جمهوری خواهان چگونه دستاوردهای خود را با رأی دهندگان سیاه پوست هدر دادند

در اوایل سال 2024، دونالد ترامپ در مراسم جشن فدراسیون سیاه پوستان محافظه کار در کارولینای جنوبی روی صحنه رفت. "ما شما را دوست داریم!" یکی از مخاطبان فریاد زد. ترامپ در پاسخ گفت: «ما شما را دوست داریم» و افزود: «ما به حزب جمهوری‌خواه انرژی داده‌ایم و حزب جمهوری‌خواه را گسترش داده‌ایم». در آن زمان حق با او بود: سهم رای دهندگان سیاه پوست از ترامپ در سال 2020 افزایش یافته بود و به نظر می رسید که در حال افزایش است. او گفت: «و آن‌ها می‌روند، یک لحظه صبر کنید - باید اینجا اشتباهی وجود داشته باشد؛ آنها می‌گویند، سیاه‌پوستان باید واقعا ترامپ را دوست داشته باشند. این باید یک اشتباه باشد.»

در حالی که به همراه او به رهبران سازمان روی صحنه نگاه می کرد، لبخندی زد و گفت: "این بچه ها می دانند که این اشتباه نیست."

بر اساس گزارش مرکز تحقیقاتی پیو، زمانی که در اواخر همان سال رأی‌گیری شد، تقریبا 15 درصد از رای‌دهندگان سیاه‌پوست ترامپ را به جای کامالا هریس در انتخابات عمومی انتخاب کردند که این رقم در سال 2016، 6 درصد و در سال 2020، 8 درصد بود. بر اساس نظرسنجی خروجی، این دستاوردها عمدتا در میان مردان سیاهپوست بود که حدود 21 درصد از آنها به ترامپ اشاره کردند. تئوری‌های این تغییر بسیار زیاد بود: مقصر زن‌ستیزی، یا ناامیدی از رئیس‌جمهور بایدن و حزب دموکرات به طور کلی، یا فریب لفاظی‌ها درباره خانواده‌های قوی و اتکا به خود، یا جذابیت جسارت ترامپ به مردان جوان ناتوان بود.

هیچ استدلالی نمی‌توانست تصویر کامل را به تصویر بکشد، اما نتیجه واضح بود: به نظر می‌رسید رای‌دهندگان سیاهپوست، هر چند به طور آزمایشی، به سمت ترامپ و جمهوری‌خواهان حرکت می‌کنند.

دو سال بعد، تصویر متفاوت به نظر می رسد. به گزارش آسوشیتدپرس، حدود 90 درصد از رای دهندگان سیاهپوست سه شنبه گذشته از دموکرات ها حمایت کردند، در حالی که در سال 2024 تقریبا هشت نفر از هر 10 نفر به سمت هریس رفتند. مشارکت قوی در سراسر کشور - و به ویژه در شهرستان های با اکثریت اقلیت در جنوب - به تضمین پیروزی های تاریخی برای دموکرات ها کمک کرد. در جورجیا، جایی که کیشا لنس باتمز اولین زن سیاه پوستی بود که به عنوان فرماندار هر ایالت ایالات متحده انتخاب شد، سهم رای دهندگان میان دوره ای سیاهپوست که هفته گذشته به پای صندوق های رای رفتند به 54 درصد رسید که نسبت به 45.5 درصد در سال 2022 و 39 درصد در سال 2010 افزایش داشت.

در تگزاس، جایی که موج آبی برای اولین بار در دهه‌های اخیر، کل فهرست دموکرات‌ها را در سراسر ایالت درگیر کرد، رأی اولیه و غایب سیاه‌پوستان نسبت به سال 2022 53 درصد افزایش یافت. و در می‌سی‌سی‌پی، جایی که اسکات کولوم جانشین رئیس جمهوری‌خواه شد تا اولین سناتور سیاهپوست ایالت از زمان بازسازی30 شود. درصد در سال 2024

از هر 10 مرد سیاهپوست فقط یک نفر در برگه رای به جمهوری‌خواه رای داد - به جز در فلوریدا، جایی که حدود یک چهارم مردان سیاه‌پوست و 10 درصد زنان سیاه‌پوست از نامزد حزب جمهوری‌خواه، بایرون دونالدز، حمایت کردند و او را به اولین فرماندار سیاه‌پوست ایالت تبدیل کردند.

اکنون سوال این است که آیا رای سه‌شنبه گذشته ثابت می‌کند که سال 2024 یک ناهنجاری بوده و رای‌دهندگان سیاهپوست برای ماندن به حزب دموکرات بازگشته‌اند، یا اینکه در سال 2028 و پس از آن در انتخابات حضور خواهند داشت. کریستوفر تاولر، دانشمند علوم سیاسی در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در ساکرامنتو که رفتار رأی‌دهی سیاه‌پوستان را مطالعه می‌کند، استدلال می‌کند که تغییر به سمت ترامپ در سال 2024 هرگز آن‌قدر که به نظر می‌رسید مهم نبود، و بسیاری از آن را می‌توان با کاهش مشارکت کلی در میان رأی‌دهندگان سیاه‌پوست در آن سال توضیح داد. تاولر به من گفت: «شرکت بر نحوه تفسیر ما از این حمایت‌های حزبی تأثیر می‌گذارد.

او گفت که سهم رای دهندگان سیاه پوستی که جمهوری خواهان را انتخاب می کنند برای شش دهه نسبتا ثابت مانده است (به جز سال های 1996 و 2008 که تقریبا همه رای دهندگان سیاه پوست از دموکرات ها برای ریاست جمهوری حمایت کردند)، اما درصد بیشتری از آرای سیاهپوستان در انتخابات کم مشارکت را تشکیل می دهد. تاولر هرگز این ایده را نپذیرفت که انتخابات سال 2024 نشانه شروع یک تغییر نژادی در سیاست بود. او گفت: «همه شواهد حاکی از این است که مطلقا چنین نیست. درعوض، افزایش حمایت سیاه‌پوستان از ترامپ به احتمال زیاد بازتاب این بود که چه کسی حاضر شد و چه کسی در خانه ماند.

اما برای فعالان دموکرات، اعداد 2024 همچنان باید زنگ خطر را به صدا در آورند. چارلز کلمن جونیور، وکیل حقوق مدنی و تحلیلگر سیاسی، به من گفت که نوسانات در مشارکت نشان دهنده تغییر پارادایم در نحوه مشارکت سیاهپوستان آمریکایی در سیاست است. او گفت که رای دهندگان سیاه پوست همیشه عمل گرا بوده اند: آنها به حزبی رای می دهند که معتقدند "آسیب کمتری به ما می رساند." اما این در حال تغییر بوده است. او گفت: «اعضای بیشتری از رای دهندگان سیاهپوست وجود دارند که از جهت گیری «کمتر آسیب» خسته شده اند.

آنها "سیاست فعالانه ای می خواهند که به نفع آنها باشد." اگر آن را دریافت نکنند، ممکن است فقط در خانه بمانند.

[مادلین کارلایل و راسل برمن: جمهوریخواهان خود را از کنگره جدا کردند]

در عمل، این بدان معناست که دموکرات‌ها دیگر نمی‌توانند تصور کنند که بدترین حزب بودن به رأی‌دهندگان سیاه‌پوست انرژی می‌دهد. نمی توان روی تلاقی رویدادهایی که باعث افزایش مشارکت سیاهپوستان در سال جاری شد، برای افزایش فهرست رأی دهندگان در انتخابات بعدی یا پس از آن حساب کرد. هر حزبی که بخواهد رای دهندگان سیاهپوست را در جمع نگه دارد یا آنها را جذب اردوگاه خود کند، باید بیش از وعده های خود ارائه دهد.

B رای دهندگان کمبود به یک روال توهین آمیز عادت کرده اند: زمانی که فصل انتخابات فرا می رسد، کاندیداها به کلیساها و آرایشگاه های سیاه پوست می روند تا صحبت خود را مطرح کنند و به رای دهندگان نشان دهند که به آنها اهمیت می دهند. این می‌تواند باعث شود سیاه‌پوستان احساس کنند که به موقع از رای‌شان خوشحال هستند.

گارلین گیلکریست، دموکرات و اولین فرماندار سیاهپوست میشیگان، که به تازگی به عنوان وزیر امور خارجه میشیگان انتخاب شد، به من گفت که حداقل سه بار به هر یک از 83 شهرستان میشیگان سفر کرده است. او گفت: "من سعی می‌کنم ثبات را الگوبرداری کنم. من اینجا با شما هستم، با شما صحبت می‌کنم، به شما گوش می‌دهم، می‌فهمم که چه خبر است." اما او در تورهای خود متوجه شد که بسیاری از رای دهندگان سیاه پوست خسته شده بودند.

او هفته گذشته، اندکی پس از آن که رای خود را به صندوق انداخت، گفت: «آنچه می‌بینم افرادی هستند که درست مثل این‌ها هستند، من از دویدن در جای خود خسته‌ام، از این‌که این افراد دروغ می‌گویند، از این قیمت‌ها که بالا می‌روند، و از افرادی که طوری رفتار می‌کنند که انگار گاهی برای من مهم است، حالم به هم می‌خورد.»

از زمانی که رئیس جمهور لیندون بی. جانسون، یک دموکرات، قانون حقوق مدنی در سال 1964 را امضا کرد که تبعیض نژادی در اماکن عمومی را ممنوع می کرد و تبعیض شغلی را غیرقانونی می دانست، رأی دهندگان سیاه پوست قابل اعتمادترین بلوک حزب دموکرات بودند. "استراتژی جنوب" که توسط حزب جمهوری خواه در دهه 1960 پذیرفته شد، که سیاستمداران را با تعصبات رای دهندگان سفید پوست در سراسر منطقه بازی می کرد، چشم انداز سیاسی جنوب را دگرگون کرد و رای دهندگان سیاه پوست را از خود دور کرد. برای دهه‌ها، محاسبات سیاسی برای رأی‌دهندگان سیاه‌پوست روشن بود: دموکرات‌ها حزب «کم‌مضرر» هستند.

اما انتخاب بین وعده های توخالی و تعصب آشکار به سختی یک انتخاب است.

با این حال، این حساب ممکن است در حال تغییر باشد. بایدن در حالی که در بحبوحه همه‌گیری ویروس کرونا و محاسبه نژادی سال 2020 کمپین می‌کرد، تعهدات زیادی برای جلب توجه سیاه‌پوستان به عهده گرفت. همانطور که قول داده بود، یک زن سیاه پوست را برای معاونت رئیس جمهور انتخاب کرد و اولین زن سیاه پوست را به دادگاه عالی منصوب کرد. او همچنین ژوئن ژوئن را یک تعطیلات فدرال کرد و با تبعیض نژادی در بازار مسکن مبارزه کرد. اما رای دهندگان سیاهپوست پس از اولین سال ریاست جمهوری او، از شکست دموکرات ها در تصویب قوانین کلیدی مربوط به حق رای، و بعدا از افزایش قیمت ها، ناامید شدند.

در ماه مه 2024، کارشناسان هشدار دادند که رای دهندگان سیاه پوست شروع به جدا شدن از ائتلاف دموکرات کرده اند.

در دهه گذشته، سهم سیاه‌پوستان آمریکایی که به عنوان دموکرات معرفی می‌شوند، از 65 درصد در سال 2013 به 49 درصد در سال 2025 کاهش یافته است، در حالی که سهم آن‌هایی که مستقل، جمهوری‌خواه یا «دیگر» معرفی می‌شوند، همگی افزایش یافته است. سهم رای دهندگان سیاه پوست «دیگر» بیشترین رشد را داشته است، از 7 درصد در سال 2013 به 18 درصد در سال گذشته. ترنس وودبری، یک نظرسنجی، گروه های متمرکز را با رای دهندگان سیاه پوستی که با رای خود به این سو و آن سو رفته اند انجام داده است - کسانی که از باراک اوباما و سپس ترامپ یا برنی سندرز و سپس ترامپ حمایت کردند. این رای دهندگان احساس می کنند که به یک معامله عادلانه دست پیدا نکرده اند.

زندگی آنها علیرغم اینکه 90 درصد آرای خود را به دموکرات ها داده اند، به سادگی بهتر نشده است.» او گفت که این موضوع باعث شد بسیاری از این رأی دهندگان در سال 2024 «ترامپ کنجکاو» شوند: «آنها فقط می خواستند به او ضربه بزنند و ببینند او چه خواهد کرد.»

این رای دهندگان اکنون دیده اند که ترامپ چه خواهد کرد و آن را دوست نداشتند، به ویژه جنگ در ایران و افزایش قیمت سوخت. بر اساس گزارش اخیر فدرال رزرو، مشکلاتی که در دوران بایدن آغاز شد، به سختی در دوران ترامپ تسلیم شد: از سال 2022 تا 2025، متوسط ​​ثروت سیاهپوستان کاهش 25 درصدی داشته است. نرخ بیکاری سیاه پوستان در ماه سپتامبر به 7 درصد رسید - تقریبا دو برابر نرخ بیکاری سفیدپوستان.

اما مشکلات اقتصادی تنها تا حدی توضیح می‌دهد که چرا رای‌دهندگان سیاه‌پوست سه‌شنبه گذشته در انتخابات شرکت کردند. بر اساس نظرسنجی‌های خروجی، رای‌دهندگان مشتاق بودند نه تنها ترامپ را انکار کنند، بلکه تلاش‌های جمهوری‌خواهان برای ترسیم مجدد نقشه‌های مناطق برای تضعیف نمایندگی سیاه‌پوستان در کنگره را نیز عقب نشینی کنند. در سال 1886، دادگاه عالی رأی دادن را یک حق اساسی خواند زیرا «حافظ همه حقوق» بود. در این سال، همان دادگاه بخش‌های کلیدی قانون حقوق رای، قانونی 1965 را که از حق رای سیاهپوستان با ممنوعیت سرکوب رای‌دهندگان در ایالت‌های جنوبی حمایت می‌کرد، لغو کرد.

اگرچه تصمیم در لوئیزیانا علیه کالایس به معنای ممنوعیت تبعیض نژادی در رای‌گیری است، اما به قانون‌گذاران اجازه می‌دهد تا مناطق سیاسی را به دلایل حزبی و نه نژادپرستانه جدا کنند، در حالی که این دو بسیار با هم مرتبط هستند - به‌ویژه در جنوب، جایی که حزب‌گرایی همچنان یک نماینده محکم برای نژاد است.

[آدام سرور: رای دهندگان را می توان اکنون از حق رای محروم کرد]

در طول دو سال گذشته، رای دهندگان سیاه پوست شاهد این بوده اند که ایالت های جمهوری خواه یکی پس از دیگری سعی می کنند آنها را از صدا خارج کنند. آنها با خنثی کردن این برنامه ها در روز انتخابات پاسخ دادند. نماینده شوماری فیگورس از آلاباما، یک دموکرات سیاه پوست که نماینده منطقه دوم کنگره است، علیرغم تلاش قانونگذاران ایالتی برای ترسیم مجدد نقشه به نفع رقیب جمهوریخواه خود، بر صندلی خود باقی ماند. به خصوص مشارکت بالای مردم در شهرستان‌های اکثریت سیاه‌پوست به توضیح دلیل آن کمک کرد.

در جورجیا، حاشیه‌های پیروزی دموکرات‌ها، از جمله Bottoms، ظاهرا برنامه‌های جمهوری‌خواهان برای ترسیم مجدد نقشه کنگره این ایالت را خنثی کرد. برایان کمپ، فرماندار مستعفی جمهوری خواه، هفته گذشته اعلام کرد که جلسه ویژه ای را برای یک جریمندر تشکیل نخواهد داد. او گفت: «رای دهندگان ایالت ما صحبت کرده اند.

در یک نظرسنجی از ۷۰۰ زن سیاه‌پوست پیش از انتخابات سه‌شنبه گذشته، ۹۵ درصد گفتند که نگران تأثیر تغییرات در حق رای هستند. جانای نلسون، رئیس صندوق دفاع قانونی NAACP، به من گفت: "ما باید از حق رای با حسادت محافظت کنیم؛ ما باید از آن محافظت کنیم." او گفت که بدون آن، ایده آمریکایی دموکراسی نمایندگی از بین می رود.

اما، او افزود، چشم انداز برای حق رای "بسیار تاریک" باقی مانده است. نقشه‌های نواحی جدید ممکن است امسال نتیجه نداده باشند، اما دادگاه عالی تضمین کرده است که قانون‌گذاران همچنان می‌توانند در آینده سعی کنند رای‌دهندگان سیاه‌پوست را ساکت کنند – نه اینکه این لزوما برای آنها نتیجه خواهد داد. به نظر می رسد جمهوری خواهان با تلاش برای به حاشیه راندن آن، دستاوردهای نوپای حزب در رای سیاه پوستان را هدر داده اند. همانطور که لاتوشا براون، یکی از بنیانگذاران گروه حمایتی Black Voters Matter Fund به همکارانم گفت: "من آن را Blacklash بزرگ می نامم."

دموکرات ها لزوما نباید روی رای دهندگان سیاه پوست برای پرانرژی بودن حساب کنند. خطرات انتخاباتی همیشه آنقدر بالا نخواهد بود. رئیس جمهور همیشه آنقدر منفور نخواهد بود. دموکرات ها می توانند بار دیگر از وعده های خود کوتاه بیایند. رای دهندگانی که در سال 2024 کاناپه خود را بر روی صندوق رای انتخاب کردند، می توانند دوباره این کار را انجام دهند. اگر رأی دهندگان احساس نکنند که قانونگذاران با آنها کار می کنند تا زندگی آنها را بهتر کنند - فراتر از چند بازدید از کلیسا در ماه های قبل از انتخابات - ممکن است این سوال را مطرح کنند که آیا اصلا ارزش رفتن به پای صندوق های رای را دارد یا خیر.

وودبری به من گفت: "همیشه از نامزدها و کمپین های دموکرات از من می پرسند که باید به رای دهندگان سیاه پوست چه بگوییم؟" او توضیح داد که قول دادن به بهتر کردن زندگی سیاهان می تواند پیامی برنده باشد. اما برای سیاستمداران فقط در صورتی کار می کند که واقعا این کار را انجام دهند.