جمهوری کنگو: تحریم‌های آمریکا علیه رواندا واکنش‌های متفاوتی را در گوما به دنبال داشت

یک روز پس از اعلام تحریم های ایالات متحده علیه وزارت دفاع رواندا و یک موسسه مالی رواندا، ساکنان گوما هم با امید و هم با بدبینی واکنش نشان دادند.

برخی معتقدند این تصمیم می تواند فشار بر کیگالی را افزایش دهد. برخی دیگر پس از شکست چندین طرح دیپلماتیک در بازگرداندن صلح پایدار، همچنان مشکوک هستند.

در گوما، این اعلامیه انتظارات را افزایش داد، اما خستگی را عمیق تر کرد. درگیری همچنان به شکل‌گیری زندگی روزمره ادامه می‌دهد و ساکنان در مورد تصمیمات خارج از کشور محتاط هستند. برای بسیاری، اولویت ساده است: بهبود ملموس در امنیت.

جیمی بوهنوا، ساکن گوما، در اثربخشی این اقدامات تردید دارد. از نظر وی، توافقات و تحریم های اعلام شده در ماه های اخیر هنوز تغییرات مورد انتظار را ایجاد نکرده است.

وی گفت: اگر این تحریم‌ها واقعا قابل توجه بود، تا کنون شاهد تغییر بودیم، اما از زمانی که توافق‌ها و تحریم‌ها اعلام شد، هیچ تغییری مشاهده نکردیم.

اظهارات او نشان دهنده ناامیدی گسترده تر از شکاف بین اعلامیه های دیپلماتیک و زندگی در میدان است. مذاکرات ادامه دارد، اما برای ساکنان گوما، بازگشت پایدار به حالت عادی نامشخص است.

دیوید کالامبو در این احساس درماندگی سهیم است. در مواجهه با تصمیماتی که تأثیرات آنها تا حد زیادی برای او نامرئی می ماند، او در درجه اول آرزوی پایان یافتن جنگ را ابراز می کند.

وی گفت: آنها از تحریم ها صحبت می کنند اما چیزی را تغییر نمی دهند به همین دلیل از خدا می خواهیم که با پایان دادن به جنگ ما را یاری کند تا به حالت قبل برگردیم.

در پس این سخنان یک انتظار مشترک نهفته است: صلحی که فراتر از اظهارات رسمی است و به بهبود ملموس در شرایط زندگی و امنیت تبدیل می شود.

این تحریم ها در حالی صورت می گیرد که چندین ابتکار دیپلماتیک به دنبال پایان دادن به درگیری در شرق جمهوری دموکراتیک کنگو است. واشنگتن کیگالی را متهم می کند که از جبهه بازسازی ملت یا FRN به رهبری جوزف کابیلا، رئیس جمهور سابق کنگو حمایت نظامی می کند.

این اقدامات در روز چهارشنبه، 28 اکتبر اعلام شد، وزارت دفاع رواندا و انجمن اعتباری و پس‌انداز زیگاما را هدف قرار می‌دهد. این موسسه مالی متهم به تسهیل حمایت از جنبش مسلحانه است. واشنگتن با هدف قرار دادن ساختارهای دولتی و مالی به دنبال افزایش فشار بر کیگالی و تقویت تعهدات انجام شده در طول تلاش های دیپلماتیک برای حل بحران است.

در گوما، برخی از ساکنان می خواهند باور کنند که این فشار اضافی می تواند به شکستن بن بست کمک کند. میشل کامانگو امیدوار است که تحریم ها بر طرف های مربوطه تأثیر بگذارد و به بازگشت صلح کمک کند.

او گفت: "من معتقدم فشار وجود خواهد داشت، زیرا توافقاتی وجود داشت. و من معتقدم که همه چیز خوب خواهد شد و به زودی صلح باز خواهد گشت."

اما این اطمینان محدود است. برای ساکنان، تعداد فزاینده ای از ابتکارات بین المللی تضمینی برای تغییر نیست. تأثیر تحریم ها به دامنه، اجرا و توانایی آنها برای تأثیرگذاری بر افراد درگیر در مناقشه بستگی دارد.

آلوتا رمضانی این انتظار را در چند کلمه خلاصه می کند: "تنها چیزی که می خواهیم این است که صلح به کنگو بازگردد. ما به هیچ چیز دیگری نیاز نداریم، ما فقط به تغییر نیاز داریم."

فراتر از امیدهایی که ایجاد کرده اند، این اقدامات سوالاتی را در مورد توانایی آنها برای تأثیر مستقیم بر پویایی نظامی در شرق جمهوری دموکراتیک کنگو ایجاد کرده است. اگرچه آنها مؤسسات رواندا را که متهم به حمایت از جنبش مسلحانه هستند، هدف قرار می دهند، اما پیش بینی تأثیر ملموس آنها بر عملیات نظامی و توازن قوا دشوار است.

برای فیدل بانسو، یک تحلیلگر مستقل، مسئله اصلی اثربخشی واقعی اقدامات در چارچوب تعهدات دیپلماتیک است.

او گفت: "آیا همه این تحریم ها به تضمین رعایت روند واشنگتن کمک کرده است؟ این تحریم های ایالات متحده علیه دولت رواندا و بخش دفاعی رواندا ممکن است پیامدهایی برای دولت رواندا داشته باشد. اما من نمی دانم که این تحریم ها چگونه می تواند بر جنبش سیاسی-نظامی در گوما تأثیر بگذارد."

این تمایز یک چالش کلیدی را برای واشنگتن برجسته می کند: فشار بر نهادهایی که متهم به دخالت هستند و در عین حال منجر به درگیری با چندین بازیگر سیاسی و نظامی می شود.

تحریم ها ممکن است هزینه های دیپلماتیک و مالی حمایت از جنبش مسلحانه را افزایش دهد. اما تأثیر آنها بر امنیت بستگی به نحوه اجرای آنها و نحوه واکنش طرفین دارد. اعلام آنها لزوما به معنای تغییر فوری در خط مقدم نیست.

برای مردم گوما، تفاوت بین فشار دیپلماتیک و تحولات میدانی همچنان حیاتی است. فراتر از اعلامیه ها، آنها به دنبال نشانه های مشخصی از تنش زدایی هستند.

در کینشازا، تحریم های ایالات متحده مورد استقبال مقامات کنگو قرار گرفت. کریسپین امبادو، معاون وزیر امور خارجه مسئول فرانکفونی و دیاسپورای کنگو، در پیامی که در پلت فرم رسانه اجتماعی X منتشر شد، حمایت خود را از این تصمیم ابراز کرد.

در کیگالی، لحن بسیار متفاوت بود. اولیویه ندوهونگیره، وزیر خارجه رواندا، به خبرگزاری فرانسه گفت که رواندا هیچ مسئولیتی در قبال بحران کنگو ندارد.

این مواضع متضاد نشان دهنده اختلافات مداوم بین دو کشور است، زیرا ابتکارات دیپلماتیک همچنان به دنبال راهی برای خروج از بحران در شرق جمهوری دموکراتیک کنگو است.

در گوما، ساکنان بین امید و سرخوردگی گیر کرده اند. برخی تحریم ها را فرصتی برای افزایش فشار بر کیگالی می دانند. برخی دیگر منتظر اثبات این هستند که زندگی روزمره را تغییر خواهند داد.

برای جوامعی که از جنگ خسته شده اند، یک اقدام دیپلماتیک بر اساس نتایج آن ارزیابی می شود، نه اعلام آن. تا زمانی که صلح بهبودهای ملموسی را در امنیت به ارمغان آورد، تحریم‌ها به وعده دیگری تبدیل می‌شوند که تأثیر آن ثابت نشده است.