جک وایت درباره جادوی لورتا لین و «ون لیر رز» تأمل می‌کند: «بی‌نظیر و مؤید زندگی»

حتی بیش از دو دهه بعد، جک وایت هنوز نمی تواند باور کند که واقعا این اتفاق افتاده است.

وایت در یک دفتر روشن در زادگاهش دیترویت نشسته است، و در حال تأمل در مورد ون لیر رز، آلبوم برنده جایزه لورتا لین در سال 2004 است که او تولید کرده است، و کمک کرد نسل جدیدی از طرفداران را نه تنها به ملکه بوچر هولر، کنتاکی، بلکه به ژانر موسیقی کانتری جذب کند.

وایت می‌گوید: «من می‌توانم برای همیشه درباره این رکورد صحبت کنم و از آن خسته نشم». امروز، ون لیر رز درخشان با نسخه‌ای که به تازگی بازسازی شده (در کنار یک قطعه دیگر، "Just to Have You Back") از طریق White's Third Man Records، زندگی دیگری می‌یابد، همچنین برای اولین بار در هفت سال گذشته به استریم باز می‌گردد. با این حال، تأثیر آن هرگز تزلزل نکرده است.

هنگامی که ون لیر رز در سال 2004 منتشر شد، جریان اصلی موسیقی کانتری از تغییرات پس از 11 سپتامبر تازه بود: هنرمندانی مانند چیکس و شانیا تواین از لیست‌های پخش خارج شدند تا راه را برای گروه‌های میهن‌پرستانه و تحت سلطه مردان باز کنند. اگرچه برخی از افسانه های مدرن، مانند جانی کش، در حال تجدید حیات فرهنگی بودند، این ژانر به هیچ وجه به یک جریان اصلی نزدیک نبود. کشور ممکن است در حال حاضر "باحال" باشد، اما دو دهه پیش بیشتر مملو از کلیشه ها و جوک های ارزان قیمت بود.

اما وایت از طرفداران قدیمی لین بود. آلبوم White Blood Cells به او تقدیم شد، و او و هم گروه، مگ وایت به طور معمول آهنگ او را به نام "Rated X" در برنامه های زنده پوشش می دادند. لین حتی این دو نفر را به خانه اش در هاریکن میلز، تنسی دعوت کرده بود تا از آنها تشکر کند، مرغ و کوفته های خانگی بپزد و دور میز آشپزخانه گپ بزند. این یک تجربه متحول کننده برای همه آنها بود. وایت می گوید: «[لین] به اتاق زیر شیروانی رفت و یک لباس قرمز به مگ آورد. «مگ گریه می‌کرد، ما نمی‌توانستیم باور کنیم. خیلی مهربان بود که این کار را کرد و ما را در آغوش گرفت.

ما نزدیک همسایگی کسی نبودیم که او باید او را بشناسد و به او اهمیت دهد.»

همانطور که آنها غذا می خوردند، لین به طور اتفاقی گفت که ممکن است بخواهد به زودی یک رکورد دیگر بسازد. وایت به یاد می آورد که نام خود را در رینگ انداخت. انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

او به یاد می‌آورد: «در حالی که دارم مرغ می‌خورم، دستم را مثل یک تصور مسخره بالا می‌آورم و می‌گویم: «خب، اگر زمانی برای آن ضبط نیاز به تهیه‌کننده داشتی، فقط به من هق هق بده.» "من فکر می کنم، "به هیچ وجه آنها قصد داشتند من را انتخاب کنند. با من شوخی می کنی؟ این در نشویل است." و لورتا این کار را کرد و او به نوعی به من اعتماد کرد.

می‌توانید این اعتماد را به ون لیر رز: لین سفیدپوش بشنوید، که با او راحت بود که گروه نوازنده‌اش را که شامل پاتریک کیلر و جک لورنس از گرین‌هورنز (و در نهایت، Raconteurs) می‌شد را همراه خود بیاورد و به امضای موسیقی خود متمایل شد. و وایت، البته، در لین، تنها آهنگ‌هایی را که نوشته بود انتخاب می‌کرد و اغلب به صدایش اجازه می‌داد که با همراهی کم ابزاری وجود داشته باشد، گویی می‌خواست شعر را در خط مقدم قرار دهد و بگذارد همه چیز عقب‌نشینی کند – اما همچنین اعتماد به آن می‌تواند یک یا دو خطر صوتی را تحمل کند.

آنها با هم در "پورتلند اورگان" ملاقات کردند، شاهکاری از یک آهنگ دو نفره که نتوانست تاثیری در رادیو کانتری بگذارد، اما جایزه گرمی را به خانه برد، همانطور که آلبوم نیز انجام داد. این تجربه وایت را به نقل مکان به تنسی سوق داد، جایی که برچسب و محل برگزاری او، Third Man Records، با اولویت دادن به انتشارات آنالوگ، نمایش‌های زنده صمیمی و تقویت هنرمندانی، مانند مارگو پرایس، که توسط Music Row از آنها طفره رفته بود، به شکل‌دهی مجدد دیدگاه جهان به نشویل و خود صنعت موسیقی کمک کرد.

ون لیر رز نه تنها به عنوان یک کاتالیزور برای آینده وایت و ارزیابی مجدد فرهنگی لین، بلکه یک لحظه شخصی تعیین کننده برای نماد راک 51 ساله است (او فقط 28 سال داشت در زمان ضبط آلبوم، تا آلبوم لین 71).

وایت می‌گوید: «خوب است وقتی متوجه می‌شوی که بخشی از چیزی هستی که قرار بوده باشد.» شما در ابتدا متوجه نمی‌شوید، اما وقتی به نیمه راه رسیدید، می‌گویید: «اوه وای، هیچ‌کدام از ما کنترل این موضوع را نداریم.» این تازه در حال بیرون آمدن است.» مطالب مرتبط 10 سال پیش، بیانسه و جوجه ها در جوایز CMA اجرا کردند. هنوز هم در حال ساخت امواج است یک ستاره سابق کانتری گفت که CMA او را به فرش قرمز اجازه نمی دهد. All Hell Broke Loose این معلم سابق فیزیک آلبومی از آهنگ های محلی را با الهام از سونار ضبط کرده است.

ون لیر رز نه تنها افراد زیادی را با لین و دنیای موسیقی او آشنا کرد، بلکه با موسیقی کانتری نیز آشنا کرد و به تغییر برداشت یا برداشت نادرست آنها از این ژانر کمک کرد. با نگاهی به گذشته، با من صحبت کنید که اکنون این تأثیر را چگونه می بینید. حیرت انگیز بود این از نوع شغلی بود که به اندازه کافی خوش شانس بود که به او داده شد، که اگر هیچ کس آن را نمی شنید برای من مهم نبود، یا مجبور بودم هر روز پول خودم را بپردازم تا به آن شغل بیایم. این واقعیت که او حتی به این ایده باز بود، برجسته و مؤید زندگی بود. اشکم را درآورد.

این که بیرون آمد و در میان مردم - و جوانانی که هنوز نام او را نشنیده بودند - طنین انداز شد، همه اینها فقط روی این کیک غول پیکر بود. آن دسته از رکوردها، جایی که کسی است که برای مدت طولانی رکوردی نساخته است، یا شاید فردی جوانتر با آنها کار می کند، این موارد اغلب در نشویل اتفاق می افتد، مخصوصا. و بسیاری از اوقات شما حتی متوجه نمی شوید که آنها اتفاق افتاده اند، متاسفانه.

بنابراین این یکی در یک طوفان زیبا گرفتار شد که در آن مدت طولانی آلبومی از آهنگ های اصلی ضبط نکرده بود، و من در میانه جذب White Stripes به جریان اصلی دنیای گاراژ-راک بودم. زمان بندی عالی بود

به مدت هفت سال، این رکورد برای پخش در دسترس نبود. چرا به نظر می رسد زمان مناسبی برای بازگرداندن آن است؟ حتی نمی‌دانم چرا پخش جریانی را ترک کرد. شما باید در مورد آن با Loretta Lynn Estate صحبت کنید [یکی از نمایندگان خانواده به رولینگ استون می گوید که آنها "برای انتشار پروژه ای که لورتا بسیار دوست داشت بسیار هیجان زده هستند"]. اما به دلیل زیبایی لورتا، زمان مناسبی برای بازگرداندن آن بود.

یک زیبایی ثانویه نیز برای ضبط وجود دارد، زیرا این کار توسط قوانین نشویل انجام نشده است که چگونه باید چنین آلبومی را منتشر کنید، یا چگونه باید ضبط یا تولید کنید. همه آن کارها بر اساس آن برنامه های مدرن موسیقی کانتری انجام نشد. یادم می‌آید در فرودگاهی بودم و فکر می‌کنم این نوازنده گیتار جری لی لوئیس بود که بعد از قهرمانی لورتا در انتظار پرواز ما از گرمی به خانه نشسته بود. و او می‌گوید بسیار خنده‌دار است که لورتا در آن سال نامزد پنج جایزه کانتری گرمی شد و نه هیچ جایزه موسیقی کانتری.

این فقط به شما نشان داد که دو روش متفاوت برای نگاه کردن به موسیقی کانتری در آن زمان بود یا می توانست باشد. رادیو نشویل علاقه ای به پخش این آهنگ ها نداشت. در همین حال، در این دنیای دیگر آمریکا، مردم آن را در آغوش می‌کشیدند و به آن نقدهای پنج ستاره می‌دادند و دوباره لورتا را دوباره کشف می‌کردند و او را به خاطر آن دوست داشتند. پس خیلی وحشی بود

و من فکر می‌کنم که این همیشه بخش جالب نشویل بوده است، و به نوعی، بخش زیبایی از نشویل است، زیرا جنبه‌های تجاری در کارها وجود دارد، و یک قلب بزرگ و ریشه‌های واقع‌گرایانه در همان شهر وجود دارد که برای جلب توجه و مبارزه برای قلمرو می‌جنگند. این فقط آن را برای سایر افرادی که هرگز به موسیقی لورتا یا موسیقی کانتری زمان روز نمی دادند مهم تر و جالب تر می کرد.

این واقعا جالب است که به آن فکر کنید: این واقعیت که رادیو کشوری یا مؤسسات آن را پذیرفتند، تقریبا برای افرادی که از معنای آن جهان دوری می‌کردند، کمی به آن توجه می‌کرد و به آنها کمک می‌کرد که از آن استقبال کنند. یک روز ممکن است کتابی در مورد آن بنویسم، جنبه‌های مختلف آن تداخل با تجارت جلسات هنری، زیرا ما در Third Man Records نیز چنین مقطعی از آن داریم.

از زمانی که در جوانی مغازه اثاثه یا لوازم داخلی خود را داشتم، اینجا همیشه بخشی از قلمرو من بوده است، تا بتوانم این راهروهای کوچک کوچک را که در آن هنر با تجارت ملاقات می کند، پیدا کنم و بفهمم که چگونه می توان آن را به چیزی زیبا تبدیل کرد. لورتا می گفت: "من 14 آهنگ دارم که توسط رادیو کانتری ممنوع شده است!" همیشه فکر می‌کردم که گفتن این حرف بسیار قدرتمندی است و با افتخار می‌گویم، می‌دانی منظورم چیست؟ همان اتفاقی برای جانی کش افتاد، همان اتفاقی برای هنک ویلیامز افتاد، همان اتفاقی برای الویس پریسلی افتاد.

این ارزش یک کتاب را دارد و من دوست دارم روزی به آن حمله کنم و به زوایای مختلف آن بپردازم، زیرا بسیار جالب است.

من دوست دارم آن کتاب را بخوانم. شما در نوجوانی یکی از طرفداران لین شدید، با تماشای فیلم «دختر معدنچی زغال سنگ» و گلبول های سفید را به او اختصاص دادید. یادتان هست چه چیزی شما را به سمت موسیقی او کشاند؟ به عنوان یک غزل سرا بود؟ به فیلم و بازی در فیلم بیشترین اعتبار را زمانی که جوانتر بودم می دهم. زیرا ما واقعا موسیقی کانتری در اطراف خود در دیترویت در همسایگی خود یا خانواده خود نداشتیم.

همه در محله به هیپ هاپ و رپ گوش می‌دادند، و خانواده ما به موسیقی راک اند رول و بلوز و کانتری‌هایی مانند راجر میلر و جانی کش گوش می‌دادند، اما ما یک آلبوم لورتا لین در خانه نداشتیم. بنابراین، این فیلم اولین مواجهه من با او بود، و این تنها رشد کرد و رشد کرد. با بودن با مگ و وایت استریپز، در معرض این سطح متفاوت از تبعیض جنسی نسبت به نوازندگان و هنرمندان زن روی صحنه هستید.

من از طریق [مگ] در معرض آن قرار گرفتم، تا جایی که در نهایت، زمانی که برای آلبوم ون لیر رز چاپ می کردیم، به مردم می گفتم که نظر من این است که لورتا لین بزرگترین خواننده و ترانه سرای زن قرن بیستم است. و آنها می‌گویند: «خب، این را با شواهد و مدارک تأیید کنید!» حتی فمینیست‌ترین افراد، محتوای متن ترانه و عناوین آهنگ‌هایی که آن پرچم را بالاتر از هر کس دیگری مثل او بالا می‌برد، نداشتند.

او داشت جلوی چشم همه از قتل فرار می کرد: آهنگ هایی در مورد قرص های ضد بارداری، در مورد "به خانه نیاید و با عشق در ذهن خود مشروب بنوشید." منظورم این است که این فمینیسم هاردکور است، در زمان مناسب. فقط برجسته

و از آن زمان، شما به طرق مختلف با موسیقی کانتری و ریشه‌ای تلاقی کرده‌اید: کاور کردن آهنگ «جولین» دالی پارتون، تهیه‌کنندگی واندا جکسون، انتشار اولین آلبوم انفرادی مارگو پرایس، «دختر کشاورز غرب میانه»، در «مرد سوم». اما این تجربه با لین بود، کسی که سال‌ها او را تحسین می‌کردید، که رسما باعث شد برای همیشه به نشویل بروید، درست است؟ فکر کردن وحشیانه است منظورم این است که در اولین 7 اینچی White Stripes که ما ساختیم، B-side یک آهنگ مارلن دیتریش بود. ما از دروازه بیرون آمدیم و مطمئن شدیم که مردم می‌دانند که ما فقط این موسیقی پانک بلوز نیستیم.

ما اتفاقات مختلف زیادی داشتیم. ما "Rated X" را پوشش داده بودیم و مگ وایت آن را روی صحنه خواند. بنابراین ما چنین تاریخچه ای داشتیم. و سپس وقتی گلبول های سفید را به لورتا اختصاص دادیم، در دنیای گاراژ-سنگ، کار عجیبی بود. مثلا کی الان؟ اما او برای ما ارزش زیادی داشت. او سال ها برای ما الهام بخش بود، مخصوصا در آن دوره برای من و مگ. ما در ون به صدای جعبه او گوش می‌دادیم که در جاده نصب شده بود. مجموعه چهار سی دی داشتیم. ما فقط در جاده رانندگی به مونتانا و چه چیزی در تور آن سال قبل، آن را شخم می زدیم.

و بعد ایستادن روی صحنه گرمی با او، چه کسی فکرش را می‌کرد که این اتفاق بیفتد؟ این مورد استقبال شد، نه به شکل عجیب و غریب، تا جایی که از ما پرسیدند: "آیا می خواهید یک رکورد دیگر بسازید؟" و لورتا می گوید: "اوه، من دوست دارم." و من کم حرف و ترسیده بودم. گفتم: "مرد، لورتا، من نمی دانم چگونه می توانیم. ما نمی توانیم این رکورد را بالاتر ببریم." و او می گوید: "خب، ما نمی توانیم آن را بالا ببریم، اما می توانیم کاری زیر آن انجام دهیم."

شگفت انگیز. کلیپی از شما وجود دارد که جایزه گرمی را برای بهترین آلبوم کانتری دریافت کرده اید، و این یک لحظه خنده دار و زیبا است که در آن او فقط سعی می کند شما را به سمت میکروفون بیاید و صحبت کنید. و شما فقط می توانید رابطه خود را از طریق صفحه نمایش ببینید، و احترام متقابل. عالی بود من از آن زمان آن را ندیده ام، اما مرد، یادم می آید که چقدر خوشحال بود. و با یک لیموزین به سمت گرمی رانندگی کرد، او یک بسته آدامس بیگ رد را از سینه بندش بیرون آورد و یک تکه از آن را به من داد و یک تکه را با من تقسیم کرد. این فقط یک تجربه عالی در همه جا بود.

بیایید در مورد جلسات ضبط ون لیر رز صحبت کنیم. شما در ایست نشویل، در یک دوره زمانی نسبتا فشرده، با گروهی که مونتاژ کرده بودید، بودید. چگونه فرآیند خلاقیت را در پیش گرفتید؟ قبل از شروع ضبط، [لین] من را به خانه اش دعوت کرد، و این بار فقط من و او بودیم، بنابراین خیلی خاص بود. در این زمان، من واقعا در اطراف افراد مشهور زیادی مانند آن نبوده ام، چه رسد به ترانه سرایان شگفت انگیز. این سرزمین وحشی برای من است. او گفت: "خب، بیا روی چیزی کار کنیم." او یکی از آن نوارهای کاست کوچک را بیرون آورد، و کار نکرد.

او می گوید: "جک، شاید بتوانی این کار را انجام دهی؟" نگاهی انداختم و پشت باتری ها را باز کردم و کاملا خورده بود. این یک ضبط کننده بود که احتمالا از سال 1977 یا چیزی مشابه دیگر استفاده نشده بود. او فقط گفت: "خب، ما به یاد می آوریم که چه می کنیم!" او مرا به اتاق خوابش برد و یک تخت برنزه داشت. وای خدای من، شبیه تابوت بود که روی آن ملحفه ای بود. و زیر تخت برنزه صدها کاغذ قانونی پر از آهنگ بود. و ما به طور تصادفی چند مورد را بیرون کشیدیم، و 10 مورد اول که بیرون آوردیم، این آلبوم است.

انرژی در استودیو چگونه بود؟ آیا او بلافاصله باز شد؟ ما شروع کردیم و فکر کردم، "هیچ راهی وجود ندارد. این خیلی خوب به نظر می رسد. هیچ راهی وجود ندارد که به یک ضبط تبدیل شود و منتشر شود. هیچ راهی وجود ندارد. خانواده او آن را دوست نخواهند داشت. لورتا تصمیم خود را تغییر می دهد. مدیرش می خواهد بگوید که این کار درست نیست. برچسب می گوید این خیلی عجیب است یا رادیو کانتری این را پخش نمی کند.

چیزی قرار است اتفاق بیفتد که در آنجا ظاهر نشود.» من فقط این احساس را داشتم که "بیایید تا آنجا که می توانیم قبل از پایان کار، آهنگ ضبط کنیم." من این تصور را داشتم. من قطعا با وقاحت وارد نمی‌شدم، مثلا، "اوه بله، این عالی خواهد بود. این قرار است به ماهی در بشکه شلیک کند.» من نگران بودم. آیا می توانم چیزی برای او بیاورم؟ آیا می‌توانم به او الهام بخشم یا آهنگ‌هایش را به گونه‌ای که او دوست دارد بشنود، زنده کنم؟ من نمی دانستم او چه چیزی را می شنید.

و او به من چیزهای زیادی در مورد چگونگی تولید او در گذشته توسط اوون بردلی و همه آن افراد به من آموخت. گنجاندن در آن تاریخ فرصت فوق‌العاده‌ای بود...