جنبش بعدی موسیقی بزرگ توسط الگوریتم ها پیدا نمی شود | نظر

تاریخ موسیقی هرگز منتظر مجوز نبوده است.

جاز از طریق محله ها، کلوپ ها و سالن های رقص نیواورلئان رشد کرد. هیپ هاپ از مهمانی های بلوک در برانکس پدیدار شد. موسیقی کانتری از طریق سنت های منطقه ای و جلسات بریستول 1927 مخاطبان ملی پیدا کرد.

سیاتل قبل از اینکه بقیه کشور نامی برای گرانج بگذارند، خانه ای به آن داده است. پانک خود را از طریق صحنه های محلی و اتاق های کوچک ساخته است.

هیچ یک از آن حرکات نیاز به اتاق هیئت مدیره نداشت تا به آنها بگوید اهمیت دارند. آنها به مردم نیاز داشتند.

یک نوازنده به جایی برای نواختن نیاز دارد، کسی که مایل به گوش دادن باشد و جامعه ای که مدام ظاهر شود.

در دوره ای که یک الگوریتم می تواند آهنگی را قبل از اینکه هنرمند صد برنامه زنده اجرا کند، در برابر میلیون ها نفر قرار دهد، تقریبا عجیب به نظر می رسد.

پس چرا کشف هنرمند بزرگ بعدی هنوز اینقدر به جغرافیا وابسته است؟

لس آنجلس، نیویورک و نشویل دارای زیرساخت های خلاقانه خارق العاده ای هستند. آنها دارای برچسب‌ها، مدیران، مروجین، استودیوها، تبلیغاتگران، رسانه‌ها و مکان‌هایی هستند که در شبکه‌های مستقر فعالیت می‌کنند.

هنرمندی که از یک شهر کوچک‌تر می‌آید می‌تواند استعداد و مخاطب داشته باشد و همچنان نردبان را بیابد که چند پله را از دست داده است.

یک هنرمند ممکن است با بازی در یک مهمانی دانشگاهی یا یک بار محلی شروع کند و به تدریج یاد بگیرد که چگونه یک اتاق را اداره کند و مخاطبی ایجاد کند که برای نمایش بعدی بازگردد.

با افزایش این موارد، دیگر نوازندگان شروع به توجه می‌کنند، فرصت‌ها گسترش می‌یابد و هنرمند مجموعه کارهای مورد نیاز برای حفظ یک حرفه را توسعه می‌دهد.

در نهایت، عملیات حول موسیقی نیز باید رشد کند و مدیر، مدیر تبلیغات، وکیل، و حسابدار را به ارمغان بیاورد که می تواند شناخت محلی را به چیزی تبدیل کند که بتواند مخاطبان بسیار بیشتری را جذب کند.

به جان سامیت نگاه کنید. حرفه دی جی اولیه او قبل از اینکه موسیقی او به مخاطبان جهانی برسد از طریق کالج و مکان های محلی رشد کرد. بازگشت اخیر او به دانشگاه ایلینوی او را به جایی بازگرداند که برای اولین بار دی جی را شروع کرد و هویت خود را به عنوان یک هنرمند توسعه داد.

این داستان چیزی را افشا می کند که دوران استریم می تواند مبهم باشد. یک شغل ممکن است دیجیتالی شود، اما پایه های آن عمیقا فیزیکی است.

فناوری ایجاد و توزیع را به طور اساسی در دسترس قرار داده است.

این ارقام نشان می دهد که چشم انداز اقتصادی چقدر به طرز چشمگیری گسترش یافته است.

با این حال یک آهنگ ویروسی یک صحنه موسیقی نیست. یک جنبش به نوازندگانی نیاز دارد که یکدیگر را بشناسند، مکان‌هایی که شانس می‌آورند، مخاطبانی که وفاداری را ایجاد می‌کنند، و جوامعی که به هنرمندان جایی برای آزمایش می‌دهند.

هوش مصنوعی می تواند موسیقی تولید کند. یک الگوریتم می تواند موسیقی را توصیه کند. هیچکدام نمی توانند خاطره مشترک 300 نفر را ایجاد کنند که برای اولین بار یک گروه موسیقی جدید را در اتاقی که ناگهان احساس برق می شود می شنوند.

هر فردی در جایی زندگی می کند که بر اساس فرهنگ شکل گرفته است. آهنگ‌هایی که ما با جوانان، شهرها، دوستی‌ها، جشن‌ها و دل‌شکستگی‌ها مرتبط می‌کنیم، بخشی از نحوه به یاد آوردن زندگی خودمان می‌شوند.

مکان‌های محلی را که در آن فرهنگ توسعه می‌یابد، از دست می‌دهیم، و ما تکه‌هایی از بافت اجتماعی را که جوامع را قابل تشخیص می‌کند، از دست می‌دهیم.

یکی به شهرهای کوچکتر سرمایه گذاری می کند تا به مراکز خلاق تبدیل شوند. یک مکان محلی به انکوباتور تبدیل می شود. صدای منطقه ای تبدیل به یک صادرات ملی می شود. هنرمندان بدون اینکه زادگاهشان را رها کنند، حرفه‌ای می‌سازند و شهرها صداهایی را حفظ می‌کنند که بی‌تردید آنها را خودشان می‌سازند.

جایگزین بدی است: جهانی که در آن اکتشافات فرهنگی به طور فزاینده ای در تعداد انگشت شماری از بازارهای بیش از حد انحصاری متمرکز شده است.

وقتی مکان‌های مستقل محلی ناپدید می‌شوند، رگ حیات آزمایش خلاقانه را با خود می‌برند. نوازندگان جوان مجبور به مهاجرت به دلیل اینکه زیرساخت در جای دیگری است، ریشه‌های خود را رها می‌کنند و مخاطبان محلی را صرفا مصرف‌کنندگان گرایش‌های از پیش بسته‌بندی‌شده‌ای می‌گذارند که توسط الگوریتم‌های دور و متصدیان شرکت‌ها تأیید شده‌اند.

صنعت باید اولین آینده را آگاهانه انتخاب کند.

برچسب ها باید برنامه های جستجویی را در شهرهای نادیده گرفته ایجاد کنند. سرمایه گذاران باید سرمایه خود را در مکان ها و زیرساخت های موسیقی محلی بگذارند.

شرکت های رسانه ای باید نویسندگان را فراتر از مدارهای آشنا بفرستند. مروجین باید استعدادهای منطقه ای را توسعه دهند قبل از اینکه الگوریتم نادیده گرفتن هنرمند را غیرممکن کند.

طرفداران نیز نقش دارند: خرید بلیط، پر کردن اتاق، حمایت از انتشار مستقل.

پس از اینکه حرکت بعدی سودآور شد، نپرسید که از کجا آمده است.

داستان بزرگ بعدی موسیقی آمریکایی به احتمال زیاد در اتاقی آغاز خواهد شد که اکثر مدیران هرگز وارد آن نشده اند، در شهری که هرگز آن را پایتخت موسیقی تلقی نکرده اند. افراد داخل آن اتاق از قبل می دانند که آیا چیزی در حال رخ دادن است یا خیر.

رندی دومینگز تهیه کننده و ناشر The Jersey Sound است، یک پلتفرم و مستند که به جشن میراث موسیقی نیوجرسی اختصاص دارد. پس از 55 سال فعالیت در امور مالی، او به سرگرمی تبدیل شد و از هوش تجاری گسترده خود برای کمک به ساختار، تامین مالی و تکمیل پروژه مستند موزیکال 90 دقیقه ای استفاده کرد. نظراتی که در این مقاله بیان می شود، نظر اوست.