جمهوری خواهان زشت بسته می شوند

جمهوری خواهان در مواجهه با اعداد و ارقام برجسته بر سر یک جنگ غیرمحبوب و غیرضروری در ایران، تورم تشدید شده توسط تعرفه ها، اجرای قانون مهاجرت غیرقانونی، و فساد، برای پیام پایانی خود به اصول اولیه بازگشته اند: برانگیختن نفرت علیه گروه های اقلیت.

مبارزات انتخاباتی سنای میشیگان بین مایک راجرز جمهوری خواه و عبدالالسید دموکرات به ویژه زشت بوده است. راجرز السید را -بدون هیچ مدرکی- متهم به "خرید شدن توسط اخوان المسلمین" کرده است. در یک گردهمایی اخیر، جی دی ونس گفت که السید دارای «نفرت نژادی ضد سفیدپوستان» است و پرزیدنت ترامپ او را «جهادی» خواند که برای ورود به سنا باید از «فلزیاب» عبور کند. شایان ذکر است تنها بار در خاطره اخیر که سنا مورد خشونت سیاسی قرار گرفت، زمانی است که خود ترامپ به آن حمله کرد.

این نوع لفاظی به اوهایو نیز سرایت کرده است، جایی که سناتور جمهوری‌خواه برنی مورنو در یک گردهمایی پرسید که آیا السید می‌دانست که "عیسی برای نجات ما به اینجا آمده است." بنیانگذاران به آزادی مذهبی متعهد بودند و هیچ آزمون مذهبی برای مناصب دولتی در قانون اساسی گنجانده نشده بود. این در واقع خبر خوبی برای جمهوری خواهان است، زیرا نامزد آنها برای فرمانداری اوهایو ویوک راماسوامی است که هندو است.

حملات جمهوری خواهان در جاهای دیگر نیز بر اقلیت های آسیب پذیر متمرکز شده است. اشلی هینسون، جمهوری‌خواه آیووا، رقیب دموکرات خود، جاش تورک، را متهم کرده است که «به کارمندان دولت اجازه می‌دهد به بچه‌هایشان در تغییر جنسیت در مدرسه کمک کنند و آن را از والدین مخفی نگه دارند». تبلیغات ضد ترنس یکی از عناصر اصلی حزب جمهوری خواه در تگزاس است، جایی که جمهوری خواهان حامی کن پکستون، نامزد سنا، سعی کرده اند با حمله به مردانگی جیمز تالاریکو، دموکرات، اتهامات فساد و خیانت را به مثبت تبدیل کنند.

همچنین در تگزاس، فرماندار جمهوریخواه، گرگ ابوت، که در رقابت نزدیک با جینا هینوجوسا، دموکرات است، مخالف کاتولیک خود را به حمایت از "قانون شریعت" متهم کرده است. در روز هالووین، بروک رولینز، وزیر کشاورزی، لباسی جعلی برای یک «کلاهبردار اسنپ» با دستبندها و انبوهی از «پول نقد مالیات دهندگان» منتشر کرد که چیزی بیش از یک کلیشه نژادپرستانه در مورد سیاه پوستان بود.

[دیوید آ. گراهام: اسلام هراسی بازی پایانی میان دوره ای ترامپ است]

همه اینها با طعمه های معمول ترامپ در مورد مهاجرت همزمان شده است. رئیس‌جمهور با اشاره به ناآرامی‌ها در فرانسه، در شبکه اجتماعی خود نوشت: «مهاجرت مردم از دنیایی کاملا متفاوت، مردمی با نفرت در دل‌هایشان، آن کشور زمانی بزرگ را متلاشی کرده است». این ایده که قبل از ورود مهاجران به فرانسه سابقه اعتراض خشونت آمیزی وجود نداشت این است - خوب، فرض کنید باید اطلاعات کمی در مورد فرانسه داشته باشید تا آن را باور کنید. با این حال، پیام کاملا واضح است: اگر به افرادی که سفید پوست نیستند اجازه دهید وارد کشور شما شوند، شورش خواهید کرد.

ترامپ در یک گردهمایی در کانزاس خود را واضح‌تر نشان داد و گفت: «دموکرات‌ها حزب مهاجران ضدغربی، مارکسیست و متخاصم جهان سوم هستند».

تعصب آشکار برای ترامپ یا حزب جمهوری خواه دوران ترامپ چیز جدیدی نیست. یکی از دلایلی که حزب جمهوری خواه مجلس نمایندگان و سنا را روی کارآمد بودن این رویکرد شرط بندی می کند این است که رای دهندگان اغلب یا با قدرت کافی آن را سرزنش نکرده اند. جمهوری خواهان زمانی که ترامپ سومالیایی ها را «آشغال» نامید یا زمانی که او به مهاجران هائیتی به عنوان حیوانات خانگی خوار تهمت زد، خط و نشانی را رعایت نکردند. (زمانی که باراک اوباما، رئیس جمهور سابق آمریکا گفت که ترامپ کاخ سفید را شبیه به «صدام حسین یک کارخانه کیک پنیر افتتاح کرد» ساخته است، با این حال، به گفته ونس، «فوق العاده نخبه گرایانه» بود.)

به زبان ساده، تعصب بخش بزرگی از سیاست آمریکا باقی مانده است، زیرا برخی از رأی دهندگان آمریکایی آن را دوست دارند و بسیاری دیگر آن را رد صلاحیت نمی دانند. اگر جمهوری خواهان فکر می کردند که این نوع صحبت ها از نظر سیاسی بی اثر است، وارد آن نمی شدند.

[از شماره ژوئن 2019: تاریخ شفاهی تعصب ترامپ]

MAGA از لحاظ تاریخی روی سیاست هویت سفیدپوستان شرط بندی کرده است تا رأی دهندگان سفیدپوست را به اندازه کافی بسیج کند تا به جمهوری خواهان مزیتی غیرقابل حل در مجلس سنا و کالج انتخاباتی بدهد. برای این منظور، نامزدهای جناح راست سعی کرده اند تا حد امکان ترس از گروه های اقلیت را در هر دوره انتخابات برجسته کنند، حتی اگر این امر مستلزم تئوری های توطئه بی معنی باشد. در سال 2024، ترامپ نسبت به گذشته رای دهندگان سیاهپوست و اسپانیایی تبار بیشتری را به دست آورد و به نظر می رسد که تنها نقطه ضعف این استراتژی - که رای دهندگان غیرسفیدپوست توسط آن دفع می شوند - می تواند برطرف شود.

(اما آن سال یک محیط اقتصادی خاص بود، و ممکن است جمهوری خواهان این نتایج را بیش از حد به عنوان تاییدی عمیق تر از آنچه واقعا بودند تفسیر کنند.)

اما در این مرحله، آمریکایی‌ها باید این کمپین را به خاطر بازی بدبینانه‌ای که هست تشخیص دهند. قربانی ترامپ هیچ مشکلی را حل نکرده است. تورم یا هزینه زندگی را کاهش نداده است. دستمزدها را افزایش نداده یا به رشد شغلی بیشتر منجر نشده است. تنها برندگان دولت ترامپ اعضای خانواده‌اش هستند که ثروتشان از زمان روی کار آمدن او افزایش یافته است و صنایعی که از تصمیم‌های نظارتی مطلوب یا کاهش‌های مالیاتی زیاد برخوردار بوده‌اند.

برای کسانی که در بالا هستند، تعصب توجیهی برای مزیت های به دست نیاورده فراهم می کند - در حالی که برای کسانی که در پایین هستند، می تواند توضیحی برای ناامیدی های زندگی باشد. با این حال، یکی از کارهایی که نمی تواند انجام دهد این است که رفاه گسترده ای را که ترامپ وعده داده است فراهم کند.

در آغاز قرن نوزدهم، تام واتسون پوپولیست نوشت که کارگران سیاه و سفید "از هم دور نگه داشته می شدند تا ممکن است از درآمد خود جدا شوید. شما از یکدیگر متنفر هستید زیرا سنگ اصلی طاق استبداد مالی که هر دوی شما را به بردگی می کشد بر آن نفرت استوار است." متأسفانه، واتسون بعدا این بینش را رها کرد - او یک نژادپرست و یهودی ستیز شد. فاجعه بزرگتر این است که بیش از یک قرن بعد، یک حزب سیاسی بزرگ هنوز در تلاش است تا این کلاهبرداری را عملی کند.