جیمز مک‌کلین کسی نیست که باید عقب‌نشینی کرد، اما او در جدال با باشگاه محل سکونتش چیزی به دست نمی‌آورد

حداقل در حال حاضر، دری سیتی در حال اتخاذ رویکرد نسبتا منطقی به آخرین فصل حماسه جیمز مک کلین است. بیانیه آنها در اواخر بعد از ظهر سه شنبه مورد سنجش قرار گرفت، اگرچه اشاره دقیق به مداخله مک کلین "چهار روز قبل از بزرگترین بازی فصل باشگاه" هیچ شکی در مورد اینکه چقدر آنها از زمان بندی آزرده خاطر هستند باقی نگذاشت. نیمه نهایی جام FAI روز شنبه مقابل گالوی یونایتد نشان دهنده ماهی های بزرگ تری برای سرخ کردن است.

با این حال، به همان اندازه، آنها مطمئنا نمی توانند تصور کنند که در نهایت همه چیز از بین می رود. مک‌کلین عادت ندارد از درگیری عقب‌نشینی کند، به‌ویژه زمانی که احساس می‌کند در برابر آن گناه شده است. در هر جدال عمومی، گاهی اوقات تشخیص چیزهایی مانند جدول زمانی، حقایق و حقایق دشوار است. اما چیزی که می‌توانید با مک‌کلین خوانده‌اید این است که او تا زمانی مبارزه خواهد کرد که دیگر درگیری نباشد.

در حقیقت، ویژگی های این ردیف با باشگاه دوران کودکی او نسبتا مزخرف است و احتمالا برای بسیاری از افراد فراتر از طرف های درگیر چندان جالب نیست. مک‌کلین اولین فوتبالیست حرفه‌ای نیست که با باشگاهش وارد رقابت می‌شود، زیرا دوران حرفه‌ای‌اش به پایان می‌رسد و آخرین نفر هم نخواهد بود. بعید به نظر می رسد که هیچ بازیکن دیگری در لیگ ایرلند چنین توجهی را در شرایط مشابه جلب کند.

اساسا، این یک شکست جمعی در آینده نگری است، با سرزنش فراوان. اگر دری در ماه‌های پس از آوردن مک‌کلین به خانه پشیمان شد، وظیفه آن‌ها بود که راهی برای ایجاد یک شکست کامل پیدا کنند. آن‌ها باید می‌دانستند که اگر در روند انتقال او با ویرگول کامل نباشند، با کسی که مشکلی برای احتکار شاه بلوط ندارد، به یک مسابقه قانونی کشانده می‌شوند.

آیا دری واقعا فکر می‌کرد که مک‌کلین فقط می‌خواهد شانه‌هایش را بالا بیاندازد و بگوید: «بچه‌های خوب، بدون احساسات سخت»؟ اگر آنها این کار را کردند، سخت در اشتباه بودند - و در ماه اوت زمانی که مجبور شدند تلاش خود را برای پایان دادن به قرارداد او پس بگیرند، متوجه شدند. همانطور که در بیانیه PFAI ادعا شده است، این واقعیت که آنها بدون انجام آزمایشات پزشکی مک کلین را امضا کردند، به خوبی از توانایی باشگاه برای دیدن گوشه ها صحبت نمی کند.

در مورد مک کلین، این واقعیت که او تا آنجا پیش رفت که با انتقادهایش از باشگاه در تابستان عذرخواهی کرد، به خودی خود گویای این موضوع است. او گفت: "من می پذیرم که برخی از اقدامات من در چند ماه گذشته اشتباه ارزیابی شده است و ناامیدی من باید در داخل باقی می ماند." من مسئولیت آن را بر عهده می‌گیرم و عذرخواهی می‌کنم.»

حقیقت گو بودن و مسئول نگه داشتن باشگاه در بالاترین سطح یک چیز است. مک‌کلین به‌عنوان یک حرفه‌ای باتجربه، با تجربه در هر سطح از بازی، به‌طور منطقی می‌توانست تصور کند که از او انتظار می‌رفت، بخشی از بسته‌ای که دری در زمانی که او را دریافت کرد، ثبت‌نام می‌کرد. اما نارضایتی او هر چه باشد، رفتن به RTÉ در طول جام جهانی و بد زبانی کردن تنظیمات باشگاه جدیدش نه عاقلانه بود و نه مفید. و مطمئنا نه زمانی که، به اعتراف خودش، فقط به طور متناوب به اندازه کافی برای بازی کردن آماده است.

مردم معمولا تمایلی به شنیدن تلفظ شما از اسب بلندتان ندارند، وقتی فکر می کنند باید به شما کمک کنند تا روی زین بروید.

شهوت بی پایان مک کلین برای نبرد، در حالت تعادل، یک رشته تحسین برانگیز در طول حرفه او بوده است. مردم فراموش می کنند که او برای مدت طولانی به نظر می رسید که در وهله اول از دری خارج نمی شود. زمانی که ساندرلند او را به انگلیس آورد، او 22 ساله بود، در دورانی که اکثر بازیکنان با استعداد فوتبال ایرلند در اواسط نوجوانی خود را ترک می کردند.

او به زور وارد تیم جمهوری ایرلند برای یورو 2012 شد، اما چند ماه بعد مجبور شد از جیووانی تراپاتونی به خاطر شکایت از زمان بازی در یک توییت نادرست عذرخواهی کند. هر آینده‌ای که در آن زمان کسی برای او در نظر می‌گرفت، خیلی‌ها پیش‌بینی نمی‌کردند که او با 103 بازی ملی ایرلند، پشت سر تنها چهار بازیکن در تاریخ، به پایان برسد.

البته، او در این راه دچار خراش‌های پایان ناپذیری شده است، که اگر به خاطر این واقعیت نبود که او گاهی اوقات در کنارش بود، مدت‌هاست که صبر و حوصله بیشتر مردم را بر باد می‌داد. در جنگ‌های خشخاش در اواسط دهه 2010، پذیرفتن گستره وسیع فوتبال انگلیس باید به عنوان یکی از تحسین‌برانگیزترین موضع‌گیری‌های یک فوتبالیست حرفه‌ای شناخته شود، به‌ویژه با توجه به سوء استفاده بی‌پایانی که او برای آن انجام داد. اکثر شخصیت‌های عمومی در مواجهه با نفرتی که او برانگیخته بود، خشمگین می‌شدند. مک کلین ابتدا با آن برخورد کرد.

وقتی نوبت به تخلفات دیگرش می‌رسید، مبارزه با خشخاش اعتبار زیادی برای او به همراه داشت. پوشیدن بالکلوا در طول کووید در حالی که ظاهرا به فرزندانش «درس تاریخ» می‌داد و عکس آن را پست می‌کرد، احمقانه بود. تمایل همیشگی او به ریختن بنزین آنلاین روی هر آتشی که در دسترس است، هیچ لطفی به او نکرده است. در حال حاضر، اکثر مردم دیدگاه کافی نسبت به جیمز مک کلین دارند - یک فوتبالیست با قلب کامل، در اعتقاداتش به طرز قابل ستایشی محکم، احتمالا در عین حال کمی دردناک است.

در نهایت، او در حقوق خود است تا اگر احساس کرد که ایستاده است، مبارزه را به شهر دری سیتی برساند. همانطور که آنها در حق خود برای مبارزه هستند. اما این احساس همچنان ادامه دارد که او ممکن است در این مورد اشتباه قضاوت کرده باشد. دری مدت‌ها قبل از او آنجا بودند و مدت‌ها بعد از او خواهند بود. حتی اگر او راه خود را برای رسیدن به یک پیروزی قانونی از بین ببرد - به هر شکلی که ممکن است به نظر برسد - واقعا چه چیزی برنده خواهد شد؟

او یک فوتبالیست ثروتمند خواهد بود که دوران حرفه ای خود را با رفتن به جنگ با باشگاه زادگاهش به پایان رساند. برای کسی که با شروعی فروتنانه چنین حرفه درخشانی را به وجود آورده است، این هیچ گونه میراثی برای به جا گذاشتن نیست.