جوانان اروپا به خیابان‌ها می‌آیند - آنها احساس می‌کنند از آینده‌ای امیدوارکننده محروم هستند

از میلان، مارسی، مادرید و در بسیاری از شهرهای دیگر در سراسر اروپا، خیابان‌ها در هفته‌های اخیر با اعتراضات رنگارنگ و پرشور طغیان کرده‌اند. در حالی که اکثر آنها با آرامش شروع کردند، تعداد زیادی با صحنه های تکان دهنده خشونت و غارت به پایان رسید. اتهاماتی مبنی بر ایجاد شورش عمدی توسط گروه های چپ رادیکال و گزارش هایی از خشونت پلیس وجود دارد.

ما هزاران تظاهرات را در رم و فلورانس دیده‌ایم. صدها هزار نفر در سراسر فرانسه. در مادرید، اردوگاهی از چادرها از اواخر سپتامبر یک میدان مرکز شهر را اشغال کرده است. در لیسبون، ده‌ها هزار نفر از جوانان عمدتا در اوایل این ماه راهپیمایی کردند. پس از آن که مردان جوانی که لباس سیاه پوشیده بودند و صورت های خود را برای پنهان کردن هویت خود پوشانده بودند، به سوی پلیس سنگ و ترقه پرتاب کردند، از گاز اشک آور و ماشین آب بر روی معترضان در بروکسل استفاده شد. در آلبانی، تظاهرکنندگان مدعی فساد دولتی از ادی راما، نخست وزیرشان که 13 سال در قدرت است، می خواهند که از قدرت کنار برود.

این قاره از نظر اجتماعی و سیاسی احساس بی ثباتی می کند.

من سال ها را در اروپا گذرانده ام و از تظاهرات های متعدد، چه مسالمت آمیز و چه خشن، گزارش داده ام. راهپیمایی‌های پرشور استقلال کاتالونیا در سال 2017، ناامیدی و کوکتل‌های مولوتف که در خیابان‌های آتن در جریان بحران بدهی یونان در سال 2015 پرواز می‌کردند، و بروز خشونت‌های مختلف در فرانسه در اولین دوره ریاست جمهوری امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، که جرقه‌های آن توسط پیشنهادات مالیات بر سوخت و اصلاحات حقوق بازنشستگی آغاز شد را به خوبی به یاد دارم.

صدها هزار نفر در فرانسه به تظاهرات پیوستند که برخی از آنها به خشونت تبدیل شد

اما این احساس متفاوتی دارد. تظاهرات همزمان در سراسر اروپا در حال انفجار است و اکثریت تظاهرکنندگان - اعم از صلح آمیز و خشونت آمیز - جوان هستند. برخی واقعا جوان هستند. در میان دستگیرشدگان، تعداد زیادی خردسال وجود دارد. به گزارش خبرگزاری لاپرس ایتالیا، بیش از نیمی از افرادی که در درگیری های آخر هفته گذشته بارسلونا بازداشت شدند، زیر 18 سال داشتند. افراد زیر سن قانونی در میان افرادی بودند که پس از درگیری ها توسط پلیس در میلان دستگیر شدند.

دولت‌های اروپایی عمدتا مراقب بوده‌اند که بین غارت‌گران و آشوب‌گران از یک سو و تظاهرات‌های بلند اما مسالمت‌آمیز و سازمان‌یافته قانونی از سوی دیگر تمایز قائل شوند. دومی تمایل دارند حول یک علت خاص تمرکز کنند. در موج اعتراضی کنونی، پلاکاردها و شعارها عمدتا نارضایتی‌های آموزشی، نابرابری‌های اجتماعی و افزایش هزینه‌های زندگی را هدف قرار می‌دهند – اگرچه هر کشوری نیز مجموعه‌ای از شکایات منحصر به فرد خود را دارد.

چه چیزی باعث این خشم عمومی در جوانان اروپا شده است، به ظاهر به این سرعت؟ آیا همه این تظاهرات به نوعی در هم تنیده شده اند؟ و با توجه به انتخابات مهم اروپا در افق، دولت ها چگونه پاسخ خواهند داد - گوش دادن به نگرانی های معترضان، یا بازی با کارت قانون و نظم برای جلب حمایت رای دهندگان مسن تر؟

دانش‌آموزان در فرانسه، بلژیک، ایرلند، اسپانیا، پرتغال، ایتالیا، یونان، صربستان و آلبانی به خیابان‌ها ریخته‌اند - بیش از 1000 مایل از این قاره.

تظاهرات اغلب به صورت موقت از طریق TikTok یا Instagram سازماندهی می شود. وزیر کشور بلژیک از آنچه "TikTokisation" اعتراضات می نامد شکایت کرده است.

اتحادیه های دانشجویی در سازماندهی راهپیمایی ها نقش دارند، اما از اقدامات همسالان در کشورهای دیگر، حتی سایر قاره ها نیز الهام می گیرند. به جنبش دانشجویی موسوم به سوسک در هند فکر کنید - یک جنبش اعتراضی اجتماعی و سیاسی ژنرال Z که در ماه مه امسال ظهور کرد و با انتقاد از سیستم آموزشی هند شروع شد.

فرانسه، جایی که موج کنونی اعتراضات دانشجویی در اواخر سپتامبر آغاز شد، به دلیل شکایت دانشجویان در مورد کمبود کارکنان و ساختمان‌های فرسوده، یک کاتالیزور برجسته در اروپا است. ضرب المثلی در بلژیک همسایه وجود دارد: هر وقت در پاریس می بارید، حداقل در بروکسل نم نم باران می بارد. پایتخت بلژیک و شهر لیژ نیز هفته‌ها شاهد تجمع جوانان معترض بوده است.

در آتن، دانش‌آموزان و معلمان مدرسه بر سر آموزش و هزینه‌های زندگی تظاهرات کرده‌اند

در بارسلون این آخر هفته، دانش‌آموزان تشویق شدند تا با هشتگ رسانه‌های اجتماعی #InstitutsIndignats تظاهرات کنند که شعار فرانسوی Lycées Indignés (دبیرستان‌های خشمگین) را تکرار می‌کرد.

در آتن، یانیس پاپانیکولائو، دانش‌آموز 17 ساله یونانی به خبرگزاری فرانسه گفت: "ساختمان‌های مدرسه وحشتناک هستند و به خوبی نگهداری نمی‌شوند... فکر می‌کنم ممکن است چیزی تغییر کند، زیرا فرانسه دارد انجام می‌دهد، فرانسه یونان را تحریک خواهد کرد."

یک احساس ناخوشایند اقتصادی در سراسر قاره توسط تعداد زیادی از جوانان احساس می شود - و این بسیار فراتر از آموزش است. آنها نگران محیط زیست هستند و نگرانند که هوش مصنوعی فرصت های شغلی را از آنها سلب کند. آنها می ترسند که هزینه های مارپیچ زندگی آنها را از پایان تحصیل بازدارد و آنها را از خرید یا اجاره خانه به اندازه کافی بزرگ برای تشکیل خانواده باز دارد.

در مادرید و لیسبون، ناامیدی بر برچسب قیمت گزاف مسکن متمرکز شده است. کمپین های پرتغالی مرتبط با اینستاگرام اعلام کردند که «دیگر بس است» و از مردم خواسته بودند که مانند همسالان خود در اسپانیا به خیابان ها بیایند.

در لیسبون، کارولینای کروز، 26 ساله، دانشجوی دکترا و محقق زیست‌شناسی، گفت که با نزدیک شدن به انقضای قرارداد اجاره‌اش، خانه‌اش را از دست خواهد داد. او به رویترز گفت: "من اولین فردی از خانواده ام هستم که وارد دوره دکترا شدم و حتی با وجود همه تحصیلاتی که انجام داده ام، هنوز نمی توانم به آن برسم."

این خشم ریکاردو 22 ساله، یک معترض در پایتخت مالی ایتالیا، میلان است. او به خبرگزاری فرانسه گفت: «حتی اگر نتوانیم کشور را مانند فرانسه در هرج و مرج بیندازیم یا مانند اسپانیا همه جاده‌ها را مسدود کنیم، حداقل هدف این است که مردم دوباره درباره این موضوعات صحبت کنند.»

و مطمئنا فقط جوانان چپ سیاست نیستند که عصبانی هستند. در راه اندازی کمپین ریاست جمهوری مارین لوپن ملی گرای فرانسوی در آخر هفته گذشته، حامیان جوان نگرانی های مختلفی را برای من تعریف کردند. آنها که خود را «اکثریت خاموش» می‌خوانند – که (هنوز) در تظاهرات حاضر نشده‌اند – می‌گویند که عمیقا نگران «مهاجرت کنترل‌نشده» و امنیت در خیابان‌های فرانسه و همچنین هزینه‌های زندگی هستند.

موج نارضایتی از جوانان فراتر رفته و شامل اتحادیه‌های کارگری، جنبش جلیقه زردهای ناهمگون فرانسه که به بحران هزینه‌های زندگی در دوره اول ریاست جمهوری مکرون اعتراض کردند و سایر ابتکارات شهروندان را نیز شامل می‌شود. این آخر هفته، کنت در جنوب ساحلی انگلستان شاهد دو اعتراض بود، یکی موافق و دیگری علیه مهاجرت.

این ترکیب متفرقه اعتراضات می تواند گیج کننده به نظر برسد.

مارک لئونارد، مدیر شورای روابط خارجی اروپا، از افزایش بحران‌های رقابتی در اروپا صحبت می‌کند که هیچ یک از آنها هرگز به درستی حل نشده است. این حس خشم فروخورده اکنون در خیابان ها موج می زند.

تظاهرات ضد دولتی تیرانا، پایتخت آلبانی را درنوردیده است

او به من گفت: «یک بحران بر روی دیگری لایه می‌شود. بحران مالی 8-2007، بحران مهاجران 2015، بحران زیست محیطی، کووید، تورم پس از تهاجم تمام عیار روسیه به اوکراین در سال 2022 و اکنون دوباره با جنگ در خلیج فارس.

لئونارد می گوید «قبایل» مختلفی از این بحران ها بیرون آمده اند. مصرف و الگوریتم‌های رسانه‌های اجتماعی دیدگاه‌های متفاوت آن‌ها را سخت‌تر می‌کنند و منجر به ایجاد حس واقعی قطبی شدن در اروپا می‌شوند.

لئونارد می‌گوید: «ما قبلا این را در ایالات متحده دیده‌ایم. "احساس "بحران من مهمتر از بحران شماست".

ناتالی توچی، مشاور سابق دولت ایتالیا که اکنون استاد سیاست در دانشگاه جانز هاپکینز است، به من می‌گوید که ما نباید از اعتراضات یا مشارکت جوانان در آن غافلگیر شویم.

او به من گفت: "ما تمایل داریم جوانان را از نظر سیاسی خاموش و بی‌علاقه بدانیم. ما فکر می‌کنیم که آنها به خود زحمت نمی‌دهند که برای رای دادن بیرون بروند و غیره، اما آنها واقعا به شیوه‌ای متفاوت و مردمی‌تر درگیر هستند.

او به جنبش اعتراضی تحت رهبری دانشجویان در صربستان اشاره می کند که اخیرا الکساندر ووچیچ، رهبر دیرینه خود را در انتخابات پارلمانی شکست داد. "این کاملا چیزی است. آنها به مدت بیش از دو سال ادامه دادند و رفتند. این نمایش‌های خیابانی جدید اروپایی چه قدرتی خواهند داشت؟ این هنوز مشخص نیست."

سرویس‌های امنیتی بلژیک می‌گویند خشونت‌های «فرصت‌طلبانه» در حاشیه اعتراضات قانونی وجود دارد

سرویس های اطلاعاتی فرانسه و بلژیک غارت در لبه اعتراضات قانونی را عمدتا فرصت طلبانه توصیف کرده اند.

آن‌ها پیشنهاد می‌کنند که این شورش ترکیبی از «خشونت بی‌ذهن» است – که توسط مقامات اسپانیایی در بارسلونا برای توصیف درگیری‌های آخر هفته در آنجا شناسایی شد – به‌علاوه ضرب وشتم که عمدا توسط جوانان گروه‌های افراطی چپ سازمان‌دهی شده است.

توچی به من یادآوری کرد که در ایتالیا، می توانید بشنوید که کلمه "مارانزا" توسط برخی از ایتالیایی ها که توسط عاملان تخریب ظاهرا به خاطر آن ناراحت هستند استفاده می شود: مثلا شکستن یا سوزاندن اتومبیل ها یا سطل های زباله عمومی.

در فرانسه، اغتشاشگران اغلب به‌عنوان «قاصد» توصیف می‌شوند - افرادی که اشیا را می‌شکنند. اما در خصوصی، برخی از اصطلاح سیاسی بیشتری استفاده می کنند - "راکیل". مانند «مارانزا» در ایتالیا، این یک زبان عامیانه تحقیرآمیز است که عموما برای توصیف جوانان شهرنشین ناراضی و هیاهو اغلب از پیشینه‌های طبقه کارگر و/یا مهاجر استفاده می‌شود. در اکتبر 2005 توسط نیکلا سارکوزی، وزیر کشور وقت فرانسه، برای توصیف بزهکاران و آشوبگران جوان در جریان بازدید پرتنش از پروژه های مسکن در حومه پاریس، آرژانتوی استفاده شد.

رسانه‌های فرانسوی همچنین این سوال را مطرح کرده‌اند که آیا یک اتحاد راحت، هرچند غیررسمی یا اتفاقی، بین دو گروه از جوانان وجود دارد: فعالان چپ افراطی و جوانان محله‌های محروم فرانسه. مانند چپ ضد سرمایه‌داری، جوانان پروژه‌های مسکن عمومی در حومه شهرهای فرانسه (معروف به banlieues) اغلب احساس تبعیض می‌کنند و از رفتار سنگین پلیس نسبت به آنها شکایت دارند.

میدان Puerta del Sol در مادرید از اواخر سپتامبر توسط چادرها اشغال شده است

راست سیاسی و مرکز فرانسه، از جمله ماکرون، گروه های رادیکال چپ و "بزهکاران" را مسئول طراحی این شورش ها می دانند. برخلاف حزب تظاهرات ملی لوپن، آنها به ارتباطی با مهاجرت گذشته یا کنونی به فرانسه اشاره نکرده اند.

منتقدان، احزاب ضد مهاجرت در اروپا را متهم می کنند که تلاش می کنند از شورش ها برای کسب امتیاز سیاسی سود ببرند. در بلژیک، حزب ملی گرای فلاندری اپوزیسیون ضد مهاجرت، Vlaams Belang، به نظر می رسد که مهاجران را مقصر خشونت در لیژ و بروکسل می داند و شورش ها را «وارداتی» توصیف می کند و شکست ادغام و مرزهای باز را مقصر می داند. برنارد کوئنتین، وزیر کشور بلژیک، انگشت اتهام را به سمت گروه های افراطی چپ نشانه رفته است.

تظاهرات توده ای تازه در روزهای آینده در فرانسه و ایتالیا برنامه ریزی شده است.

دولت ها تلاش می کنند خشونت را سرکوب کنند. هزاران نفر دستگیر شده‌اند و ایتالیا و فرانسه قول داده‌اند سیاست «شکن آن را بپردازی» را برای آشوبگران اعمال کنند.

جورجیا ملونی، نخست وزیر ایتالیا، همچنین والدین کودکان زیر سن قانونی را مسئول آسیب های ناشی از فرزندانشان، از جمله کسر کمک های رفاهی دریافتی توسط خانواده، می کند. قانون مدنی در فرانسه در حال حاضر والدینی را که با فرزندان خود زندگی می‌کنند مسئول خسارت وارده می‌داند.

اما برخی از این دولت های اروپایی ممکن است مدت زیادی در قدرت نباشند. همه کشورهای بزرگ اتحادیه اروپا در ماه های آینده انتخابات کلیدی برگزار کرده اند یا خواهند داشت. انتخابات ریاست جمهوری فرانسه مهم ترین رای برای اروپا در نظر گرفته می شود. لوپن مرتبا از رقبای خود بسیار جلوتر است. فرض بر این است که ناآرامی در خیابان های فرانسه به لطف پیام قانون و نظم حزبش به او کمک می کند.

در اسپانیا، ایتالیا، آلمان و لهستان، احزاب ملی‌گرا و سرسخت در مورد مهاجرت نیز نظرسنجی خوبی دارند. این احزاب وعده بازگرداندن نظم و غرور ملی را می دهند. لئونارد معتقد است که احزاب پوپولیست یا غیرسنتی در چپ و راست تبدیل به "کارآفرینان بحران" شده اند و از اوضاع آشفته اروپا برای جذب رای دهندگان ناراضی استفاده می کنند.

گرگوار روس، مدیر اروپا در اندیشکده چتم هاوس می گوید در همین حال، جریان اصلی سیاسی اروپا با بحران رهبری مواجه است.

من استدلال می کنم که آنها همچنین با بحران مشروعیت روبرو هستند. این واقعیت که بسیاری از مردم - جوان و نه چندان جوان - اعتراض می کنند نشان می دهد که آنها نتوانسته اند از همه چیز عبور کنند.

خودروسازان اروپا در بحران هستند. آیا تهدید جنگ آنها را نجات خواهد داد؟

اسپانیا و چین به خشم بسیاری در اتحادیه اروپا دلپذیر هستند

کاهش جمعیت چگونه شکاف های قدیمی آلمان را آشکار می کند

اما اصلا مشخص نیست که انتخابات جدید ناامیدی عمومی را برطرف کند. به عنوان مثال، فرانسه چنان قطبی شده است که اگر لوپن رئیس جمهور شود، بسیاری پیش بینی می کنند که مخالفان او خیابان های فرانسه را از خشم پر می کنند.

اروپای مدرن بر این فرض بنا شده است که شهروندان مالیات می پردازند و از قوانین پیروی می کنند. در ازای آن، آنها خدمات عمومی خوبی مانند آموزش و مراقبت های بهداشتی، ایمنی شخصی و جامعه ای باثبات که از قوانین و مقررات خاصی پیروی می کند، دریافت می کنند.

روس می گوید، اما این «قرارداد اجتماعی» به وضوح از بین رفته است.

با نگاهی به تشنج در خیابان‌های اروپا، به نظر می‌رسد این لحظه اعتراض همچنان ادامه خواهد داشت.

آیا شما شخصا تحت تأثیر مسائل مطرح شده در این داستان هستید؟