جو سانتاگاتو، مجری «حیاط زیرزمین» چگونه وارد دنیای «هات‌ها» شد

سانتاگاتو می‌گوید: «آن‌ها به نوعی من را چنگ زدند و می‌گفتند: «ما می‌خواهیم آن را حول شما بسازیم و می‌خواهیم شما بچه‌ها نیز خلاقانه درگیر باشید». Hot Ones: Game Night را وارد کنید، اسپین آف Hot Ones که او در حال حاضر میزبانی و تهیه کننده اجرایی آن است و او را در حال مصاحبه با یک مهمان مشهور از طریق یک بازی رومیزی با سس داغ می بیند.

سانتاگاتو می‌افزاید: «من عاشق صحبت با مردم هستم و مطمئنا برای امرار معاش زندگی می‌کنم. اما فکر می‌کنم شاید به شیوه‌ای متفاوت از کسی مثل شان ایوانز به آن نزدیک شوم.»

رویکرد شما با Hot Ones: Game Night چیست؟

رویکرد من، و چیزی که به آن پی برده ایم، این است که بدیهی است که این باید متفاوت باشد [با آنچه شان ایوانز انجام می دهد]. آنها من را انتخاب کردند زیرا می خواستند [آن] احساس مکالمه بیشتری داشته باشد. فشار زیادی برای دانستن همه چیز در مورد این شخص وجود ندارد. ما می‌خواهیم این سلبریتی‌ها را در نور دیگری ببینیم. ما در حال انجام یک بازی هستیم، سؤالاتی داریم. البته تحقیقاتی هم داریم که انجام می دهیم. اینطور نیست که ما کاملا کور به آنجا برویم. من قبل از مصاحبه با این افراد چیزهایی را در مورد آنها خواهم دانست و باید بدانم.

اما در بیشتر موارد، ما فقط دو نفر هستیم که در حال معاشرت هستیم، حال و هوایی که ما دنبال آن هستیم. این برای آنها نیز سرگرم کننده تر است. آنها مصاحبه‌های زیادی با مردم انجام می‌دهند که شاید بسیاری از سؤال‌ها کمی اصلاح شده باشند و همگی یکسان به نظر می‌رسند و پاسخ‌های مشابهی را به دنبال دارند. اما اگر در حال انجام یک بازی هستیم و سعی می کنیم سؤالات را واقعا سرگرم کننده کنیم، می توانیم کمی بیشتر از شخصیت آنها ببینیم. کار من این است که آن لحظات را شناسایی کنم و سپس رشته را کمی جلوتر بکشم و ببینم چقدر می توانیم از آنها بیرون بیاییم.

قرار است این احساس را داشته باشید که فقط با یک نفر یا شاید کسی که اخیرا ملاقات کرده اید در حال معاشرت هستید و ما خواهیم دید که حال و هوا چگونه است. اما همه تا اینجا عالی بوده اند.

شما فقط باید به نوعی وارد آن شوید و امیدوار باشید که آنها به بازی با توپ پایان دهند. این عالی است زیرا حدس می‌زنم زمانی که ناهنجاری اولیه در مورد آنچه دقیقا انجام می‌دهیم به نوعی از بین می‌رود، آنگاه بسیار سرگرم کننده است. سپس مردم [خرید] می کنند و بسیار سرگرم کننده است. همچنین، [اکنون که نمایش منتشر شده است] و مردم می‌توانند قبل از اینکه به نمایش بیایند، آن را تماشا کنند، انتظار بیشتری از آنچه که قرار است باشد داشته باشند.

این برنامه چه تفاوتی با سایر برنامه های مصاحبه دارد؟

[ما] یک بازی هستیم و سپس به این سؤالات می‌رسیم و شاید مکالمات فرعی داشته باشیم، اما خیلی شل‌تر است. مطمئنا احساس نخواهد شد، و واقعا به عنوان یک مصاحبه خوانده نمی شود.

شما نمایندگی زیادی روی چیزهایی که در شرکت خودتان می سازید دارید. آیا احساس می کنید در حال یادگیری چیز جدیدی در کار با First We Feast هستید؟

قطعا. First We Feast، روشی که آنها کار می کنند بسیار حرفه ای است. کار با آنها فوق العاده آسان است، فوق العاده از همه چیز. هیچ‌چیز دیر نمی‌شود، اما هیچ چیزی برای انجام آن در این زمان دقیق یا هر چیز دیگری آنقدر تحت فشار نیست. ویرایش و عکس های آنها، همه چیز عالی است. آنها بسیار خوب عمل می کنند و اصلا محیطی با فشار بالا نیست. به نظر می رسد که همه اوقات خوبی را سپری می کنند. انگار همه با هم دوست هستند. من واقعا از رفتن به آنجا لذت می‌برم، و آن را به استودیوی خود و کارمندانی که دارم برمی‌گردانم و واقعا سعی می‌کنم دقیقا به همان روش از آن تقلید کنم.

خوب است بدانم کاری که من در تلاشم تا به آن برسم، می‌تواند در مقیاس بزرگ مانند کاری که آنها انجام می‌دهند کار کند.

شما پیشینه ای در ویرایش دارید و می دانید که باید چه اتفاقی بیفتد، حتی اگر جلوی دوربین باشید. الان نسبت به همه چیز چه احساسی داری؟

من در نقطه ای از حرفه ام هستم که همه این فرصت های جدید به سرعت به دست می آیند و این بزرگترین فرصت است. تصور اینکه خودم روی صندلی باشم و با افراد مشهور مصاحبه کنم، سخت است، و من الان این هستم. به جای اینکه اجازه بدهم سندروم فریبکار مانع انجام کار خوبم شود، به دلیل نداشتن یک کلمه بهتر، فقط با ترس انجامش می دهم و ظاهر می شوم. آنها می خواهند که من باشم. من می خواهم به آنجا بروم و فقط سعی کنم این کار را انجام دهم و با این افراد معاشرت کنم و ببینم چه اتفاقی می افتد.

شما این کار را انجام می‌دهید و سپس می‌توانید به آن موقعیت نگاه کنید و بگویید: "باشه، آنها آن را دوست دارند. ویرایش عالی بود. من دارم آن را تماشا می‌کنم. فکر می‌کنم خوب به نظر می‌رسد." من قطعا انتقادی تر از دیگران درباره آن هستم، اما فکر می کنم این خوب است. هر کس برای خودش اینطور خواهد بود.

تجربه شما از این روزها با رسانه های اجتماعی چیست؟ احساس می کنم نمی توانم بدون دیدن ویدیوهای شما و فرانک وارد شبکه های اجتماعی شوم. آیا این الگوریتم این روزها شماست؟

تجملی که من از انجام این کار تا زمانی که دارم این است که در شبکه های اجتماعی ورق بزنم، و می توانم ببینم این یک کلیپ از من است، من فقط به راهم ادامه می دهم. من نیازی به تماشای آن ندارم زیاده روی در این کار عجیب خواهد بود، اما متوجه شدم. کمک می کند. من از افرادی که برای بریدن کلیپ ها وقت می گذارند و به نوعی نمایش ما را تبلیغ می کنند قدردانی می کنم. آن افراد برای آن پول می گیرند، که من خوشحالم که به آنها پرداخت می کنم.

من از آن دسته افرادی نیستم که با افرادی که قسمت هایی از برنامه را می گیرند و از آن کلیپ می گیرند و این اکانت های اینستاگرام یا این اکانت های اینستاگرام یا TikTok یا حتی کانال های یوتیوب را می سازند عصبانی باشم. تا زمانی که آنها کل قسمت را پست نمی کنند، برای من مهم نیست. اگر با کلیپ کردن برنامه پول بیشتری به دست می آورید و کلیپ های شما ویروسی می شوند یا هر چیز دیگری، منظورم این است که چهره های ما وجود دارد. شما به نوعی کمک می کنید. من فکر می‌کنم یکی از عواملی که باعث شد نمایش در چهار سال گذشته رشد زیادی داشته باشد، به دلیل همین موارد بود.

من آدمی نیستم که بگویم: «هی، فقط آن را بزن، آن را پایین بیاور». مگر اینکه یک قسمت کامل باشد، پس من می گویم: "بسیار خوب، من نمی توانم این را داشته باشم." اما کلیپ ها، دیوانه شوید.