، بررسی کرد و متوجه شد که 18 مورد از آن‌ها دارای آثار ضربه‌های مهم جمجمه هستند. این جراحات شامل شکستگی های خطی بود که به نظر می رسد پتری فکر می کرد آسیب طبیعی است. علم پزشکی قانونی امروز نشان می دهد که آنها صدمات جانی هستند.

کمپبل که همچنین نویسنده کتاب آتی تحت عنوان "خشونت مورد تایید دولت و فداکاری در مصر اولیه سلسله" است، گفت: "آسیب های روی جمجمه حفظ شده معمولا شکستگی های خطی هستند که احتمالا باعث بیهوشی سریع، خونریزی داخلی و مرگ می شوند." برخی از 18 جمجمه نیز شواهدی از ضربه شدید، مانند جراحت بریده شدن چشم یک نفر را در خود داشتند.

ما نمی‌توانیم دقیقا بدانیم که این افراد چگونه مرده‌اند، اما نشانه این است که حداقل 39٪ از افراد در این گورهای فرعی ممکن است عمدا با ضربه به سر کشته شوند که از نظریه اصلی پتری حمایت می‌کند.

شکستگی های خطی معمولا از یک سلاح صاف و پهن یا به دلیل سقوط رخ می دهد. اما کسی که به اندازه کافی به زمین افتاد تا جمجمه خود را بشکند، احتمالا استخوان های دیگری نیز شکسته است - جراحاتی که در عکس ها یا یادداشت های دقیق پتری ثبت نشده است. پتری بیشتر بقایایی را که حفر کرده بود، به استثنای جمجمه ها، دوباره دفن کرد.

آنچه برای مردم در دفن های فرعی دیگر اتفاق افتاده است نیز هنوز نامشخص است. برخی ممکن است به طور طبیعی مرده باشند یا با روشی کشته شده باشند که اثری روی اسکلت باقی نمی گذارد، مانند خفگی. یا ممکن است به گونه ای کشته شده باشند که پتری قادر به شناسایی آن نبود، اما دانشمندان امروز اگر به اسکلت دسترسی داشتند می توانستند.

"اگر منابع نامحدودی داشتم، دوست داشتم بفهمم جسد این افراد کجاست و آنها را تحلیل کنم." کمبل نتیجه گرفت. با این حال، این مطالعه نشان می‌دهد که با بازبینی مجدد داده‌های قبلی با روش‌ها و دانش به‌روز، حتی برای مجموعه داده‌هایی که مانند این ناقص و ناقص هستند، چقدر اطلاعات جدید درباره گذشته آشکار می‌شود.»