جنیفر سیبل نیوسام فکر می‌کند زمان آن رسیده است که رهبران فناوری با مسئولیت‌پذیری مواجه شوند: «ما اجازه دادیم این افراد برای مدت طولانی بی‌نظم بمانند»

از سال 2011 خیلی چیزها تغییر کرده است. به گفته جنیفر سیبل نیوسام، متأسفانه فوریت صحبت در مورد نحوه نمایندگی زنان در رسانه ها تغییر نکرده است.

این مستندساز و شریک اول فعلی کالیفرنیا در ابتدا در مستند Miss Representation در سال 2011 به موضوع تأثیر رسانه ها بر عدم حضور زنان در موقعیت های قدرت پرداخت. حدود 15 سال بعد، او با دنباله‌ای به نام Miss Representation: Rise Up بازمی‌گردد که نشان می‌دهد چگونه پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی و ابزارهای هوش مصنوعی زنان و دختران را تضعیف می‌کنند و باعث آزار و اذیت و زن‌ستیزی می‌شوند.

مانند فیلم قبلی خود، این فیلم که روز پنج‌شنبه در سینماهای نیویورک اکران می‌شود، با نمایش‌های بیشتری در پیش است، مجموعه‌ای از مصاحبه‌شوندگان زن با قدرت بالا را دعوت می‌کند تا نظر خود را بیان کنند. هیلاری رادهام کلینتون، نانسی پلوسی، امی کلوبوچار، جمیلا جمیل و گرچن کارلسون همگی ظاهر می شوند. آن‌ها در بین فیلم‌هایی که دانشجویان جوان را نشان می‌دهند که در مورد نحوه تأثیرگذاری رسانه‌های اجتماعی بر آنها صحبت می‌کنند (یکی می‌پرسد: «این احساس را به من می‌دهد، چه مشکلی دارم؟») و نامزدهای زن را نشان می‌دهد که سوءاستفاده آنلاین و آزار و اذیت در رقابت‌های سیاسی را توصیف می‌کنند.

ویکتوریا هینکس، مادر نوجوان 16 ساله‌ای که پس از اینکه هینکس به رسانه‌های اجتماعی معتاد شد، جان خود را از دست داد، نیز برای این فیلم صحبت می‌کند.

سیبل نیوسام در مصاحبه ای با هالیوود ریپورتر گفت که غول های فناوری باید در قبال آسیب هایی که با ابزارهای خود به زنان و دختران وارد می شود، پاسخگو باشند. سیبل نیوسام گفت: «واقعیت این است که ما اجازه دادیم این افراد برای مدت طولانی بی‌نظم بمانند، و آنها سود را بر سلامت و رفاه نه تنها زنان و دختران، بلکه هر جمعیت آسیب‌پذیری در اولویت قرار داده‌اند. و آنها از زنان و دختران برای کسب سود بهره برداری کرده اند. ما محصول هستیم و آنها عمدا این کار را انجام داده اند.»

نیوسام همچنین درباره چگونگی شکل‌دهی تجربیات شخصی خود به عنوان یک زن و مادر برجسته و راه‌حل‌هایی که معتقد است برای کمک به زنان در فضای آنلاین، بسیار امیدوارکننده است، صحبت کرد. و او افکار خود را در مورد جنجال جاری در مورد تجاوز گروهی ادعایی در دانشگاه کرنل ارائه کرد.

Miss Representation اولین بار در سال 2011 منتشر شد. چرا تصمیم گرفتید که زمان آن رسیده است؟

صادقانه بگویم، امیدوارم هرگز مجبور به پیگیری نباشم. به دلیل استقبال باورنکردنی از Miss Representation با صف‌هایی بیرون از در در جشنواره فیلم ساندنس و تماشاگرانی که فقط در اتاق ایستاده بودند، و سپس فروش به شبکه Oprah Winfrey، و دوباره، پخش تلویزیونی و نمایش‌های بزرگ در سراسر جهان، فکر کردم، خوب، ما در حال پیشرفت هستیم. این فیلم واقعا کار خود را در دنیا انجام می دهد. و این کار را کرد. ما شروع به مشاهده بیشتر و بیشتر زنانی کردیم که آرزوی رهبری و نامزدی برای منتخب و تبدیل شدن به رهبران در C-suite داشتند.

و سپس در سال 2016 دونالد ترامپ را انتخاب کردیم و فرهنگ تجاوز را عادی کردیم. و ما شروع به مشاهده عقبگرد Roe v. Wade و صعود به مانوسفر آنلاین کردیم و سپس ترامپ 2.0 و حقوق زنان بیشتر کاهش یافت و ارزش تحقیقات در مورد سلامت زنان و هر چیزی که با زنان و جنسیت مرتبط بود کاهش یافت.

و سپس ما مطالعه CDC را داشتیم که منتشر شد و ثابت کرد که پس از ظهور دکمه "لایک" در حدود سال 2011 با فیس بوک آنلاین، دختران دائما به میزان 57 درصد احساس غم و ناامیدی داشتند و از هر سه یک نفر به طور جدی به خودکشی فکر می کرد و 99 درصد از دروغ های عمیق زنان و دختران را هدف قرار می داد که 96 درصد آنها غیر مستهجن بودند. و بنابراین، همه این‌ها با هم ترکیب می‌شدند، و من همیشه به مسائل فرهنگی و سیاست‌گذاری با چارچوب و دیدگاه مادری متمایل می‌شدم، می‌دانستم که باید Miss Representation: Rise Up را بسازیم.

زمان آسانی برای دریافت بودجه برای مستندهای اجتماعی نیست، پس چگونه بودجه این مستند را تامین کردید؟

در اظهارات کارگردان خود، به تجربیات شخصی اشاره کردید که باعث شد این داستان را به عنوان یک زن قابل مشاهده با صدای آنلاین و مادر دو دختر تعریف کنید. آن تجربیات چگونه نحوه بیان این داستان را شکل داد؟

من امروز صبح شعری از مولانا خواندم به نام «مهمان خانه» و فکر می‌کنم گاهی در زندگی یاد می‌گیرم که تجربه‌هایی که دارم یا افراد نزدیکم دارند، لازم نیست در منفی یا درد یا رنج گیر کنی، که می‌توانی این را به نور و امید و تغییر تبدیل کنی. این چیزی است که من به طور خاص از آن برداشت می کنم. و من می‌توانم بگویم که این چیزی است که بسیاری از کارهای من را تحریک می‌کند. همچنین با درک واقعی اینکه دختران و زنان نه تنها ستون فقرات خانواده ما، بلکه جوامع و دموکراسی ما هستند.

و بنابراین فکر می‌کنم برای من، همین که شاهد عقب‌نشینی سلامت روان زنان، امنیت و قدرت سیاسی ما در کنار حملات فزاینده به دموکراسی ما بودم، واقعا خطرات من را از نظر نقش فناوری در کاهش قدرت زنان و نقش فناوری در خاموش کردن صدای ما افزایش داد. صدای ما در یک دموکراسی پر رونق انتقادی است. بنابراین می‌توانم بگویم این بخش بزرگی از این است که چرا ساخت این فیلم بسیار ضروری و ضروری شد.

و به دلیل چیزهایی که برای فرزندانم اتفاق افتاده بود، شخصی بود، اما حرفه ای بود به این معنا که من به کشورمان اهمیت می دهم و زنان را بسیار دوست دارم، و فقط از رهبری زنانه الهام گرفته ام و چه چیزی ممکن است وقتی که ما بیشتر از زنان در میزهای قدرت حضور داشته باشیم. و این برای جایگزینی [مردان] نیست، فقط فکر می‌کنم، و همیشه این احساس را داشته‌ام، که باید نماینده جمعیت خود باشیم. نکته این است که صدای ما در رهبری نبوده است و ما خود را در بحران پشت سر بحران، نه فقط در این کشور، بلکه در سراسر جهان می یابیم.

و این واقعیت که دموکراسی ما آنقدر شکننده است و بحران آب و هوایی، جنگ جهانی و ناآرامی جهانی، شکاف سیاسی که قبلا ندیده‌ایم، نرخ سرسام‌آور افکار خودکشی، اضطراب و افسردگی داریم و سپس، چه چیزی را از دست داده‌ام؟ گفتم نابرابری ثروت؟

ثروت و برابری عظیم، بدتر از همیشه. برای من، زنان به ما اجازه نمی‌دادند به این مکان برسیم، اگر زنان بیشتری در رهبری یا زنانه‌تر بودند. من معتقدم که مردان باورنکردنی وجود دارند که زنانگی را تجسم می‌دهند یا برای زنانه ارزش قائل هستند، اما هیچ چیز مانند داشتن چهار مادر در اتاقی که برای آینده‌ای پایدار سرمایه‌گذاری می‌کنند، نه فقط برای فرزندان خود، بلکه برای فرزندان همه وجود ندارد.

این فیلم به مشکلات امروز یک سیاستمدار زن مشتاق بودن می پردازد. شما به عنوان شریک اول کالیفرنیا در پشت صحنه به فرآیند سیاسی پاس داده اید. آیا به طور مستقیم برخی از قانونگذاران زن را دیده اید که تصمیم به عدم شرکت در انتخابات مجدد بگیرند یا نامزدهای بالقوه امیدوار کننده به دلیل این فشارهای آنلاین تصمیم به عدم شرکت در انتخابات بگیرند؟

بله، من شخصا آن را دیده‌ام، و سیاست واقعا به افراد آسیب می‌زند. به خانواده آسیب وارد می کند. همیشه با زنان مهربان نیست. به طور فزاینده ای نسبت به افرادی که به مردم اهمیت می دهند یا افرادی که کار درستی انجام می دهند، بی مهری می شود. ما چنین جامعه‌ای فردگرا هستیم، و من فکر می‌کنم که دولت فعلی به‌ویژه فردگرایی و فرهنگ «من، من، من» را دو چندان کرده است.

و ما باید به فرهنگ "ما" برگردیم که در آن تشخیص می‌دهیم که افراد نقش و مسئولیت شخصی در موفقیت خود دارند، اما همچنین می‌دانیم که ما بدون یکدیگر هیچ چیز نیستیم و همه به هم متصل هستیم، و همانطور که شوهرم دوست دارد بگوید در سمت شما در قایق ما خبری نیست. باید تعادلی بین فرد و جمع وجود داشته باشد و ما واقعا در حال از دست دادن جمع هستیم.

تعدادی از زنان راه‌حل‌های بالقوه‌ای را برای مشکلات مطرح‌شده در فیلم توضیح می‌دهند، مانند لغو بخش 230 یا گزارش شرکت‌های رسانه‌های اجتماعی به یک تنظیم‌کننده غیرحزبی. کدام یک برای شما قانع کننده تر یا امیدوارکننده بود؟

خوب، ببینید، من به کاری که در کالیفرنیا انجام می‌دهیم افتخار می‌کنم، که نه تنها کشور را رهبری می‌کند، بلکه رهبری جهان را در پاسخگو نگه داشتن غول‌های فناوری دارد. اما بدیهی است که ما باید در سطح فدرال کارهای بیشتری انجام دهیم، زیرا آنچه شما در آن زمان دارید این است که این غول فناوری فردی می گوید که آنها فقط به ایالت دیگری منتقل می شوند. آنها پر از تهدید هستند و ثروت زیادی دارند و بنابراین می توانند بازی کنند. آنها اغلب فراموش می کنند که ثروت خود را از بسیاری از مقررات و معافیت های مالیاتی یا مشوق های مالیاتی که ما در کالیفرنیا ارائه کرده ایم، به دست آورده اند.

من آن خطوط مختلف را در مستند گنجاندم زیرا ما به شفافیت بیشتری نیاز داریم و به پاسخگویی بیشتر نیاز داریم. و گاهی اوقات پاسخگویی مستلزم این است که فرد در راس آن از نظر مالی پاسخگو باشد. گاهی اوقات فقط مستلزم این است که این نهاد یا بدن خارجی وجود داشته باشد که برای ایجاد شفافیت بیشتر به آن جعبه سیاه نگاه کند. اما واقعیت این است که ما اجازه داده ایم این افراد برای مدت طولانی بی ضابطه باشند و آنها سود را بر سلامت و رفاه نه تنها زنان و دختران، بلکه هر جمعیت آسیب پذیری در اولویت قرار داده اند.

و آنها زنان و دختران را برای سودجویی مورد استثمار قرار داده اند. ما محصول هستیم و آنها عمدا این کار را انجام داده اند.

در حالی که این فیلم در حال آماده سازی اکران خود است، داستان تجاوز گروهی ادعایی در دانشگاه کرنل در حال انفجار است و شامل انواع مسائلی است که این فیلم به آن دست می زند. آیا این پرونده را دنبال کرده اید و چه لنزی روی آن دارید که روی این فیلم کار کرده اید؟

من به شدت آن را دنبال می‌کردم و بسیار آزاردهنده بود، بیشتر به این دلیل که دو پسر و دو دختر دارم، و می‌دانم که آنچه در کرنل اتفاق افتاده منحصر به کورنل نیست. من می‌دانم که این اتفاق در سرتاسر جهان در جریان بوده و اتفاق می‌افتد، و در برادران سراسر کشور ما اتفاق می‌افتد. و چیزی که برای من ناراحت کننده ترین است این است که ما به جایی رسیده ایم که بالاترین رهبر کشورمان فرهنگ تجاوز جنسی را نه فقط در دفتر خود، بلکه در سایر ادارات یا قرار ملاقات ها، خواه وابسته به اپستین باشند یا به تاریکی و رفتار بد مردانه خود، عادی کرده است.

و بنابراین چیزی که من از آن ناراحت می شوم این است که البته مردان جوان ما فکر می کنند که این رفتار قابل قبولی است زیرا آنها آن را به صورت آنلاین با برادران تیت و مانوسفر آنلاین می بینند و سپس آن را در بالاترین دفاتر کشور ما می بینند.

نمی‌دانم این را می‌دانید یا نه، اما من تهیه‌کننده اجرایی مستند The Hunting Ground، کربی دیک و امی زیرینگ بودم. و بنابراین من همچنین فکر می‌کردم که با آن فیلم و همچنین با The Invisible War و سپس On the Record این همه پیشرفت کرده‌ایم. اما هر سه این صنایع بزرگ همچنان شاهد آسیب هایی هستند که به زنان وارد شده است. و دوباره، دولت کنونی می‌گوید این خوب است و آن را مسخره می‌کند، به آن می‌خندد، در واقع اوضاع را بدتر می‌کند.

[به همین دلیل است که ما باید مطمئن شویم که الگوهای سالم تری در رهبری داریم و همچنین مهم است که مردان نظاره گر نباشند و در هنگام وقوع چنین اتفاقاتی با صدای بلند صحبت کنند و از مردان و دیگر مردان جوان پاسخگو باشند.

شما اشاره کردید که در حال کار روی چند فیلم دیگر در مراحل مختلف این روند هستید. آینده شما به عنوان یک فیلمساز چیست؟

من به اقلیم و فمینیسم و ​​همچنین مردانگی و آنچه در مانوسفر می‌گذرد نگاه می‌کنم. و سپس من به چند فیلم زندگی نامه ای نگاه می کنم زیرا واقعا از داستان های نشاط آور زنان الهام گرفته ام. من احساس می‌کنم که ما به امید و الهام نیاز داریم، و افراد باورنکردنی زیادی در جهان هستند که کارهای فوق‌العاده انجام می‌دهند، بنابراین من فقط می‌خواهم داستان‌های آن‌ها را روشن کنم و نسل‌های آینده را از طریق داستان‌هایشان و از طریق داستان سرایی الهام بخشم. و بنابراین فکر می‌کنم که بعدا چه اتفاقی می‌افتد، اما چند کار را همزمان انجام می‌دهم، همانطور که معمولا انجام می‌دهم.

این مصاحبه برای طولانی بودن و وضوح ویرایش شده است.