جنجال تبلیغاتی یهودی ستیزانه عبدالالسید از جایی بیرون نیامد

بیایید این واقعیت را کنار بگذاریم که به نظر می رسد تبلیغی در حمایت از نامزد دموکرات مجلس سنای میشیگان به یکی از زشت ترین مخازن القائات یهودی ستیزانه می رسد: این پیشنهاد که یهودیان، یا در این مورد دولت یهود، به نوعی مسئول بدبختی های اقتصادی آمریکایی های عادی هستند. همچنین تفاوت میان انتقاد از کمک آمریکا به اسرائیل و مقصر دانستن دولت یهود را به خاطر قیمت تخم مرغ در میشیگان کنار بگذارید، تلقینی که تکرار اتهامات یهودستیزی چند صد ساله است که یهودیان مسئول رنج اقتصادی دیگران هستند.

کمپین او هرگونه وابستگی به تبلیغاتی را که توسط مفسر Cenk Uygur به نمایندگی از Rebellion PAC منتشر شده بود، رد کرد. با این حال، بیانیه اولیه آن پیام را یهودی ستیزانه خوانده یا صریحا این اتهام را محکوم نکرده است.

آیا این انکار موضوع را حل می کند؟ یا سوابق خود السید توضیح می دهد که چرا تبلیغات در وهله اول به عنوان بیانی از سیاست او قابل قبول به نظر می رسید؟ سوال کمتر این است که آیا او پیام را مجاز کرده است یا نه، تا اینکه آیا لفاظی های قبلی او مرزهایی را که اکنون به دنبال ترسیمش است از بین برده است.

السید اسرائیل را به نسل‌کشی در غزه متهم کرده، از پایان دادن به کمک‌های نظامی آمریکا به این کشور، از جمله کمک‌های دفاعی، و مقایسه‌های اخلاقی بین دولت اسرائیل و حماس حمایت کرده است. اینها مواضعی هستند که می توان در مورد شایستگی آنها بحث کرد، بدون اینکه قصد یهودی ستیزی را فرض کنیم. انتقاد از یک حکومت، هر چقدر هم که شدید باشد، با تعصب نسبت به مردم متمایز است.

اگرچه این مواضع باید بخشی از گفتگو باشد، اما شباهت نزدیک‌تر در واکنش السید به خشونت علیه یهودیان نهفته است، جایی که منتقدان قبلا او را متهم کرده بودند که اجازه می‌دهد شکایات علیه اسرائیل در محکومیت خشونت‌های یهودستیزانه دخالت کند.

پس از حمله به معبد اسرائیل در غرب بلومفیلد، السید خشونت را محکوم کرد، اما متعاقبا به تلفات خانواده مهاجم در لبنان و عبارت "آزار دادن به مردم، به مردم آسیب رساند" استناد کرد. برای منتقدان یهودی، مفهوم نگران‌کننده این بود که خشونت علیه کنیسه‌ای در میشیگان را می‌توان به نحوی از طریق اقدامات اسرائیل درک کرد. این آگهی یک نگرانی مرتبط را ایجاد می کند: اینکه نارضایتی های اقتصادی آمریکایی ها را می توان با اشاره به دولت یهودی توضیح داد.

در هر دو مورد، اعتراض مربوط به انتساب مسئولیت و سهولتی است که اسراییل در رنج بسیار دور از مرزهای خود دخیل می شود.

السید بعدا از دموکرات های یهودی میشیگان عذرخواهی کرد و اذعان کرد که محکومیت او باید به خودی خود باقی می ماند.

این عذرخواهی بخشی از مشکل است و همچنین نشان می دهد که السید مشکل را با فرمول قبلی خود تشخیص داده است. اما حذف در پاسخ او به آگهی را نیز بیشتر نمایان می کند. با اذعان به نیاز به محکومیت صریح، چرا واکنش اولیه کمپین او به انکار دخالت محدود شد؟

واضح است: السید این تبلیغ بی مزه را تولید نکرده است و هیچ مدرکی مبنی بر تایید آن یا اطلاع از آن قبل از پخش وجود ندارد. اما این مناقشه سؤالی را آشکار کرده است که انکار دخالت نمی تواند به آن پاسخ دهد. السید قبلا در قسمت معبد اسرائیل، خطر محکوم کردن خشونت علیه یهودیان را با توسل به شکایات در جاهای دیگر تأیید کرده است. این آگهی فرصت دیگری را برای ترسیم آن مرز به وضوح ارائه کرد.

متأسفانه، کمپین او به سرعت از افرادی که پشت آگهی بودند فاصله گرفت، اما از رد آنچه آنها می گفتند متوقف شد.

و در اینجا یک سؤال بزرگتر در مورد مرزهای انتقاد السید از اسرائیل نهفته است: آیا اظهارات قبلی او، هر چند در ماهیت و هدف متفاوت باشد، ممکن است پیام آگهی را با مواضع سیاسی او سازگار به نظر برساند یا خیر. نگرانی این است که لفاظی‌هایی که مکررا نارضایتی‌ها از اسرائیل را به درد و رنج در میشیگان مرتبط می‌کنند، ممکن است چنین کنایه‌هایی را حتی برای افرادی که هرگز قصد عبور از این خط را نداشته‌اند، به‌طور فزاینده‌ای عادی جلوه دهد.

شاید مردم این حق را داشته باشند که بپرسند آیا لفاظی های خود او به ایجاد فضای سیاسی کمک کرده است که در آن تبلیغات متهم به یهودی ستیزی به نام او ساخته شود، بدون اینکه بیجا به نظر برسد.

السید به رای دهندگان گفت که این آگهی متعلق به او نیست، اما اکنون سوال این است که آیا او به همین صراحت به آنها خواهد گفت که چرا پیام آن اشتباه بوده است.