جورج واشنگتن تلاش‌های اولیه را برای تخلیه باتلاق غم انگیز بزرگ رهبری کرد: قرن‌ها بعد، این یک بمب ساعتی کربنی در خاک ایالات متحده است.

در سال 2011، رعد و برق به مرداب بزرگ دیسمال برخورد کرد و آتشی به راه انداخت که از رفتاری که ممکن است انتظارش را دارید خودداری کند. به مدت 111 روز سوخت و بیش از 6000 هکتار در امتداد مرز ویرجینیا و کارولینای شمالی سوخت. طوفان آیرین تقریبا یک فوت باران را در این منطقه بارید، اما شعله های آتش خاموش شد. توضیح زیر چکمه های آتش نشان ها بود. این فقط پوشش گیاهی نبود که در شعله های آتش بالا می رفت. خود زمین در حال سوختن بود. باتلاق، می بینید، روی لایه های عمیق ذغال سنگ نارس قرار دارد، مواد گیاهی تا حدی پوسیده که در طول هزاران سال انباشته شده اند. ذغال سنگ نارس خیس نگه داشته شده یک طاق کربن قابل توجه است.

با این حال، پس از تخلیه و قرار گرفتن در معرض اکسیژن، شروع به تجزیه می کند، کربن آزاد می کند و به طرز نگران کننده ای قابل اشتعال می شود. و باتلاق بزرگ غم انگیز قرن ها در حال خشک شدن بود. گیج نشوید در اینجا ما در مورد باتلاق تحت اللفظی صحبت می کنیم، نه آن باتلاقی که دائما - و به اشتباه - در یک کمپین ریاست جمهوری خاص استفاده می شود. مدتها قبل از اینکه رئیس جمهور شود، واشنگتن در سال 1763 به تأسیس شرکت Dismal Swamp کمک کرد. سرمایه گذاران آن تالاب عظیمی را دیدند که در انتظار تبدیل شدن به سود از طریق تولید الوار و در نهایت زمین های کشاورزی بود.

کارگران برده شده برای بریدن الوار و حفر خندق های زهکشی از طریق زمین های سخت استفاده می شدند. این کار تحولی را آغاز کرد که برای نسل‌ها ادامه یافت و حدود 150 مایل خندق در سراسر پناهگاه ملی حیات وحش امروزی باقی ماند. این باتلاق زمانی تقریبا یک میلیون هکتار را پوشانده بود. تقریبا 130000 هکتار در سراسر پناهگاه فدرال و پارک ایالتی Dismal Swamp در مجاورت آن باقی مانده است. با این حال، نامیدن این منظره "هدر رفته" باعث نادیده گرفتن مردمی شد که قبلا در آنجا زندگی می کردند. جوامع بومی برای هزاران سال بر باتلاق تکیه کرده بودند.

با شروع دوران استعمار، این شهر همچنین به افراد مارون پناه داد، افرادی که از برده داری فرار کردند و جوامعی را در مکان هایی ایجاد کردند که بیگانگان برای رسیدن به آن تلاش می کردند. از قضا، تالابی که دلالان می خواستند آن را فتح کنند، دقیقا به این دلیل ارزشمند بود که خیس بود. در سطح جهان، تورب‌زارها تنها حدود 3 تا 4 درصد از زمین سیاره را اشغال می‌کنند، اما نزدیک به یک سوم کربن خاک آن را در خود نگه می‌دارند. آب تجزیه را کند می کند و به گیاهان مرده و کربن آن اجازه می دهد در زیر زمین قفل شوند. زهکشی این فرآیند را معکوس می کند. ذغال سنگ نارس خشک شده کربن را به تدریج آزاد می کند، سپس به طور بالقوه در هنگام آتش گرفتن به صورت انفجارهای بزرگی می شود.

محققان تخمین می‌زنند که آتش‌سوزی‌های بزرگ مرداب بزرگ در سال‌های 2008 و 2011 تقریبا 6.2 میلیون تن دی اکسید کربن را آزاد کردند. امروزه، تیم‌های مرمت در حال تلاش برای چیزی هستند که به نظر ساده می‌آید: اجازه دادن به باتلاق دوباره باتلاق. سازه‌های کنترل آب که در امتداد خندق‌های قدیمی آن نصب شده‌اند، خروج آب باران را کاهش می‌دهند و سطح آب را بالا می‌برند. خیس کردن مجدد ذغال سنگ نارس اکسیداسیون را کاهش می دهد، انتشار کربن را محدود می کند و احتمال آتش سوزی زیرزمینی را کاهش می دهد. دکمه تنظیم مجدد فوری وجود ندارد.

ذغال سنگ نارس آسیب دیده همیشه آب را مانند گذشته حفظ نمی کند، در حالی که جاده های دسترسی مورد نیاز آتش نشانان نیز می توانند به زهکشی کمک کنند. با این حال، راه حل دارای یک تقارن تاریخی منظم است. بیش از 260 سال پس از اینکه شرکت واشنگتن تلاش کرد تا باتلاق بزرگ دیسمال را خالی کند، اکنون حفاظت از آن به بازگرداندن آب بستگی دارد. به بازی نزدیک تر شوید! چه فوتبال اروپایی خود را دوست داشته باشید و چه در این سمت از حوضچه، برنامه AS USA ما همه چیز را دارد. در پوشش زنده، بینش کارشناسان، اخبار فوری، ویدیوهای اختصاصی و موارد دیگر غوطه ور شوید.

به‌علاوه، در NFL، NBA و سایر داستان‌های ورزشی بزرگ و همچنین آخرین اخبار و سرگرمی‌ها به‌روز باشید. اکنون دانلود کنید برای پوشش همه جانبه، درست در نوک انگشتان شما - در هر زمان و هر مکان. و موارد دیگر نیز وجود دارد: حلقه‌های TikTok و Instagram ما را برای برداشت‌های بصری از همه بزرگ‌ترین اخبار و بینش‌های فوتبال بررسی کنید.