جنگ فرهنگی در شمال

آقا، – در زمانی در ایرلند شمالی که هویت فرهنگی کمترین تحمل را برای همسایه خود نشان می دهد، همانطور که در مناقشه رژه Orange Order Drumcree و خرابکاری تابلوهای خیابانی دوزبانه برجسته شد، مطمئنا زمان آن رسیده است که «برابری از احترام» را که به طور مرتب در طول روند صلح نقل می شد، در نظر بگیریم.

در بلفاست، Sinn Féin شورای شهر بلفاست را کنترل می کند. این کشور از سیاستی استفاده کرده است که به موجب آن تابلوهای خیابانی دوزبانه (انگلیسی/ایرلندی) نصب می‌شوند، در صورتی که تنها 15 درصد ساکنان آن را تأیید کنند، حتی اگر اکثریت مخالف آن باشند. این باعث می شود که تعداد قابل توجهی از خیابان ها مجبور به پذیرش حکم اقلیت قابل توجهی شوند.

اگر آستانه مشابهی (15 درصد به نفع) در مورد رژه‌های سفارش نارنجی در نظر گرفته می‌شد، به نفع برابری و تساهل فرهنگ یکدیگر، رژه باید ادامه یابد و این امر با نفی نیاز به کمیسیون رژه، موجب صرفه‌جویی مالی در اقتصاد محلی می‌شود.

متأسفانه، Sinn Féin و MLAهای بی شرم و بی شرمان ما بیشتر به منحرف کردن جنگ های فرهنگی علاقه مند هستند. (اینها معمولا شامل علائم به زبان ایرلندی و راهپیمایی‌های وفادارانه است که در آن استقبال نمی‌شود، بودجه برای آتش‌سوزی، و افزایش قابل توجه بودجه برای توسعه مجدد پارک کیسمنت.)

این مسائل «فرهنگی» میلیون‌ها پوند هزینه دارد. نمایندگان ما به جای پرداختن به مسائل واقعی که همه در ایرلند شمالی را تحت تأثیر قرار می‌دهند (مانند سیستم بهداشتی خراب، زیرساخت‌های جاده‌ای خراب، ساختمان‌های مدرسه‌ای در حال فرو ریختن، فاجعه زیست‌محیطی در لاف نیا و کسری دستمزد بخش عمومی)، با شرمساری به وست‌مینستر می‌روند تا شکایت کنند که بودجه کافی به آنها اختصاص داده نشده است.

آنها باید مسائل به اصطلاح فرهنگی را پارک کنند تا زمانی که ما بتوانیم آنها را حل کنیم و مسئولیت اداره کشور را به عهده بگیریم. - مال شما و غیره

پیتر کوری،

بلفاست.