جمعیت های کوچک حیوانات می توانند بهبود یابند و فرضیات مربوط به خطر انقراض را به چالش می کشند

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

طبق یک مطالعه بزرگ که توسط محققان انجمن جانورشناسی لندن و دانشگاه موناش انجام شده است، گونه هایی که در طبیعت به کمتر از 50 نفر کاهش می یابد، به طور خودکار محکوم به انقراض نیستند.

این یافته‌ها که در Proceedings of the Royal Society B منتشر شده است، نظریه‌های بوم‌شناختی قدیمی را به چالش می‌کشد که نشان می‌دهد جمعیت‌های حیوانات به شدت تنگنا به دلیل همخونی و از بین رفتن تنوع ژنتیکی ناگزیر از بین می‌روند.

محققان با بررسی همه گونه‌های پرنده و پستاندارانی که از سال 1950 به زیر 50 فرد وحشی سقوط کرده‌اند، دریافتند که حفاظت فعال و هدفمند می‌تواند با موفقیت مسیر گونه‌ها را در لبه بقا تغییر دهد.

دکتر دونال اسمیت، نویسنده اصلی، از دانشکده علوم زیستی دانشگاه موناش، گفت که این یافته ها امیدی تجربی برای تنوع زیستی جهانی ارائه می دهد.

اسمیت می‌گوید: «برای دهه‌ها، تصمیم‌گیری‌های حفاظتی تحت تأثیر این ایده بوده است که به محض اینکه یک جمعیت به زیر یک آستانه خاص کاهش یابد، بهبودی به‌دلیل عوامل ژنتیکی یا جمعیتی به‌شدت به دلیل کوچک بودن مهار می‌شود.

"کار ما نشان می دهد که اندازه جمعیت به تنهایی نباید تعیین کند که آیا ما از یک گونه دست می کشیم یا نه. وقتی ما به طور فعال با فشارهای خارجی که باعث کاهش آنها می شود مقابله می کنیم و مستقیما از تعداد آنها حمایت می کنیم، جمعیت های کوچک توانایی قابل توجهی برای بازیابی نشان می دهند."

این مطالعه 141 گونه پرنده و پستاندار را با تاریخچه مستند به اندازه کافی ارزیابی کرد. از 51 گونه ای که اقدامات حفاظتی مستقیم را دریافت کردند، مانند کنترل تهاجمی شکارچی، بازسازی زیستگاه، پرورش در اسارت یا جابجایی، 61٪ حداقل به 100 نفر بهبود یافتند. در مقابل، 37 درصد از گونه هایی که هیچ حمایت مستقیمی دریافت نکردند منقرض شدند و تنها 2 درصد به حداقل 100 فرد بهبود یافتند.

ترکیب کاهش تهدید با مدیریت مستقیم جمعیت بالاترین میزان موفقیت را به همراه داشت و باعث بهبود گونه‌های نمادینی مانند لرد هاو وودن استرالیا شد که از تنها 23 پرنده در اواخر دهه 1970 به بیش از 1600 پرنده امروزی بازگشت.

روهان کلارک، یکی از نویسندگان این مقاله، همچنین از دانشکده علوم زیستی موناش، گفت که این تحقیق یک مورد قوی علیه حذف گونه ها از طریق تاکتیک های تریاژ حفاظتی سخت ارائه می دهد.

کلارک گفت: «رها کردن گونه‌های در خطر انقراض به دلیل اینکه تعداد آنها بسیار کم به نظر می‌رسد، اشتباه است.

"در حالی که خطرات ژنتیکی واقعی هستند، تاریخ ما نشان می دهد که مداخله انسان موثر است. سرمایه گذاری در مدیریت فعال و مبتنی بر علم بیهوده نیست، بلکه این همان چیزی است که یک گونه را از ناپدید شدن برای همیشه نجات می دهد."

دونال اسمیت و همکاران، سرنوشت های اجتناب ناپذیر؟ پتانسیل بازیابی جمعیت های کوچک، مجموعه مقالات انجمن سلطنتی B: علوم زیستی (2026). DOI: 10.1098/rspb.2026.2436

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →