جهان عرب به اسرائیل بدون نتانیاهو امیدوار است، اما شک دارد که تغییر کند - نظر

رسانه های عربی انتخابات آتی اسرائیل را با علاقه قابل توجهی دنبال می کنند و اذعان دارند که نتیجه آنها می تواند پیامدهای مهمی بر سیاست های منطقه ای اسرائیل و رویکرد آن در قبال فلسطینی ها داشته باشد. یکی از ویژگی های بارز پوشش رسانه های عربی، آشنایی عمیق بسیاری از مفسران عرب با سیستم سیاسی اسرائیل است، از جمله تفاوت هایی که بین و در داخل اسرائیل در پوشش احزاب سیاسی آن همخوانی ندارد. کشورها. اصطلاح "رسانه های عربی" طیف وسیع و متنوعی از رسانه ها را در بر می گیرد

از جمله شبکه‌های تلویزیونی ماهواره‌ای، روزنامه‌های چاپی و آنلاین، و پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی در بسیاری از کشورهای منطقه و فراتر از آن. بنابراین، ارائه تصویری جامع و قابل اعتماد از صداها و دیدگاه های مختلف بیان شده در این چشم انداز وسیع رسانه ای دشوار است. اما، با خطر ساده سازی بیش از حد، گفتمان عرب در مورد انتخابات اسرائیل را می توان به دو گرایش اصلی تقسیم کرد. دیدگاه بدبینانه: دیدگاه برجسته در این اردوگاه، نخست وزیر بنیامین نتانیاهو را نه به عنوان خود مشکل، بلکه بیشتر به عنوان یک جریان عمیق در نظر می گیرد.

در جامعه و سیاست اسرائیل، که از 7 اکتبر به شدت به سمت راست گرایش پیدا کرده و دکترین امنیتی تندرو را پذیرفته اند. بر این اساس، حتی اگر گادی آیزنکوت، رهبر حزب یاشار، نخست وزیر شود، این تغییر اساسا با لحنی متفاوت، بهبود روابط با واشنگتن، و عمل گرایی دیپلماتیک بیشتر در سیاست‌های اساسی‌تر نسبت به سیاست‌های متفاوت منعکس خواهد شد.

این دیدگاه به ویژه در پوشش شبکه الجزیره قطر برجسته است، اگرچه در سایر رسانه های عربی نیز منعکس شده است. به عنوان مثال، اسامه الشریف، روزنامه نگار اردنی، مقاله ای را در یک وب سایت سعودی منتشر کرد با این عنوان که خود گویای آن است: "نتانیاهو، آیزنکوت، لاپید: سه نام، یک سیاست ضد فلسطینی، از دیدگاه او، سیاست جایگزین برای مردم عربی یا مخالفان فلسطینی نیست." از آنجایی که همه نامزدهای پیشرو مواضع امنیتی-محور مشابهی دارند و هیچ رویکرد جدیدی برای حل مسئله فلسطین ارائه نمی دهند.

او استدلال کرد که جنگ های بی پایان نتوانسته اند آرمان فلسطین را دفن کنند، دلیل اندکی برای انتظار تغییر معنادار در سیاست اسرائیل در قبال آن وجود دارد. این ارزیابی توسط بسیاری از ناظران و روزنامه نگاران فلسطینی مشترک است. حامیان این دیدگاه بر فرآیندهای تاریخی و دگرگونی های جامعه شناختی تأکید می کنند که جامعه یهودی اسرائیل را چه از نظر ایدئولوژیکی و چه از نظر سیاسی تغییر شکل داده است و موانع بزرگی را برای هر گونه تغییر قابل توجهی در سیاست اسرائیل پس از انتخابات ایجاد کرده است. از این منظر، هویت نخست وزیر اهمیت نسبتا کمی برای دولت ها دارد، زیرا هیچ حکومتی اهمیت چندانی ندارد.

از سوی سیاست های ائتلافی محدود می شود و مجبور می شود به رأی دهندگانی که عمدتا جناح راست هستند پاسخ دهند. بدبینی اعراب نه تنها از ارزیابی موازنه سیاسی قدرت در اسرائیل ناشی می شود، بلکه از زخم های عمیق به جا مانده از جنگ های 7 اکتبر نشات می گیرد - زخم هایی که لزوما با تغییر دولت ناپدید نمی شوند. گفت و گو، که به طور بالقوه منجر به گسترش پیمان ابراهیم می شود. این رویکرد را می توان در s

همه رسانه های خلیج فارس با این حال، خوش بینی ابراز شده محتاطانه و مشروط است و لزوما منعکس کننده مواضع رسمی دولت های مربوطه نیست. برای مثال، صبحی شبانه، ستون نویس مصری در روزنامه سعودی الجزیره نوشت که انتخاب آیزنکوت می تواند دریچه ای از فرصت را برای تغییر باز کند.

برخلاف نتانیاهو، که همچنان وابسته به راست افراطی است، آیزنکوت نیروی نظامی را نه به عنوان یک هدف، بلکه ابزاری برای دستیابی به اهداف سیاسی می‌داند. در همان روزنامه، احمد آدام، مقاله‌نویس، استدلال کرد که دولت جدید اسرائیل می‌تواند برای کشورهایی که توافقنامه ابراهیم را امضا کرده‌اند، توسعه روابط عمومی خود با اسرائیل و از سرگیری گفت‌وگوهای سیاسی با اسرائیل و اردن را آسان‌تر کند. مانع روانی برای بهبود روابط منطقه ای و ایجاد شرایط برای تجدید مذاکرات با عربستان سعودی

ابیا - مشروط بر اینکه دولت جدید پیشرفت ملموسی در مورد مسئله فلسطین ارائه دهد. تنش بین این دو مکتب فکری توسط عمر رداد، تحلیلگر سیاسی و امنیتی اردنی به خوبی نشان داده شده است. از یک طرف، او استدلال کرد که بازیگران منطقه‌ای مختلف، انتخابات اسرائیل را فرصتی برای تغییر شکل سیاست اسرائیل می‌دانند که می‌تواند دریچه جدیدی را برای روند صلح و عادی‌سازی که به دلیل سیاست‌های راست افراطی متوقف شده است، باز کند.

اصول سیاست اسرائیل که ریشه در دکترین های امنیتی دارد که از 7 اکتبر ریشه دوانده است. فراتر از این سوال که آیا یک دولت جدید سیاست اسرائیل را تغییر می دهد یا خیر، مفسران عرب نیز در حال بررسی هستند که چه کسی می تواند چنین دولتی را به قدرت برساند. نقش اسرائیلی های عرب در انتخابات در این زمینه توجه قابل توجهی به نقش شهروندان عرب اسرائیل در انتخابات شده است.

بسیاری از ناظران بر این باورند که مشارکت بالای رأی دهندگان در میان شهروندان عرب می تواند سرنوشت سیاسی نتانیاهو را تعیین کند، با توجه ویژه به منصور عباس و حزب رعام او. ایجاد تغییر دولت بدون اینکه لزوما در شکل دادن به سیاست‌های آن شریک شوند. شاید آشکارترین

یافته‌های برآمده از گفتمان رسانه‌های عربی، شکافی است بین امیدها به تغییر دولت در اسرائیل و تردید در مورد اینکه آیا چنین تغییری تغییر معناداری در سیاست اسرائیل ایجاد می‌کند.

با این حال، حتی خوش‌بین‌ها نیز تغییر اساسی در رویکرد اسرائیل نسبت به فلسطینی‌ها را پیش‌بینی نمی‌کنند. از این نظر، گفتمان عرب را می‌توان تا حد زیادی به عنوان «بدبینانه» توصیف کرد، برای وام گرفتن اصطلاحی که نویسنده فلسطینی امیل حبیبی ابداع کرد: این گفتمان امید به تغییر سیاسی را با بدبینی نسبت به چشم‌انداز تحول استراتژیک ترکیب می‌کند. به نظر می رسد جهان عرب در آرزوی اسرائیل بدون نتانیاهو است، اما تردید دارد که اسرائیل بدون نتانیاهو لزوما اسرائیل متفاوتی باشد.

الی پوده در گروه مطالعات اسلامی و خاورمیانه در دانشگاه عبری اورشلیم تدریس می کند و عضو هیئت مدیره Mitvim - موسسه اسرائیل برای سیاست های خارجی منطقه ای است.