جنگ صلیبی «جنگ‌باز» پیت هگزث درباره کشتن نیست

پیت هگزث، به اعتبار او، یک حقیقت را در مورد جهان درک می کند: وظیفه ارتش کشتن مردم است.

هگزت، «وزیر جنگ» که به تازگی تغییر نام داده است، وسواس زیادی به نمایش نیروهای تمیز آموزش دیده برای انجام این کار دارد. او از آن به عنوان "مرگبار" یاد می کند، کلمه ای که دو بار در سخنرانی خود در مورد وضعیت نیرو در روز چهارشنبه دو بار استفاده کرد، که چشم انداز او را برای این ارتش جدید و خشن تر بیان کرد: یک نیروی مناسب، "جنگجویان" متحد، بدون بار بوروکراسی و هنجارهای گذشته.

هگزت در حالی که روی صحنه می‌رفت، گفت: «دیگر سهمیه‌ای تنوع، ضمایر جنسیتی، ماه‌های هویتی وجود ندارد. "فقط اخلاق جنگجو."

اگر این کافی نبود، لحظاتی بعد او دو برابر شد.

هگزت در حالی که اندکی روی سخنانش تلو تلو خورد گفت: «ما دیگر بخش بیداری یا بخش ضعیف نیستیم. "بدون فانتزی، بدون چاق، بدون ترنس، بدون ریش، بدون آدم های عجیب و غریب، بدون تندخوها، بدون رادیکال ها. فقط جنگجویان. فقط سربازان سخت، آماده و متعهد."

بدون چربی بدون ترنس. بدون ریش بدون افراد عجیب و غریب بدون وامپ بدون رادیکال - فقط جنگجویان. pic.twitter.com/mDktwOmn6F

هگزت فکر می کند که برای انجام این کار، ارتش باید کار کند. او می خواهد که هر سربازی هر روز تمرین بدنی انجام دهد. او تمرینات گروهی را در پنتاگون رهبری می کند، روی PT می پرد، کشش و فشار را انجام می دهد و عضلات خود را خم می کند. این همه، به طور کلی، برای یک وزیر دفاع خوب است. پیش بروید، با نیروهای خود درگیر شوید. (شاید وسواس او برای نظارت بر سطح تستوسترون سربازان کمتر عادی باشد.) اما جنگ صلیبی کراس فیت هگزت واقعا برای کشتن نیست.

با هر اندازه گیری عینی، ارتش ایالات متحده در کشتار بسیار خوب است. ما بیشتر از هر کشوری در جهان بمب و هواپیما و کشتی بیشتر و نیروهای آموزش دیده و مجهزتر داریم. «روش جنگجو» که هگزت بسیار به آن وسواس دارد، یادگاری از فیلم‌های استخدام از اوج جنگ علیه ترور است، سال‌های اپراتورهای ریش‌دار با ماهیچه‌های رومیزی پوشیده از پارچه کولار، که به درها لگد می‌زدند و سرها را برمی‌داشتند و دست‌هایشان را کثیف می‌کردند. البته این افراد هنوز وجود دارند. آنها نرفته اند اگر دوباره مورد نیاز باشند، آنجا خواهند بود.

انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

در همان روزی که هگزت سخنرانی خود را ایراد کرد، ایالات متحده به طور رسمی از عراق خارج شد، یکی از آخرین حضور فعال آمریکا در جنگ های اشغالی که ارتش را در دو دهه گذشته تعریف کرد. جنگ الان فرق کرده است. با هواپیماهای بدون سرنشین و موشک‌های کروز از عرشه کشتی‌ها در خلیج فارس و پایگاه‌های هوایی غبارآلود خارج از کلان‌شهرهای درخشان تجار نفت خاورمیانه آمریکا مبارزه می‌شود.

آیا هر سربازی که در این امر دخیل است به نسبت کامل کمر به شانه نیاز دارد؟ آیا از لحاظ فیزیکی مانع از منافع آمریکا در خارج از کشور برای داشتن سیاست‌های تنوع، برابری و مشارکت می‌شود؟ آیا وجود نیروهای ترنس تا به حال ارتش ایالات متحده را از کشتن حتی یک نفر که می خواست در هر کجای جهان و در هر زمانی بکشد، باز داشته است؟

هگزت، فکر می‌کنم، می‌گوید بله. او یک تراشه شخصی روی شانه خود دارد. عناصر «بیدار» بوروکراسی ارتش یک بار او را در مراسم تحلیف جو بایدن از خدمت برکنار کردند، زیرا او خالکوبی روی بازوی خود دارد که روی آن نوشته شده است «DEUS VULT»، یک فریاد تجمعی رایج برای نوع خاصی از ناسیونالیسم مسیحی افراطی. اما اکثر ناظران منطقی، افرادی که به توانایی بی‌نظیر آمریکا در منفجر کردن مزخرفات می‌نگرند، می‌توانند تشخیص دهند که همه این استدلال‌ها نبردهای معناشناسی فرهنگی هستند که اساسا ربطی به توانایی ارتش برای کشتن ندارند.

با توجه به "مرگباری"، ارتش ایالات متحده تقریبا خوب است. اگر شک دارید از یک عراقی بپرسید.

ارتش انعطاف پذیرتر نیز یک فرصت تجاری بهتر است. دولت ترامپ در ساده‌سازی فرآیندی که از طریق آن می‌توانند پول را بین الیگارشی‌هایی که انتخاب می‌کنند توزیع کنند، بسیار مؤثر بوده است. به اصطلاح وزارت جنگ تفاوتی ندارد. هگزت در سخنرانی خود ابتکاری به نام «پروژه مریدین» را اعلام کرد، نوعی انکوباتور فناوری برای پیمانکاران نظامی که توسط ایلان ماسک، پالمر لاکی، و به‌طور عجیبی، نیوت گینگریچ، که به گفته هگزت «رهبران بخش خصوصی دست‌چین شده» به او خواهند پیوست، اداره خواهد شد.